Archive for the ‘balcony’ Category

Journeying with Mahasweta Devi

medium169Joshy Joseph’s latest film captures the great poet candidly, minus the halo of genius and her achievements. It also marks a defining moment in the director’s journey as a documentarist.

“I met Mahasweta-di by default. Or, should I call it destiny?” asks Joshy Joseph, director of Journeying with Mahasweta Devi, a 51-minute documentary produced by Drik India. Joseph’s earlier film, One Day from a Hangman’s Life was prevented from screening at Kolkata’s Nandan II a few years ago, though it drew large crowds.

The film captured a day in the life of Nata Mullick, the hangman who pulled the noose around the neck of rape-and-murder convict Dhananjoy Chatterjee, shortly before he carried out this duty. When most of Kolkata’s intellectuals remained silent, Mahasweta Devi’s was the sole dissenting voice. In a letter to DRIK-India, she wrote, “I saw (the film) and was impressed. The treatment is entirely objective. No judgmental attitude towards other questions like whether death by hanging should or shouldn’t be there. No moral attitude from the filmmaker. No questions about the morality of a death sentence. It is a bare and savage documentation of a day in a hangman’s life. It is just another day. Of course, the hangman is deeply concerned as one Dhananjoy every five years means bread and butter for him, but somewhere he also understands.

This film actually points towards the reality, which is today in every viewers’ life.” This defense of Joseph’s film brought about the first meetingrvw-mahasweta between the director and Mahasweta Devi. Born in 1926 in united Bengal, Mahasweta Devi is one of India’s foremost literary personalities. She is a prolific author of short fiction and novels; a deeply politico-social activist who has been working with and for tribals and marginal communities of eastern India for years.

Her empirical research into oral history of the cultures and memories of tribal communities is the first of its kind in India. Her powerful, haunting tales of exploitation and struggle are seen as rich sites of feminist discourse by leading scholars. Her innovative use of language has expanded the parameters of Bengali as a language of literary expression, achieved by imbibing and interweaving of tribal dialects into her writing. Her Verrier Elwin Memorial lecture in Baroda in 1998 led to the setting up of the Denotified Tribes and Communities Right Action Group. The group brings out a bulletin named Budhan. When Budhan Sabar, a member of the Sabar Khedia tribe of Akarbaid in Purulia district West Bengal, was killed by the police on 17 February 1998, Mahasweta Devi, as president of the Paschim Banga Khedia Sabar Kalyan Samity (of which Budhan was also a member) filed a Public Interest Litigation in the Calcutta High Court. The responsible police officers were suspended, a CBI inquiry was initiated, and Budhan’s widow was awarded a compensation of Rs.100,000. “In my writing, there is a mukti, a liberty.

They (the characters) are acting on their own. With the liberation, comes the freedom to act independently which they don’t get in their real lives. I feel this should have been the norm. I just want things to be the way they should have been. So the question of justice comes in. This process of writing … it comes from so many things: childhood rhymes, proverbs, containing so many stories” she says, wistfully. Journeying with Mahasweta Devi is not a bio-pic, although Joseph imaginatively weaves in tiny nuggets of this writer-activist-crusader’s earlier life through black-and-white pictures picked out of the family album that are turning sepia with time. ಓದನ್ನು ಮುಂದುವರೆಸಿ

Advertisements

Firaaq

firaaq

Firaaq the directorial debut of  Nandita das stands out for its powerful presentation. The film tells the story of several people who are effected by the Gujarat  communal carnage in a way that haunts the audience conscious.    The fear and pain in the lives of the victims, its effects on the human emotions, are portrayed in a gripping narration and tight script. The strength of the  movie is that though it progresses through multi stories lines which are unconnected , director has woven  the stories to give continuity and justice to the core issue. No where the director takes any stand on the reliegious elements in the movie and stands impartial just by registering the events as happened.

The film takes place over a 24 hour period and a month after the infamous Godhra incident which were followed by a horrific communal carnage in the state of Gujarat. It peeks into multiple characters amongst such as Aarti (Deepti Naval), a housewife who is silently haunted by the image of a Muslim woman begging for sanctuary. Another is Khan Saheb (Naseer), a renowned musician who lives in a Hindu area, and teaches classical music. He cannot understand the destruction of his familiar world, and naively assumes that it is possible for the two communities to live together.

There is also Muneera (Shahana), who hides with friends during the violence, and returns to her home to find it burned to the ground. And there is Sameer (Suri), a young, dashing, wealthy Muslim married to a Hindu Anuradha (Tisca), who is torn between the dilemma of staying in Ahmedabad or leaving for another city where he and his wife might be safer. Lastly, there are the stories of other hapless Muslims, who make incompetent plots to take revenge. Despite choosing such a heavy subject in her directorial debut film, actress Nandita Das has succeeded in handling it with utmost sensitivity and technical finesse. With an able technical support from India’s finest technicians such as cameraman Ravi K. Chandran (Ghajini, Rab Ne Bana Di Jodi) and editor Sreekar Prasad (Guru, Yuva) Nandita has managed to assemble and ensemble cast of talented actors which take the film to a completely different level. ಓದನ್ನು ಮುಂದುವರೆಸಿ

sita sings the blues

ravanasitapainting

 Nina Paley’s Sita Sings the Blues is a beautiful little animated film, a film inspired by the agony of sita in Ramayana but recrafted with a autobiographical touch by the director. The story cuts through the directors own life (she was divorced by her husband to whom she is devoted.  He moved to india from Newyork and then emailed  her asking to end their marriage) and the ancient epic Ramayana where in the sita under goes the ordeal of being abandoned by her husband Rama.09sitacriesariver

The film gives critical analysis of the life of both the women who represent two milieu and two cultures but are driven by a same passion- an ultimate devotion and longing for the husbands who abandoned them. The parallels’ are drawn between the two women and their sufferings that transcends the cultural barriers and the oblivion of time.

ramameetshanuman

The film has good songs that are used as a tool by the director to reflect her angst and revolt against the predicaments they faced. The three characters in the movie critically analyses the tale of Ramayana from seeta’s perspective and  the epic is retold here by the director.

Honeydripper

honeydripper2Director: John Sayles

Cast: Danny Glover, Lisa Gay Hamilton, Yaya DaCosta, Gary Clark Jr., Dr. Mable John

When the production notes describe the film as “a fable on the birth of rock and roll in America,” one expects something rumbustious. What you get instead is a meditative rumination on the human condition punctuated by a gloriously rich, deep, chocolate soundscape.

Set in a small town called Harmony in the Deep South in 1950, the movie tells the story of Tyrone “Pine Top” Purvis, the proprietor of the Honeydripper Lounge. It is a make or break weekend for Tyrone. There are no takers for the brand of live music played at the lounge as young people prefer the jukebox. Deep in debt, Purvis decides to let his long-time blues singer Bertha Mae go. Purvis hires a famous recording artist, Guitar Sam, for one night in the hope that he will be able to get customers and pay off his debts. At about the same time a youngster, Sonny Blake, wanders into town, suitcase and guitar in hand. Sonny is picked up the corrupt sheriff for vagrancy and rented out as unpaid labour.

The film, though set in a specific time and place, tells universal truths.

Purvis’ wife, Delilah, is wrestling between the twin pulls of family and an evangelical church while his daughter, China Doll is an idealist. The racism the film addresses is not the overt kind, rather it is the slow kind that eats into the soul of the victim and victimiser alike.honeydripper6

And then there is the wonderful music that punctuates the passages and bursts forth triumphantly. Performances by Motown legend Mable John and rising star Gary Clark Jr. are aural treats.

“Honey dripper” is a stirring film about life and music. Long live rock ’n’ roll

courtesy: The Hindu

ಒಬ್ಬ ಪುರುಷನಿಗಾಗಿ ಅವರೆಲ್ಲ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದರು…….

-ವಿದ್ಯಾರಶ್ಮಿ ಪೆಲತ್ತಡ್ಕ

raise

ರೈಸ್ ದಿ ರೆಡ್ ಲ್ಯಾಂಟರ್ನ್ಸ್….

ಅದೊಂದು ಚೀನೀ ಚಲನಚಿತ್ರ.

ಹಾಂಟಿಂಗ್ ಅನ್ನೋ ಪದವನ್ನು ಮಾತಿನಲ್ಲಿ ಹಲವು ಬಾರಿ ಬಳಸುತ್ತಿದ್ದೆ, ಅದರ ತೀವ್ರ ಅನುಭವವಾದದ್ದು ಮಾತ್ರ ಈ ಚಿತ್ರವನ್ನು ನೋಡಿದ ಮೇಲೆ.

ಅದೊಂದು ಸರ್ವಾಧಿಕಾರಿಯ ಮನೆ ಅಲ್ಲ, ಕೋಟೆ. ಆತನ ನಾಲ್ಕನೇ ಪತ್ನಿಯಾಗಿ ಇನ್ನೂ ಪ್ರಥಮ ಸ್ನಾತಕೋತ್ತರ ಪದವಿಗೆ ಸೇರಿದ್ದ ಹುಡುಗಿಯೊಬ್ಬಳು ಮದುವೆಯಾಗಿ ಬರುತ್ತಾಳೆ. ಆಕೆಯ ಮಲತಾಯಿ ಆ ಶ್ರೀಮಂತನೊಂದಿಗೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡ ಒಪ್ಪಂದದ ಫಲ ಅದು. ಒಲ್ಲದ ಮದುವೆಯಾಗಿ ಬರುವ ಹುಡುಗಿಗೆ ಯಜಮಾನನ ಇತರ ಪತ್ನಿಯರಿಂದ ಅಂತಹ ಆದರವೇನೂ ಸಿಗುವುದಿಲ್ಲ. ತಮ್ಮ ಸವತಿಯನ್ನು ಅವರು ತಾನೇ ಹೇಗೆ ಸ್ವಾಗತಿಸಿಯಾರು ಮೊದಲ ಪತ್ನಿ ಆಗಲೇ ಸುಮಾರು ಐವತ್ತು-ಐವತ್ತೈದರ ವಯಸ್ಸಿನಾಕೆ. ಆಕೆಗೆ ಈ ನಾಲ್ಕನೆಯ ಪತ್ನಿಯ ವಯಸ್ಸಿನ ಮಗನೇ ಇದ್ದಾನೆ, ಈತ ಯಜಮಾನನ ಸಮಸ್ತ ಆಸ್ತಿಗೆ ಉತ್ತರಾಧಿಕಾರಿ. ಎರಡನೆಯ ಪತ್ನಿಗೆ ಮಗಳು. ಮೂರನೆಯಾಕೆ ಒಪೆರಾ ಒಂದರಲ್ಲಿ ಕೆಲಸಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಳು, ಚೆನ್ನಾಗಿ ಹಾಡುತ್ತಾಳೆ. ಆಕೆಗೂ ಒಬ್ಬ ಮಗ.

ಮೊದಲನೆಯ ಪತ್ನಿ ಸರ್ವಾಧಿಕಾರಿಯ ಲೈಂಗಿಕ ಆಸಕ್ತಿಗೆ ಸಲ್ಲುವವಳಲ್ಲವಾದ್ದರಿಂದ ಆಕೆ ರಾಜನ ಅಂತಪುರದ ನಾಲ್ಕನೆಯ ಸದಸ್ಯೆಯ ಬಗೆಗೆ ನಿರ್ಲಿಪ್ತೆ. ಎರಡನೆಯವಳು ಸುಮಾರು ಮೂವತ್ತೈದರ ಪ್ರಾಯದವಳು. ತನ್ನ ಮೇಲಿಂದ ರಾಜನ ಆಸಕ್ತಿ ಕಳೆದುಹೋಗುತ್ತಿದೆ ಎಂಬ ಧಾವಂತದಲ್ಲಿರುವಾಕೆ. ಅದಕ್ಕೇ ಇಬ್ಬರೂ ವಾರಗಿತ್ತಿಯರ ಮೇಲೆ ಜ್ವಲಿಸುವ ಅಸೂಯೆಯ ಅಗ್ನಿಕುಂಡ ಆಕೆ. ಮೂರನಯವಳು ಇನ್ನೂ ರಾಜನ ಆಸಕ್ತಿ ಉಳಿಸಿಕೊಂಡವಳು. ಆದರೆ ಆಕೆಗೆ ಮಾತ್ರ ಆ ಅರಮನೆಗೆ ಬರುವ ವೈದ್ಯನ ಮೇಲೆ ವಿಶೇಷಾಸಕ್ತಿ. ಆತನ ಜೊತೆ ಆಕೆ ಇಸ್ಪೀಟ್ ಆಡುತ್ತಾಳೆ, ಹಾಡುತ್ತಾಳೆ… ಯಾರಿಗೂ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದ ಸತ್ಯವಿದು. ಇಂತಿಪ್ಪ ಅರಮನೆಗೆ ಪ್ರವೇಶ ಮಾಡಿದವಳು ನಾಲ್ಕನೆಯವಳು. ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ರಾಣಿಗೂ ಪ್ರತ್ಯೇಕ ಬಂಗಲೆ. ಒಬ್ಬಿಬ್ಬರು ಸೇವಕಿಯರು. ಉತ್ತಮ ಆಹಾರ. ಸಕಲ ಸೌಲಭ್ಯಗಳು. ಅಂತೂ ಇವರೆಲ್ಲ ಚಿನ್ನದ ಪಂಜರದ ಗಿಣಿಗಳು.

ಅಲ್ಲೊಂದು ಪದ್ಧತಿ. ಪ್ರತಿದಿನ ಮಧ್ಯಾಹ್ನ ರಾಜನ ಕೋಣೆಗೆ ಹೋಗುವ ಸೇವಕ ಆ ದಿನ ರಾತ್ರಿ ರಾಜ ಯಾವ ರಾಣಿಯ ಜೊತೆ ಮಲಗುತ್ತಾನೆ ಎಂದು ಜೋರಾಗಿ ಕೂಗಿ ಹೋಳುತ್ತಾನೆ. ಈ ಘೋಷಣೆ ಕೇಳಲೆಂದೇ ರಾಣೆಯರೆಲ್ಲ ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಬಂಗಲೆಯ ಆವರಣದಲ್ಲಿ ನಿಂತು ನಿರೀಕ್ಷೆಯಿಂದ ಕಾಯುತ್ತಾರೆ. ಯಾವ ರಾಣಿ ರಾತ್ರಿಯ ಸಂಗಕ್ಕೆ ಆಯ್ಕೆಯಾಗುತ್ತಾಳೋ ಆಕೆಯ ಬಂಗಲೆಯಲ್ಲಿ ಕೆಂಪು ಲಾಟೀನುಗಳನ್ನು ಉರಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ.ಮೂರ್ನಲ್ಕು ಕೆಲಸಗಾರರು ಅದನ್ನು ಒಂದು ಮೆರವಣೆಗೆಯಂತೆ ಹೊತ್ತೂಯ್ಯುತ್ತಾರೆ.

ಆಯ್ಕೆಯಾದ ರಾಣಿ ಹೆಮ್ಮೆಯಿಂದ ಬೀಗುತ್ತಾಳೆ. ಆಕೆಗೆ ಆ ದಿನ ಕಾಲಿಗೆ ಮಸಾಜ್ ಇತ್ಯಾದಿ ಸೇವೆಗಳ ಸೌಲಭ್ಯವೂ ಇದೆ. (ಮಸಾಜ್ ಮಾಡುವ ಟಿಕ್ ಟಿಕ್ ಶಬ್ದವನ್ನೇ ಹಲವಾರು ಬಾರಿ ಕೇಳಿಸುತ್ತಾನೆ ನಿರ್ದೇಶಕ). ಮರುದಿನದ ಊಟದ ಮೆನುವನ್ನು ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡುವ ಹಕ್ಕೂ ಆಕೆಗೇ. ಉಳಿದವರು ಹೊಟ್ಟೆಕಿಚ್ಚಿನಿಂದ ಉರಿಯುತ್ತಾರೆ. ಇತರೆಲ್ಲರನ್ನು ಹಿಂದೆ ಹಾಕಿ ರಾಜನನ್ನು ಆಕರ್ಷಿಸುವುದು ಹೇಗೆಂಬುದೇ ಅವರೆಲ್ಲರ ಚಿಂತೆ. ಅವರ ಮಧ್ಯೆ ಇರುವ ಸ್ಪರ್ಧೆ ಅದುವೇ. ನಾಲ್ಕನೆಯ ಪತ್ನಿ ಈ ಮೇಲಾಟದಲ್ಲಿ ಅಷ್ಟೇನೂ ತೊಡಗಿಸಿಕೊಂಡವಳಲ್ಲ. ಅವಳ ವಯಸ್ಸು, ಸೌಂದರ್ಯ ತಾನಾಗಿ ರಾಜನನ್ನು ಆಕೆಯ ಬಳಿ ಎಳೆತರುತ್ತಿದ್ದವು. ಹಾಗೆಯೇ ವೈದ್ಯನತ್ತ ಆಕರ್ಷಿತಳಾಗಿರುವ ಮೂರನೆಯಾಕೆಯೂ ಈ ರೇಸ್ ನಲ್ಲಿ ಹಿಂದುಳಿದವಳೇ.. ಹೀಗಾಗಿ ಅವರಿಬ್ಬರಿಗೂ ಕೊಂಚ ಸ್ನೇಹ ಬೆಳೆಯುತ್ತದೆ.

ಒಂದು ದಿನ ಮೂರನೆಯ ಪತ್ನಿಯ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ವೈದ್ಯನೊಂದಿಗೆ ಸೇರಿ ಅವರಿಬ್ಬರೂ ಇಸ್ಪೀಟ್ ಆಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ ನಾಲ್ಕನೆಯಾಕೆಗೆ ಅವರಿಬ್ಬರ ನಡುವಿನ ಸಖ್ಯದ ಅರಿವಾಗುತ್ತದೆ. ಆದರೂ ಆಕೆ ಯಾರ ಬಳಿಯೂ ಹೇಳಹೋಗುವುದಿಲ್ಲ.

ಹೊರಗಿನಿಂದ ಸೌಜನ್ಯಯುತ ನಡವಳಿಕೆಯಿಂದಿರುವ ಎರಡನೆ ಪತ್ನಿ ಗೋಮುಖವ್ಯಾಘ್ರದಂತಿರುವವಳು. ಆಕೆ ಸುದ್ದಿ ತಿಳಿದವಳೇ ಯಜಮಾನನಿಗೆ ಹೇಳುತ್ತಾಳೆ. ಪರಿಣಾಮ ಆಕೆಯನ್ನು ಎಳಕೊಂಡು ಹೋಗಿ ಆ ಅರಮನೆಯ ಮೇಲ್ಮಹಡಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗಿರುವ ಒಂದು ಕೋಣೆಗೆ ಕೊಂಡೊಯ್ದು ಕೊಂದುಬಿಡುತ್ತಾರೆ, ಎಲ್ಲರೂ ನೋಡನೋಡುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಇದನ್ನು ನೋಡಿ ನಾಲ್ಕನೆಯಾಕೆಗೆ ಆಘಾತವಾಗುತ್ತದೆ. ಆಕೆಯನ್ನೂ ಹುಚ್ಚಿಯೆಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ. ಮೂರನೆಯಾಕೆಯ ಮನೆಯಿಂದ ಒಪೆರಾ ಸಂಗೀತ ಕೇಳಿಸುತ್ತದೆ….

ಈ ಚಿತ್ರದ ವಿಶೇಷ ಏನು ಗೊತ್ತಾ ರಾಣಿಯರ ಬಗ್ಗೆ ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಕಥೆ ಹೇಳಿದರೂ ಆ ರಾಜನ ಮುಖವನ್ನು ಒಂದು ಬಾರಿಯೂ ತೋರಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಹಿರಿಯ ಪತ್ನಿಯ ವಯಸ್ಸಿನ ಅಂದಾಜಿನಿಂದ ಆತ ಎಷ್ಟು ಮುದುಕನಾಗಿದ್ದಾನೆಂದು ಅಳೆಯಬೇಕು. ತಾನು ಕಾಣೆಸಿಕೊಳ್ಳದೆಯೇ ಆ ನಾಲ್ಕು ಹೆಂಗಳೆಯರ ಬಾಳಿನಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಆಟವಾಡುತ್ತಾನೆಂಬುದನ್ನು ತೋರಿಸಿದ್ದಾನಲ್ಲ, ಆ ನಿರ್ದೇಶಕ ಗ್ರೇಟ್ ಅನ್ನಿಸಿಬಿಟ್ಟಿತು ನನಗೆ. ಅದಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಆ ಒಬ್ಬ ಪುರುಷನ ಲೈಂಗಿಕ ತೈಷೆ ಪೂರೈಸುವುದೇ ಅವರೆಲ್ಲರ ಬಾಳಿನ ಧ್ಯೇಯವಾಗಿಬಿಟ್ಟಿತಲ್ಲಾ, ಛೆ ಎಂಥಾ ಬದುಕಾಯ್ತು ಅವರದು ಎಂಬ ಖೇದವೂ…

ಇಲ್ಲಿ ಕೆಂಪು ಲಾಟೀನಿನ ಬಳಕೆಯ ಸಾಂಕೇತಿಕತೆಯನ್ನೂ ಗಮನಿಸಬೇಕು. ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ರೆಡ್ ಲೈಟ್ ಏರಿಯಾದ ಅರ್ಥ ಗೊತ್ತಿದೆ ನಮಗೆ. ಆ ಮನೆಗೆಯ ಹೆಂಗಳೆಯರಿಗೆ ಕೆಂಪು ಲಾಟೀನು ತಮ್ಮ ಮನೆಯಂಗಳದಲ್ಲಿ ಹೊತ್ತಿಕೊಂಡರೇ ಹೆಮ್ಮೆ ಈ ಚಿತ್ರವನ್ನು ನನ್ನ ಪಿಜಿ ಓದಿನ ವೇಳೆ ನಮ್ಮ ಉಪನ್ಯಾಸಕ (ಮಂಗಳೂರು ವಿವಿ, ಪತ್ರಿಕೋದ್ಯಮ ವಿಭಾಗ) ಡಾ ಡಿ.ಎಸ್.ಪೂರ್ಣಾನಂದರು ತರಗತಿಯಲ್ಲಿ ತೋರಿಸಿದ್ದರು. ಬೆಳಗ್ಗೆ ಇಂಟರ್ನಲ್ ಪರೀಕ್ಷೆ ಬರೆದು ಮಧ್ಯಾಹ್ನ ಚಿತ್ರ ನೋಡೋದು, ಮರುದಿನ ಮತ್ತೆ ಪರೀಕ್ಷೆ ಬರೆಯೋದು. ಚಿತ್ರ ಎಷ್ಟು ಹಾಂಟಿಂಗ್ ಆಗಿತ್ತೆಂದರೆ ಮರುದಿನದ ಇಂಟರ್ನಲ್ಸ್ ಗೆ ಓದೋಕೇ ಕಷ್ಟ ಆಗುವಷ್ಟು….

ರಿಯಲಿ..ಆರತಿ ಯು ಆರ್ ರೈಟ್

‘ಗುಲಾಬಿ ಟಾಕೀಸ್’ ಗೆ ಅಂತ ಫೋರಂ ಮಾಲ್ ನ ಪಿವಿಆರ್ ಗೆ ದಾಳಿ ಇಟ್ಟಿದ್ದಾಗ ದೂರದರ್ಶನದ ಆರತಿ ‘ಎ ವೆಡ್ನಸ್ ಡೇ’ ಸಿನೆಮಾ ನೋಡಲೇಬೇಕು. ನೋಡದಿದ್ರೆ ನಷ್ಟ ನಿನಗೇನೆ ಅಂತ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿದ್ದ ಮಮತಾ ಸಾಗರ್ ಕಿವೀಲಿ ಪಿಸುಗುಡುತಿದ್ಲು.

ಅದೇನಪ್ಪಾ ಅಂತದು ಆ ಸಿನೆಮಾದಲ್ಲಿ ಅನ್ಕೊಂಡೆ. ಆಮೇಲೆ ಯಾಕೋ ಅವಳಿಗೆ ಟೇಸ್ಟ್ ಇಲ್ಲ ಟೆರರಿಸಂ ಥೀಮ್ ನ ಪಾಪ್ಯುಲರ್ ಆಗಿ ಹೇಳಿದ್ರೆ ಎಲ್ಲಾರ್ಗೂ ಇಷ್ಟ ಆಗುತ್ತೆ. ಅಲೆ ವಿರುದ್ಧ ಈಜಿ ಹೇಳಿದ್ರೆ ತಾನೆ ಸಿನೆಮಾ ಸಕ್ಸಸ್ ಅನ್ಕೊಂಡು ಸುಮ್ನಾದೆ.

ಆದ್ರೆ ಆಮೇಲೂ ಯಾಕೋ ಅನ್ಸೋಕೆ ಶುರುವಾಯ್ತು. ಹೇಳಿಕೇಳಿ ಆರತಿ ದೂರದರ್ಶನದವಳು. ಒಳ್ಳೆ ವಿಶ್ಯುಅಲ್ ಸೆನ್ಸ್ ಇರುತ್ತೆ. ಥೀಮ್ ಹೇಗಾದ್ರೂ ಇರ್ಲಿ. ವಿಶ್ಯುಲ್ಲಿ ಚೆನ್ನಾಗಿರ್ಬೋದೇನೋ ಅನಿಸ್ತು.

ಸರಿ ನೋಡೇ ಬಿಡೋಣ ಅಂತ ಸೋಮವಾರ ಮಹಾಲಯ ಅಮಾವಾಸ್ಯೆ ಅಂತ ರಜಾ ಇದ್ದ ಕಾರಣ ಫನ್ ಮಾಲ್ ಗೆ ಲಗ್ಗೆ  .

ರಿಯಲಿ..ಆರತಿ ಯು ಆರ್ ರೈಟ್. ನಿನಗೆ ಒಳ್ಳೆ ಸಿನೆಮಾ ಯಾವ್ದು ಅಂತ ಗುರುತಿಸೋದಿಕ್ಕೆ ಬರುತ್ತೆ. ಕಥೆ, ವಿಮರ್ಶೆ ಅಂತ ಕೂತರೆ ನಿಜಕ್ಕೂ ಆ ಸಿನೆಮಾಗೆ ನ್ಯಾಯ ಸಲ್ಲಿಸೋಲ್ಲ. ಹಾಗಾಗಿ ಅದೇನೂ ಬೇಡ. ಹಿಂದೆ ಮುಂದೆ ನೋಡದೆ ಫನ್ ಆದರೂ ಆಯ್ತು, ಐನಾಕ್ಸ್ ಆದರೂ ಆಯ್ತು ಇಲ್ಲಾ ಫೇಮ್ ಲಿಡೋ ಆದರೂ ಓ ಕೆ ಪಿವಿಆರ್ ನಲ್ಲೂ ಇದೆ ಮಿಸ್ ಮಾಡ್ಕೋಬೇಡಿ.

 

From Kasaravalli to Truffaut

Bangalore was once famous for its number of cinema halls and now for its multiplexes. A smaller revolution is also on, with film societies keeping the shows going to suit the many interests…

By Bhanu Sridharan