Archive for the ‘cine’master’’ Category

Prakash Raj’s “Naanu nanna kanasu”

Here is glimpse of national award winning actor prakash raj’s new kannada  movie ” Naanu nanna kanasu(me and my dreams)”. This movie also coproduced by Prakash rai,B Suresha and shailaja nag is a depiction of a father’s narration of his own coming-of-age, with the birth and growth of his daughter.

55th National Film Awards : Umashree best actress , Prakashraj best actor

umashri

The 55th National Film Awards 2007,  has been announced and  Umashree gets the best actress award for her performance in Girish Kasaravalli’s Kannada film “Gulabi Talkies“.

prakash-raj-

While  Tamil actor Prakash Raaj gets the best actor award for 2007 for his performance in Tamil film “Kanchivaram”. Raaj has earlier won the best supporting actor award for his film “Iruvar” in 1998 and a special jury award in 2003.

adoorAdoor Gopalakrishnan gets the best director award for his malayalam filmNaalu Pennungal( Four women) .kanchivaram

“Kanchivaram” has also been chosen as the best film for 2007.  Directed by Priyadarshan, the film depicts the lives and times of silk-weavers of Kancheepuram in pre-Independent India.

sharad goyekar tingyaThe best child actor award goes to Sharad Goyekar for his role in the Marathi film “Tingya”.

gandhimyfatherSpecial Jury Award for best film and Best Screenplay Award for his film Gandhi My Father by Feroz Abbas Khan . A third award for best supporting actor also went to Darshan Jariwalla for Gandhi My Father.

There is also a special jury award for this film, which explores the troubled relationship between Harilal Gandhi and Mahatma Gandhi.

“Chak De” gets the award in the wholesome entertainment category and “Taare Zameen Par” in the family welfare category.

Playback singer Shankar Mahadevan has won the award for the song “Meri Maa” from the film “Taare Zameen Par”.

The jury was headed by Sai Paranjpe; other members included Ashok Viswanathan and Namita Gokhale. About 102 films and 106 non-feature films were considered.

Walk Backwards into the Horizon

Polish poster

Bangalore film society is presenting `Walk Backwards into the Horizon‘, a weekend of the first three films of one of the greatest directors of our time and our perennial favorite- Jim Jarmusch.

Friday 15th May, 2009 Time: 6.30pm
Down By Law (1986/107min) Dir: Jim Jarmusch

When fate lands three hapless men—an unemployed disc jockey (Tom Waits), a small-time pimp (John Lurie), and a strong-willed Italian tourist (Roberto Benigni)—in a Louisiana prison, their singular adventure begins. Described by director Jim Jarmusch as a “neo–Beat noir comedy,” Down by Law is part nightmare and part fairy tale, featuring fine performances and crisp black-and-white photography by esteemed cinematographer Robby Müller. Nominated for Palm D’Or 1986.

Saturday 16th May, 2009 Time: 6.30pm
Stranger Than Paradise (1984/89min) Dir: Jim Jarmusch

Rootless Hungarian émigré Willie (John Lurie), his pal Eddie (Richard Edson), and visiting sixteen-year- old cousin Eva (Eszter Balint) always manage to make the least of any situation, whether aimlessly traversing the drab interiors and environs of New York City, Cleveland, or an anonymous Florida suburb. With its delicate humor and dramatic nonchalance, Jim Jarmusch’s one-of-a-kind minimalist masterpiece, Stranger Than Paradise, forever transformed the landscape of American independent cinema. Winner of Camera D’Or at Cannes 1984. ಓದನ್ನು ಮುಂದುವರೆಸಿ

oh! Chaplin

image

Udupi : After moral policing, Hindu organizations have now turned into religious blackmailing of sorts. They are opposing the installation of a 67-foot statue of Charlie Chaplin at Othinane near Baindur. 

Why? Chaplin was a Christian and if his statue is installed near a temple, it will hurt Hindu sentiments, they said. 

Kannada film director Hemanth Hegde, the brain behind the statue, said he will consult the film fraternity and the CM on finding a suitable place for the statue in Karnataka, probably in Bangalore. 

Hegde said his team of artists had begun construction of the Chaplin statue on March 5 at Othinane, near Someshwar temple, as he found the scenic backdrop ideal to attract tourists. He had taken the gram panchayat chief into confidence before commencing work. 

On Friday, some activists, led by Suresh Batwadi, stopped the work saying the statue should not be located anywhere near the temple as it would hurt the feelings of Hindus. 

Hegde said they tried in vain to convince him that Chaplin was an international celebrity. “I am upset by the fascist attitude of these so-called Hindu activists who have no respect for even great artistes like Chaplin. The activists have threatened to destroy the statue if it’s erected in the district.” Hegde said. 

Though the Udupi DC and police have given permission, he is reluctant to go ahead since he feels art work should not be taken up in such a violent atmosphere.

Courtesy: Times of India

Chaplin in Udupi

maravante2

Beautiful Maravanthe beach will soon get a 62-foot-high statue of master comedian Charlie Chaplin, thanks to a film being shot there. The crew hopes their efforts will find a place in the Guinness Book of World Records. The statue would be erected near Maravanthe beach – about 400 km from India’s tech capital Bangalore – for director Hemanth Hegde’s Kannada film “House Full”. The filmmaker said he would like their creation to remain a tourist attraction even after their shoot. “We are shooting a song sequence in Maravanthe Beach where this 62-feet statue of Charlie Chaplin is being shown. It will remain a tourist attraction after we finish the film’s shoot,” said Hegde. “We have applied for recognition from the Guinness Book of World Records. David Brown from the Guinness Book is expected to arrive in India to scrutinise our claim,” he added. Produced by Anuj Saxena of Maverick Productions, “House Full” will see Hegde play an important role along with actor Diganth, Vishaka Singh and Girija Oak, who had featured in Aamir Khan’s “Taare Zameen Par”. “Our film’s art director Chethan Mundadi is constructing the statue with the assistance of many students from different art schools in the state.

charliechaplin_000It will cost us Rs.35 lakhs (Rs.3.5 million) and we are awaiting permission from the Karnataka government to install the statue. All the formalities have been completed in this regard and we will probably install it on March 28,” said Hegde, who has directed three Kannada films and Hindi film “Khanna and Iyer” earlier. The director claimed that the BBC would be doing a half-hour programme on the installation of the statue for the film. “House Full” is a comedy about two irresponsible youngsters who are always finding new ideas to please their girlfriends.

Courtesy :The  Hindu

Zanussi in Bangalore

Director Krzysztof Zanussi

will be present at the screening of his film

for a discussion with the audience. 

Venue: Alliance Francaise de Bangalore, Thimmaiah Road, Vasanth Nagar, Bangalore – 52. 

Monday, 2nd March, 2009                      Time: 6.00pm 

krzysztof-zanussi

 

Krzysztof Zanussi is a true man of cinema. A longtime studio head and producer as well as a writer and director, Zanussi has made both films and filmmakers in a life spanning more than sixty cataclysmic years in Polish history.

Born in Warsaw in 1939, the year the Nazis invaded Poland, Zanussi studied physics, philosophy, and filmmaking during the high Stalinist 50s and the slightly thawed 60s, then participated in the vital “Cinema of Moral Concern” movement during the 1970s by writing and directing such films as Illumination (1973) and Camouflage (1977). A brilliant diplomat and statesman, in 1979 Zanussi was appointed head of TOR Films, a government-funded studio that went on to make films critical of the very regime that funded it. Many of the directors whose works Zanussi produced went on to eclipse Zanussi himself in international prestige, including Agnieszka Holland and Krzysztof Kieslowski.

But Zanussi himself never stopped directing films, even through the early ’80s, when martial law reigned in Poland, and the early 90s, when the loss of state subsidies threatened the very existence of Polish cinema. Through these times and into today, he has also endured as the head of TOR Films (now a privately held company), and lectured and written prolifically as a public intellectual.

Among Zanussi’s most recent projects is Weekend Stories, a series of eight piercing short films. As in The Decalogue, which Zanussi co-produced through TOR Films, some sets overlap between different hour-long episodes, and moral issues are frequently fundamental to the individual stories. However, here, each story takes place over the span of a weekend, begins on a shot through a window, uses a few of the same pieces of music, and explores relations between the country and the city. Moreover, there is the consistent attention to science, method, and morals that has been a signature of the highly-educated Zanussi from the earliest films he directed in the 1950s through today. In Weekend Stories, that attention to method often focuses in on how precisely Poles can and do go about surviving the post-Communist transition, and, more generally, as in The Decalogue, how the beliefs each of us holds affect how we go about living in the modern world.

Charlie Chaplin said it….

charlie20chaplin20generic20l_s_   

A day without laughter is a day wasted.

-A man’s true character comes out when he’s drunk

  charlie20chaplin1.

-Actors search for rejection. If they don’t get it they reject themselves.

-Despair is a narcotic. It lulls the mind into indifference.

-Dictators free themselves, but they enslave the people. charlie20chaplin1

-Failure is unimportant. It takes courage to make a fool of yourself.

-I’d sooner be called a successful crook than a destitute monarch.

charlie20chaplin1-I am at peace with God. My conflict is with Man. 

-I remain just one thing, and one thing only, and that is a clown. It places me on a far higher plane than any politician.

-I do not have much patience with a thing of beauty that must be explained to be understood. If it does need additional interpretation by someone other than the creator, then I question whether it has fulfilled its purpose.

ಮನ ತಟ್ಟಿದ ಮಹಿಳೆಯರ ಕೆಚ್ಚು

 

“ಪ್ರಶಸ್ತಿ ಗೆದ್ದ ಬಳಿಕ ಟಿಎಸ್‌ಐಗೆ ಕಾಸರವಳ್ಳಿ ನೀಡಿದ ಸಂದರ್ಶನದ ಆಯ್ದಭಾಗ
ಈ ಪ್ರಶಸ್ತಿಯನ್ನು ನೀವು ನಿರೀಕ್ಷಿಸಿದ್ದಿರಾ?
ಸಿನಿಮಾ ಮಾಡಿದಾಗ ಅದು ಚೆನ್ನಾಗಿದೆಯೋ ಅಥವಾ ಕೆಟ್ಟದಾಗಿದೆಯೋ ನನಗೆ ಗೊತ್ತಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಚಿತ್ರ ವೀಕ್ಷಿಸಿದ ಬಳಿಕ ಕೆಲವರು ಅಸಮಾಧಾನ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಿದರೂ, ಇನ್ನು ಕೆಲವರು ಅತ್ಯದ್ಭುತವಾಗಿದೆ ಎಂದು ಬೆನ್ನು ತಟ್ಟಿದರು. ಪ್ರಕಾಶ್ ಬೆಳವಾಡಿ, ಜಿ.ಎಸ್. ಭಾಸ್ಕರ್ ಮತ್ತು ಪಿ. ಶೇಷಾದ್ರಿ ಅವರು ಸೇರಿದಂತೆ ಕೆಲವರು ಚಿತ್ರದ ಬಗ್ಗೆ ಉತ್ತಮ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ ನೀಡಿದ್ದರು. ಆ ನಂತರ ಚಲನಚಿತ್ರೋತ್ಸವಗಳಿಗೂ ನಾನು ಈ ಚಿತ್ರವನ್ನು ಕಳುಹಿಸಿದೆ. ಖ್ಯಾತ ವಿಮರ್ಶಕರಾದ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ ಚಟರ್ಜಿ, ಪ್ರಸನ್ನ ರಾಮಸ್ವಾಮಿ ಅವರು ಹಲವು ವರ್ಷಗಳ ನಂತರ ಅತ್ಯದ್ಭುತ ಚಿತ್ರ ನೀಡಿದ್ದೀರಿ ಎಂದು ಶ್ಲಾಘಿಸಿದರು. ಮೊದಲ ಸ್ಕ್ರೀನಿಂಗ್ ನೋಡಿದ ನಂತರ ಕೆಲವು ಪ್ರೇಕ್ಷಕರಿಂದ ಇವತ್ತಿನ ಸಂದರ್ಭಕ್ಕೆ ಚಿತ್ರ ಯೋಗ್ಯವಾಗಿದೆ ಎಂಬ ಅಭಿಪ್ರಾಯವೂ ವ್ಯಕ್ತವಾಯಿತು. ಅಂದೇ ಉಮಾಶ್ರೀ ಅವರಿಗೆ ಪ್ರಶಸ್ತಿ ಬರಬಹುದೇನೋ ಅಂದುಕೊಂಡೆ. ಕರಾವಳಿ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ಚಿತ್ರ ಮಾಡುವಾಗ ಎಂತಹ ಸವಾಲಿತ್ತು? ನಿಜ ಹೇಳಬೇಕೆಂದ್ರೆ ನಮಗೆ ಕರಾವಳಿ ಪ್ರದೇಶದ ಬಗ್ಗೆ ಹೆಚ್ಚಿನ ಪರಿಚಯ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಇಂತಹ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲೂ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಗೆ ಹೊಂದಿಕೊಂಡು ಚಿತ್ರ ಮಾಡುವುದು ಸವಾಲೇ ಆಗಿತ್ತು. ‘ಗುಲಾಬಿ’ ಪಾತ್ರಕ್ಕೆ ಉಮಾಶ್ರೀ ಅವರ ಆಯ್ಕೆಗೆ ಕಾರಣ? ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಕೆಲವರು ಉಮಾಶ್ರೀ ಅವರು ಕೇವಲ ಕಾಮಿಡಿ ಪಾತ್ರಕ್ಕೆ ಮಾತ್ರ ಯೋಗ್ಯರು ಎಂದು ಅವರ ಹಿನ್ನೆಲೆ ತಿಳಿಯದೆ ವಾದಿಸುತ್ತಾರೆ. ಒಳ್ಳೆ ಪಾತ್ರ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಬಂದಿದ್ದರೂ ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿ ಕೆಟ್ಟದಾಗಿ ತೋರಿಸಿದ್ದರೆ ಅದು ನಿರ್ದೇಶಕನ ತಪ್ಪು. ನಾನು ಮೊದಲು ನೋಡುವುದೇನೆಂದರೆ ಭಾವನೆಯನ್ನು ಹೊರ ಚೆಲ್ಲಬಹುದಾದ ಮುಖಲಕ್ಷಣ ಹಾಗೂ ಬಾಡಿ ಲಾಂಗ್ವೇಜ್. ಜೊತೆಗೆ ರಂಗಭೂಮಿ ಹಿನ್ನೆಲೆ ಹಾಗೂ ಪಾತ್ರ ನಿಭಾಯಿಸುವ ಚಾಕಚಕ್ಯತೆ ಕೂಡ ಉಮಾಶ್ರೀ ಅವರಲ್ಲಿತ್ತು.
ಚಿತ್ರ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ‘ಕುಂದಗನ್ನಡ’ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿದೆ. ಕಲಾವಿದರಿಗೆ ಈ ಭಾಷೆ ಮೊದಲೇ ತಿಳಿದಿತ್ತೇ?
ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿ ನಾಲ್ಕು ನಟರು ಬಿಟ್ಟರೆ ಉಳಿದವರು ಕುಂದಾಪುರದವರೇ. ಎಂ.ಡಿ. ಪಲ್ಲವಿ ಅವರು ನೇತ್ರುವಿನ ಪಾತ್ರದಲ್ಲಿದ್ದರೆ, ಕೆ.ಜಿ. ಕೃಷ್ಣಮೂರ್ತಿ ಅವರು ಗುಲಾಬಿ ಗಂಡನ ಪಾತ್ರ ನಿರ್ವಹಿಸಿದ್ದಾರೆ. ನಮ್ಮ ಕೆಲಸ ಸುಲಭವಾಗಲು ಭಂಡಾರ್ಕ್ಸರ್ ಕಾಲೇಜಿನ ಹುಡುಗಿಯೊಬ್ಬಳೂ ಸಹಾಯ ಮಾಡಿದಳು. ಸಂಭಾಷಣೆ ಯಾವ ರೀತಿ ಇರಬೇಕು ಎಂಬ ಬಗ್ಗೆ ಆಕೆ ನಟರಿಗೆ ಸತತವಾಗಿ ಹೇಳಿಕೊಡುತ್ತಿದ್ದಳು. ಇನ್ನು ಡಬ್ಬಿಂಗ್ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ನಟ ರಘು ಪಾಂಡೇಶ್ವರ್ ಕೂಡ ಯಾವ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಮಾತನಾಡಬೇಕೆಂದು ತಿಳಿಹೇಳುತ್ತಿದ್ದರು. ಇಲ್ಲಿ ಒಂದು ಮಾತ್ರ ಸ್ಪಷ್ಟ. ಭಾಷೆ ಬಗ್ಗೆ ಎಚ್ಚರ ಇದ್ದವರು ಯಾವುದೇ ಭಾಷೆಯನ್ನು ಕೂಡ ಬೇಗ ಕಲಿಯುತ್ತಾರೆ. ಎಚ್ಚರ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಕೊನೆಯವರಿಗೂ ಅದನ್ನು ಕಲಿಯಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಒಟ್ಟಾರೆ ‘ಇಗೋ’ ಬಿಟ್ಟು ನಿಜ ಪರಿಶ್ರಮ ಹಾಕಿದರೆ ಯಶಸ್ಸು ಸಾಧ್ಯ.
‘ಗುಲಾಬಿ ಟಾಕೀಸ್’ಗೆ ಪ್ರೇರಣೆ…?
2006ರ ಓಸಿಯನ್ ಚಲನಚಿತ್ರೋತ್ಸವದಲ್ಲಿ ನನ್ನ ‘ನಾಯಿ ನೆರಳು’ ಚಿತ್ರ ಪ್ರದರ್ಶನಗೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ನಾನು ಹೊರಗಿನ ಲಾಬಿಯಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಿದ್ದೆ. ಹೀಗೆ ಯೋಚಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಥಟ್ಟನೆ ಮೀನುಗಾರರ ಸಮಸ್ಯೆ ಬಗ್ಗೆ ಚಿತ್ರ ಮಾಡಬೇಕೆಂದು ಲೆಕ್ಕಹಾಕಿದೆ. ‘ಇಮೇಜ್ ಮೇಕಿಂಗ್’ ಹೇಗೆ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಪೂರ್ವಸಿದ್ಧವಾದ ನಂಬಿಕೆ ಹಾಗೂ ಅನಿಸಿಕೆಗಳನ್ನು ಹುಟ್ಟುಹಾಕುತ್ತವೆ ಎಂಬುದನ್ನು ತೋರಿಸುವ ಉದ್ದೇಶದಿಂದ ‘ಗುಲಾಬಿ ಟಾಕೀಸ್’ನ್ನು ಮಾಡುವ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಕೈಹಾಕಿದೆ.
ನಿಮ್ಮ ಹೆಚ್ಚಿನ ಎಲ್ಲಾ` ಚಿತ್ರಗಳಂತೆ ಇದೂ ಸ್ತ್ರೀ ಪ್ರಧಾನ ಚಿತ್ರ…. ಇದಕ್ಕೆ ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಕಾರಣವೇನಾದರು ಇದೆಯೇ?
ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಕಾರಣ ಅಂತ ಹೇಳುವುದು ಕಷ್ಟ. ಅವರ ತಾಳ್ಮೆಯ ಶಕ್ತಿ, ಸಮಸ್ಯೆ ನಿರ್ವಹಿಸುವ ರೀತಿ, ಸೋಲಬಾರದು ಅನ್ನೋ ಒತ್ತಾಸೆಯಿಂದ ಅವರು ಗೆಲ್ಲುತ್ತಾ ಸಾಗುವುದು ನನಗೆ ಇಷ್ಟವಾಗುತ್ತವೆ. ಗುಲಾಬಿಯೂ ಹಾಗೇ. ಊರಿನಿಂದ ಆಕೆಯನ್ನು ಹೊರದಬ್ಬಿದರೂ, ‘ಎಲ್ಲಿಯ ತನಕ ಹೆಂಗಸರು ಬಸಿರಾಗುತ್ತಾರೋ ಅಲ್ಲಿಯತನಕ ನನ್ನ ಸೂಲಗಿತ್ತಿಯ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ದಕ್ಕೆ ಬಾರದು. ನಾನು ಹೆದರೋದಿಲ್ಲ, ಬೇರೆ ಕಡೆ ಹೋಗಿ ನನ್ನ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿ ಬದುಕುತ್ತೇನೆ’ ಎಂದು ಧೈರ್ಯದಿಂದ ನುಡಿಯುತ್ತಾಳೆ. ಈ ಕೆಚ್ಚು ನನ್ನ ಮನ ತಟ್ಟಿತು.
ಕೃಪೆ: ದ ಸಂಡೇ ಇಂಡಿಯನ್ 

ನಾದಮಯ ಈ ಲೋಕವೆಲ್ಲಾ…

ಪತ್ರಕರ್ತೆ ವಿದ್ಯಾರಶ್ಮಿ ಎ ಆರ್ ರೆಹಮಾನ್ ಅವರ ಅಪರೂಪದ ಫೋಟೋ ಒಂದನ್ನು ನಮಗೆ ಕಳಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಥ್ಯಾಂಕ್ಸ್ ವಿದ್ಯಾ.

Fifteen years after ‘Roja’

Excerpt from ROLLINGSTONE interview

THERE WAS SOMETHING ELSE AT WORK during Roja. This was, finally, a shot at freedom from anonymity, a passport to recognition. “I realised that it was not worth it doing commercials alone. You’re working so hard, but in front of the people, you’re nothing.” The movies didn’t exactly seem a cure for this existential malaise, because Rahman hated the films of the time. The only person he admired was Mani Ratnam. “And when I got the chance of working with him, it was, again, divine intervention. Once I got to know him as a person, I felt there was something special happening here.”

Rahman had to leave all his other work to get into what he calls the mind-frame of his new project. “I had to leave my film playing. I had to leave commercials. It was not easy because I used to get paid quite a lot of money at that time.” And Roja didn’t pay much. “The money which I got for six months’ work was what I used to earn in a day.” Still, a few freewheeling conversations with his inner voice convinced Rahman that he had to do this.

“Something inside told me that without sacrifices, nothing can come. You can’t have everything.” On the other hand, you can be left with nothing. That’s what it seemed like when Rahman handed in his tunes to the director. “He never reacts instantly. He just organically waits till something goes into him.” And two weeks later, when Rahman didn’t hear from Mani Ratnam, he thought, “Okay, that’s the end of it.” It was now going to be jingles all the way. And then – when he had lost all hope – he was told that his tunes had made the cut.

Fifteen years after Roja, Rahman finds that it hasn’t become any easier. “At that time, that sound was just mine. Now people are sharing that sound. So to do something is not just about a different sound anymore.” Also, during Roja, it was just stereo. “Now we need to think about 5.1, DTS, what comes out of this speaker, what comes out of that speaker – and still hold the song together.”

Hence the layering. Rahman’s compositions, over the years, have gotten more complex; where there were once various individual strands, these are now knotted into a dense skein. “That’s also because I have the option to work abroad. I can get the musicians I want. Like for Jaage hain from Bose, we used almost 130 people – an orchestra, a choir and all that.”

Rahman’s uniquely improvisatory way of creating music – layer by layer, block by block, as opposed to writing out the entire composition and then going about arranging it – is the stuff of myth now. But the way Rahman puts it, it’s the stuff of miracles. “Every time I sit for music, I try to destroy my ego. At the same time, I have a sense of pride, that if I do something, it has to be good. It’s unnerving. It’s a paradox. It humbles you – and you wait for the intervention of God. You say: Give me a tune please. I need to make this work.”

This channel of communication, unsurprisingly, works in mysterious ways. “Sometimes, in the middle of the night, I wake up, take a tape recorder and record a groove. Or just sitting somewhere, I get an idea.” Paathshala (from Rang De Basanti) was like that. The bursts of sound at the beginning came first. “CHAN… cha-cha-CHAN,” he sings. Then he goes to the studio and fine-tunes it.

Then again, maybe not. “Sometimes, you know it’s not happening, even if you sit there for hours. And you give up and say: when it happens, it happens.” This process can, of course, play havoc with film schedules. (Rumours have it that Rahman’s delays are behind Ashutosh Gowariker’s Jodhaa Akbar missing its release date this Id.) But Rahman says, “Well, they all know about my schedules. It’s not a bank job. We are all working towards something exciting. You make a movie over two years. So schedules can definitely be shifted around.”

Parents aren’t supposed to have favourites among their offspring, but Rahman’s eyes positively light up when he talks about Rang De Basanti. “Before Rang De Basanti, I was trying to balance my movies – from things like Bose or Swades to more commercial movies.” But all the commercial movies he signed got delayed, so what people heard was only Bose. And that was when Rakeysh Omprakash Mehra came in with yet another story involving freedom fighters. “I thought: I’ve already done Bose and The Legend of Bhagat Singh. So how do we make this different?”

By brainstorming a lot. “We made an effort to treat every situation differently. Like Sarfaroshi ki tamanna – it’s supposed to be the most ferocious anthem, and we did the opposite. We said: ‘Let’s make it sensuous. Let’s get Aamir Khan to do it.’ It was big energy, but an implosion rather than an explosion.” And when Madhavan dies, they tried to put another emotion parallel to that – a lullaby, so that people are not pushed to the edge.

“We said: ‘Every song should be a hit song.’ I know we say that for everything, but in this I think we were favoured by God.” The only apprehension that Rahman had was that Mehra never intended to shoot any of the songs in lip-sync, which would limit their association with a particular star during the television promos. “But the film was a great sensation, and all songs were accepted.”

So the process, apparently, is this: the tunes are a divine gift, which are then shaped by human hands. And ears. “When you are working with a team, they know exactly what to spot. What they want. So I don’t take the trouble of selecting the stuff. I just do the templates.” And if it so happens that the best template comes while servicing the worst director, then amen. So be it.

Read complete interview in RollingStone

ಅಲ್ಲಿಂದ ಶುರುವಾದ ರೆಹೆಮಾನ್ ನಂಟು…

ಕೇಶವ ಕುಲಕರ್ಣಿ ಅವರ ‘ತೊದಲು ಮಾತು’ ಕನ್ನಡದ ಪ್ರೀತಿ ಗೆದ್ದ ಬ್ಲಾಗ್ ಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದು. ಈ ಬ್ಲಾಗ್ ನಲ್ಲಿ ಎ ಆರ್ ರೆಹಮಾನ್ ಅವರನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ. ಅದಲ್ಲದೆ ರೆಹಮಾನ್ ತಮ್ಮ ಅಂತರಂಗವನ್ನು ಬಿಚ್ಚಿಟ್ಟಿರುವ ಒಂದು ಅಪರೂಪದ ಸಂದರ್ಶನದತ್ತ ಗಮನ ಸೆಳೆದಿದ್ದಾರೆ.
ಮಣಿರತ್ನಂನ “ರೋಜಾ” ಬಂದಾಗ ನಾನು ಹುಬ್ಬಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿದ್ದೆ. ತೆಲುಗು ತಮಿಳು ಅರ್ಥವಾಗದಿದ್ದರೂ ಮಣಿರತ್ನಂನ “ಗೀತಾಂಜಲಿ”, “ಅಂಜಲಿ” ಮತ್ತು “ದಳಪತಿ”ಯನ್ನು ನಾಕೈದು ಬಾರಿ ನೋಡಿ, ಹಾಡುಗಳನ್ನು ಸಾವಿರಾರು ಸಲ ಕೇಳಿ ಇಳೆಯರಾಜಾನ ಭಕ್ತರಾಗಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದೆವು. ಅಂಥ ಸಮಯದಲ್ಲಿ “ರೋಜಾ” ದ ಪೋಸ್ಟರಿನಲ್ಲಿ “ಎ ಆರ್ ರೆಹೆಮಾನ್ ಸಂಗೀತ” ಎಂದು ನೋಡಿದಾಗ ಮಣಿರತ್ನಂ ಮೇಲೆ ಕೆಂಡಾಮಂಡಲ ಸಿಟ್ಟು ಬಂದಿತ್ತು. ಅದೇ ಸಿಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಕ್ಯಾಸೆಟ್ (ಆಗ ಸಿಡಿ ಎಲ್ಲಿತ್ತು?) ಕೊಂಡುಕೊಳ್ಳಲಿಲ್ಲ. ಸಿನಿಮಾ ನೋಡಲು ಹೋದೆವು. “ಚಿನ್ನ ಚಿನ್ನ ಆಸೈ” ಹಾಡಿನ ಆರಂಭದ ಹಿನ್ನೆಲೆ, ಸೂರ್ಯ ಉದಯಿಸುವ ದೃಶ್ಯ — ಒಂದೇ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಎ ಆರ್ ರೆಹೆಮಾನ್ ಆಪ್ತನಾದ. “ಪುದು ವಿಳ್ಳೈ…” ಹಾಡು ಬರುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಪಾಗಲ್ ಆಗಿ ಹೋಗಿಬಿಟ್ಟೆ. ಸಿನಿಮಾ ಮುಗಿಸಿ ಹೊರಬಂದಿದ್ದೇ, ಮಾಡಿದ ಮೊದಲ ಕೆಲಸ “ರೋಜಾ” ಚಿತ್ರದ ತಮಿಳು, ತೆಲುಗು ಮತ್ತು ಹಿಂದಿ..ಮೂರೂ ಕ್ಯಾಸೆಟ್ ಖರೀದಿಸಿದ್ದು!
ಅಲ್ಲಿಂದ ಶುರುವಾದ ರೆಹೆಮಾನ್ ನಂಟು ಇನ್ನೂ ಮುಗಿದಿಲ್ಲ. ಮೊದಲಿನ ಹುರುಪು ನನ್ನಲ್ಲೂ ಉಳಿದಿಲ್ಲ, ರೆಹೆಮಾನ್ ಸಂಗೀತದಲ್ಲೂ ಇಲ್ಲ ಎನ್ನುವುದು ಬೇರೆ ಮಾತು. ಇದೆಲ್ಲಾ ಇವತ್ತೇಕೆ ನೆನಪಾಯಿತು ಎಂದರೆ, ಇವತ್ತು ಅವನ ಸಂದರ್ಶನ ಓದಿದೆ, ತುಂಬ ಸೊಗಸಾಗಿದೆ, ಬಿಡುವಿದ್ದರೆ ನೀವೂ ಓದಿ, ಇಲ್ಲಿ ಕೊಂಡಿ ಇದೆ:

 AR Rahman: The Rolling Stone Interview

ಅಣ್ಣಾವ್ರ ನೆನಪು ಇನ್ನೂ ಎಷ್ಟು ಹಸಿ ಎಂದರೆ…

-ಶ್ರೀನಿವಾಸರಾಜು

ಸತ್ಯಸಂಧನ ಪಾತ್ರಧಾರಿಯ ತುಮುಲಗಳು

ಅಣ್ಣಾವ್ರ ನೆನಪು ಇನ್ನೂ ಎಷ್ಟು ಹಸಿ ಎಂದರೆ… ಒಣಗಿವೆಯೆಂಬಂತೆ ತೋರುವ ಬಣ್ಣಗಳು ಕ್ಯಾನ್ವಾಸ್ ತಡವಿದ ಒಡನೆಯೇ ಬೆರಳಿಗೆ ಅಂಟಿಕೊಳ್ಳುವುದುಂಟು. ಏಪ್ರಿಲ್ ಎಂಬ ಅವರ ಹುಟ್ಟು ಸಾವಿನ ತೇದಿಗಳನ್ನೊಳಗೊಂಡ ತಿಂಗಳು ಇದಕ್ಕೆಲ್ಲ ಪೂರಕ ಎನ್ನಿಸುವಂತಿದೆ. ಮೊನ್ನೆ ಪತ್ರಿಕೆಯೊಂದರಲ್ಲಿ ಈ ಸದ್ಯದಲ್ಲೇ ಬಣ್ಣ ಲೇಪಿಸಿಕೊಂಡು ಬಿಡುಗಡೆ ಕಾಣಲಿರುವ `ಸತ್ಯ ಹರಿಶ್ಚಂದ್ರ’ದ ಸ್ಟಿಲ್ಗಳನ್ನು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಂತೆಯೇ ರಾಜ್ ನೆನಪು ಇನ್ನಷ್ಟು ಒತ್ತರಿಸಿತು. ಕೈಯಲ್ಲೊಂದು ದಡಿ, ಹೆಗಲ ಮೇಲೆ ಕಂಬಳಿ ಹೊದ್ದು ಮಸಣದಲ್ಲಿ ನಿಂತಿರುವ ರಾಜ್, ಸ್ಥಳೀಯ ಮೋಸೆಸ್ನಂತೆ, ಅಥೆನ್ಸ್ ತೊರೆದ ಟೈಮನ್ನಂತೆ ನಾನಾ ದಿನಸಿನಲ್ಲಿ ಕಂಗೊಳಿಸತೊಡಗಿದರು. ಈ `ಸತ್ಯ ಹರಿಶ್ಚಂದ್ರ’ ಸಿನಿಮಾ, ’93ರಲ್ಲೊಮ್ಮೆ ಸೆಪಿಯಾ ಕಲರ್ನಲ್ಲಿ ಬಿಡುಗಡೆಯಾಗಿ, ಆಗ ಸಾಕಷ್ಟು ಧೂಳೆಬ್ಬಿಸುತ್ತಿದ್ದ `ಖಲ್ನಾಯಕ್’ ಎಂಬ ಹಿಂದಿ ಚಿತ್ರದ ಜೊತೆ ಟಕ್ಕರ್ ಹೊಡೆದು, ಯಶಸ್ವಿ ನೂರು ದಿನಗಳ ಪ್ರದರ್ಶನ ಕಂಡಿತ್ತು. ಹಾಗೆಯೇ ಪ್ರಾದೇಶಿಕ ಸಿನಿಮಾಗಳ ಪೊಟೆನ್ಷಿಯಾಲಿಟಿ ಎಂಥದ್ದೆಂಬುದನ್ನು ಸಾಬೀತು ಮಾಡಿತ್ತು ಕೂಡ.

ಕನ್ನಡ ಚಿತ್ರರಂಗ ತನ್ನನ್ನು ಉಜ್ಜೀವಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಆಗಾಗ ರಾಜ್ ಚಿತ್ರಗಳ ನೆರವು ಪಡೆಯುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತದೆ. ಹೀಗಿರುವಾಗ, ಕಲರ್ `ಸತ್ಯ ಹರಿಶ್ಚಂದ್ರ’, ಹೊಯ್ದಾಟದ ರಾಜಕಾರಣ ಮತ್ತು ಎಲೆಕ್ಷನ್ನಿನ ಪೊಳ್ಳು ಭರಾಟೆಯ ಸದ್ಯದ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡಿಗರಿಗೆ ತುಸು ರಿಲೀಫ್ ಒದಗಿಸಬಹುದು. ಇನ್ನು `ಸತ್ಯ ಹರಿಶ್ಚಂದ್ರ’ದ ಕಥಾನಾಯಕ ಪ್ರಕಟಿಸುವ ಮೌಲ್ಯಗಳು ಜನರಿಗೆ ಆದರ್ಶಪ್ರಾಯವಾಗಿ ಕಾಣಿಸುವುದರಿಂದಲೇ ಈ ಕತೆ ಕಾವ್ಯವಾಗಿ, ನಾಟಕವಾಗಿ, ಸಿನಿಮಾ ಆಗಿ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಪ್ರಸ್ತುತತೆ ಗಳಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದೆಯೇನೋ ಎನಿಸುತ್ತದೆ. ಇದು ಕೂಡ ಅಷ್ಟೊಂದು ನಿಜವಿರಲಿಕ್ಕಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಆದರ್ಶಗಳ ಆಕರ್ಷಣೆಯಿಂದ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ನಮ್ಮ ಜನಕ್ಕೆ ಕೊಂಚ ಕಷ್ಟ ಎಂದು ನಂಬುವುದು ಎಂಥ ಸುಂದರ ಆಶಾವಾದ!

 

`ಹರಿಶ್ಚಂದ್ರ’ದಂಥ ಪಾತ್ರ,ಗಳು ಕಲಾವಿದ ರಾಜ್ಗೆ ಸಾಲಿಡ್ ಇಮೇಜ್ ದೊರಕಿಸಿಕೊಟ್ಟವು ಎಂಬುದು ಚಾರಿತ್ರಿಕ ಸತ್ಯ. ಆದರೆ ಇಮೇಜ್ಗಳು ಮನುಷ್ಯರನ್ನು ಪೊರೆಯುವುದಿಲ್ಲ. ಈ ನಿಷ್ಠುರ ಸತ್ಯ ಹಲವು ವಿಪಯರ್ಾಸದ ಬಗೆಗಳಲ್ಲಿ ಅಣ್ಣಾವ್ರ ಬದುಕಿನಲ್ಲೂ ವ್ಯಕ್ತವಾಗಿದ್ದು ಎಲ್ಲರಿಗೆ ಗೊತ್ತು. ಇಲ್ಲಿ ಎರಡು ಘಟನೆಗಳು ನೆನಪಾಗುತ್ತಿವೆ. ಮೊದಲನೆಯದು ಘಟಿಸಿದ್ದು ಕಳೆದ ಶತಮಾನದ ಅರವತ್ತರ ದಶಕದಲ್ಲಿ: `ಮಂತ್ರಾಲಯ ಮಹಾತ್ಮೆ’ ಎಂಬ ಚಿತ್ರಕ್ಕೆ ರಾಜ್ಕುಮಾರ್ ನಾಯಕರಾಗಿ ಆಯ್ಕೆಯಾಗಿದ್ದರು. ಆದರೆ ಶೂದ್ರನೊಬ್ಬ ರಾಘವೇಂದ್ರ ಸ್ವಾಮಿಗಳ ಪಾತ್ರದಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದಕ್ಕೆ ಬಹಳಷ್ಟು ಮೇಲ್ಜಾತಿ ಜನರ ವಿರೋಧವಿತ್ತು. ಇದರಿಂದ ನೊಂದ ರಾಜ್, ತಮ್ಮನ್ನು ಚಿತ್ರದಿಂದ ಕೈಬಿಡುವಂತೆ ನಿಮರ್ಾಪಕರನ್ನು ವಿನಂತಿಸಿದ್ದರು. ನಿದರ್ೇಶಕ ಟಿ.ವಿ.ಸಿಂಗ್ಠಾಕೂರ್ಗೆ ರಾಜ್ರನ್ನು ಕೈಬಿಡಲು ಮನಸ್ಸಾಗಲಿಲ್ಲ. ಕೊನೆಗೆ ಅವರೆಲ್ಲ ಚೀಟಿಯ ಮೂಲಕ ನಾಯಕನ ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡಲು ನಿರ್ಧರಿಸಿ, ರಾಜ್ಕುಮಾರ್-ಉದಯಕುಮಾರ್-ಕಲ್ಯಾಣ್ಕುಮಾರ್ ಈ ಮೂವರ ಹೆಸರನ್ನು ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಚೀಟಿಗಳಲ್ಲಿ ಬರೆದು ಆರಿಸಿದಾಗ ರಾಜ್ಕುಮಾರ್ರ ಹೆಸರೇ ಮೂರು ನಾಲ್ಕು ಸಲ ಬಂತಂತೆ. ಇದನ್ನು ಕೇಳಿ, ತಮ್ಮ ಮೇಲೆ ದೈವಾನುಗ್ರವಾಗಿದೆ ಎಂದು ಬಗೆದು ರಾಜ್ ಆ ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿ ನಟಿಸಲು ಒಪ್ಪಿದರಂತೆ. ಓದನ್ನು ಮುಂದುವರೆಸಿ

ಇಳಯರಾಜಾ ಎಂಬ ‘ದ ಮೇಸ್ಟ್ರೊ’

-ಶ್ರೀನಿವಾಸರಾಜು

ಶ್ರೀನಿವಾಸರಾಜು ಕನ್ನಡದ ಚಿತ್ರ ಪತ್ರಿಕೋದ್ಯಮದಲ್ಲಿನ ಹೊಸ ಹೆಸರು. ಸೂಕ್ಷ್ಮ ನೋಟದ ಇವರು ‘ಕನ್ನಡ ಟೈಮ್ಸ್’ನಲ್ಲಿ  ಬರೆಯುತ್ತಿರುವ ಬರಹಗಳು ಈಗಾಗಲೇ ಗಮನ ಸೆಳೆದಿದೆ. ಇಳಯರಾಜ ಎಂಬ ಸಂಗೀತ ಮಾಂತ್ರಿಕನ ಬಗ್ಗೆ ಅವರು ಬರೆದಿರುವ ‘ದ ಮೇಸ್ತ್ರೋ’ ಅವರ ಪ್ರತಿಬೆಗೆ ಒಂದು ಸ್ಯಾಂಪಲ್. ಶ್ರೀನಿವಾಸರಾಜು ಇನ್ನು ಮುಂದೆ ನಿಯತವಾಗಿ ‘ಮ್ಯಾಜಿಕ್ ಕಾರ್ಪೆಟ್’ನಲ್ಲಿ ಬರೆಯುತ್ತಾರೆ.

ಸುಮಾರು ಹತ್ತು ಹನ್ನೆರಡು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ಮೈಸೂರಿನಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಯಾವುದೋ ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ಹಂಸಲೇಖ  ಮುಖ್ಯ ಅತಿಥಿಯಾಗಿ ಭಾಗವಹಿಸಿದ್ದರು. ಆಗ ಅವರನ್ನು ಸಭೆಗೆ ಪರಿಚಯಿಸುತ್ತ ಯಾರೋ, `ದಕ್ಷಿಣ ಭಾರತದ ಖ್ಯಾತ ಸಂಗೀತ ನಿದರ್ೇಶಕ’ಎಂಬ ವಿಶೇಷಣ ಹಚ್ಚಿ ಕೊಂಡಾಡಿದರು. ಈ ಪರಾಕು ಆಕಸ್ಮಿಕವಾಗಿತ್ತೋ ಇಲ್ಲವೋ ತಿಳಿದು ಬರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಹಂಸ್ರ ಕಟ್ಟಾ ಅಭಿಮಾನಿಗಳಾಗಿದ್ದ ನನ್ನಂಥವರಿಗೆ ಅದು ಆ ಕ್ಷಣ ವಿಚಿತ್ರವಾಗಿ ಕೇಳಿಸಿತು. ವಾಸ್ತವವಾಗಿ ಇಂಥ ಹೊಗಳಿಕೆಗಳೆಲ್ಲ ಸಲ್ಲಬೇಕಾದದ್ದು ಇಳಯರಾಜರಿಗಲ್ಲವೇ ಎಂದು ನಾವೊಂದಷ್ಟು ಜನ ಆಡಿಕೊಂಡೆವು. ಇದಕ್ಕೆ ಕಾರಣಗಳೂ ಇದ್ದವು. ಇಳಯರಾಜ ದಕ್ಷಿಣದ ಎಲ್ಲ ಚಿತ್ರರಂಗಗಳಲ್ಲೂ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ ಎಂಬುದಷ್ಟೇ ಗಮನಾರ್ಹ ಅಲ್ಲ. ಅಥವಾ ಅವರು ಎಲ್ಲ ಭಾಷೆಗಳಲ್ಲೂ ಹಿಟ್ ಹಾಡುಗಳನ್ನು ಕೊಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ ಎಂಬುದೂ ಮುಖ್ಯವಲ್ಲ. ಇವೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಮೀರಿ ಇಳಯರಾಜರ ಸಾಧನೆ ಇದೆ. ಅಸಾಧಾರಣ ಜೀನಿಯಸ್ ಆತ. ಮಹಾ ವೃತ್ತಿಪರ ಕೂಡ. ಕನ್ನಡದಲ್ಲೂ ಸಹ ಇಳಯರಾಜ ಇಲ್ಲಿನ ಜಾಯಮಾನಕ್ಕೆ ತಕ್ಕ ಸಂಗೀತವನ್ನು ಒದಗಿಸಿದರು ಮತ್ತು ಈಗಾಗಲೇ ಪ್ರಸಿದ್ಧವಾಗಿದ್ದ ತಮ್ಮ ಸಂಯೋಜನೆಯ ಟ್ಯೂನ್ಗಳನ್ನು ಬಳಸದೆ, ತಾಜಾ ಚೇತೋಹರಿ ರಾಗಗಳನ್ನೇ ಹೊಸೆದರು. ಈ ದೃಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ದಕ್ಷಿಣ ಭಾರತದ ಇತರೆ ಪ್ರತಭಾವಂತ ಸಂಗೀತ ನಿದರ್ೇಶಕರಾದ ಹಂಸಲೇಖ, ಕೀರವಾಣಿ, ಎ.ಆರ್.ರೆಹಮಾನ್ ಮುಂತಾದವರೆಲ್ಲ ಇಳಯರಾಜರಿಂದ ಕಲಿಯುವುದು ಸಾಕಷ್ಟಿದೆ.

ಇಳಯರಾಜ 800ರ ಆಸುಪಾಸಿನಲ್ಲೇನೋ ಸಂಗೀತ ನಿದರ್ೇಶಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಎಂಬ ಅಂದಾಜಿತ್ತು. ಮೊನ್ನೆ ಸೆಟ್ಟೇರಿದ ಕನ್ನಡದ `ನನ್ನವನು’ ಸಿನಿಮಾ ಅವರ 867ನೇ ಚಿತ್ರ ಎಂಬ ಮಾಹಿತಿಯೊಂದಿಗೆ ಅವರ ಸೃಜನಶೀಲತೆಗೆ ತಗುಲಿಕೊಂಡಿರುವ ಸಂಖ್ಯೆಯ ಮೊತ್ತ ತಿಳಿಯಿತು. ರಿಟನರ್್ ಆಫ್é್ ದಿ ಮೇಸ್ಟ್ರೊ! ಈ ನೆವದಲ್ಲೇ ಇಳಯರಾಜ ಬಗ್ಗೆ ಒಂದಷ್ಟು ಚಚರ್ಿಸಬಹುದೆನಿಸುತ್ತದೆ. 

ಒಂದು ತಮಾಷೆಯ ಪ್ರಸಂಗ ನೆನಪಾಗುತ್ತದೆ. ಕೆಲವು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ಎಂ.ಜಿ ರಸ್ತೆಯ ಯಾವುದೋ ಮ್ಯೂಸಿಕ್ ಸಿ.ಡಿ ಮಳಿಗೆಯ ಉದ್ಘಾಟನೆಯ ಸಲುವಾಗಿ ಇಳಯರಾಜ ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ಬಂದಿದ್ದರು. ಪತ್ರಕರ್ತರ ದಂಡೊಂದು ಅವರನ್ನು ಮಾತಾಡಿಸಲು ಧಾವಿಸಿತು. ಇವರಲ್ಲಿ ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ಪತ್ರಿಕೆಗಳವರೇ ಹೆಚ್ಚಿದ್ದರು. ಪತ್ರಿಕಾಗೋಷ್ಠಿ ಹೆಚ್ಚೂಕಮ್ಮಿ ಹೀಗೆ ನಡೆಯಿತೆಂದು ವರದಿಗಳು ಹೇಳಿದವು: ಪತ್ರಕರ್ತರು ಇಳಯರಾಜ ಎದುರಿಗೆ ನಮ್ರವಾಗಿ ಕುಳಿತು, ಸ್ಕೂಲು ಮಕ್ಕಳಂತೆ ವಿಧೇಯತೆಯಿಂದ ಕೇಳಿದರು- `ನಿಮ್ಮ ಪ್ರಕಾರ ಸಂಗೀತ ಎಂದರೇನು?’ ಅದಕ್ಕೆ ಇಳಯರಾಜ ಭಾರಿ ನಿಲರ್ಿಪ್ತತೆಯಿಂದ `ಅದೊಂದು ಸಮುದ್ರ’ ಎಂದರು. ಹಾಗೆಯೇ ಅವರ ಸಾಧನೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಪ್ರಶ್ನಿಸಲಾಗಿ, ಅವರು ಕೈ ಅಲ್ಲಾಡಿಸುತ್ತಾ `ನಾನೇನೂ ಸಾಧಿಸಿಲ್ಲ. ಬರೇ ಸೊನ್ನೆ’ ಎಂದು ತೇಲಿಸಿಬಿಟ್ಟರು. `ನಿಮ್ಮನ್ನು ರಾಗಋಷಿ ಎನ್ನುವುದರ ಬಗ್ಗೆ…’ ಎಂದು ಪತ್ರಕರ್ತರಿನ್ನೂ ಪ್ರಶ್ನಿಸುತ್ತಿರುವಂತೆಯೇ ಇಳಯರಾಜ ಮುಗಿಲ ದಿಕ್ಕಿಗೆ ಸನ್ನೆ ಮಾಡುತ್ತಾ, `ಏನೂ ಇಲ್ಲ. ನನ್ನದೇನೂ ಇಲ್ಲ’ ಎನ್ನುತ್ತಾ ಜಾಗ ಖಾಲಿ ಮಾಡಿದರು!

ಸಾಕಷ್ಟು ಕುತೂಹಲದ ಅಂಶಗಳು ಇಲ್ಲಿವೆ. ಮೇಲ್ನೋಟಕ್ಕೆ ಇಳಯರಾಜ ಚಯರ್ೆಯಲ್ಲಿ ಉಡಾಫೆ, ಭೋಳೆತನ ಇತ್ಯಾದಿಗಳು ಕಂಡುಬಂದರೂ, ನಿಜ ಸಂಗತಿ ಅದಲ್ಲ. ಇಳಯರಾಜ ಮಾತುಗಳಲ್ಲಿ ಆಧ್ಯಾತ್ಮದ ಛಾಯೆ ಇರುವಂತೆ ತೋರಿದರೂ ಮತ್ತು ನಿಜಕ್ಕೂ ಇಳಯರಾಜ ಆಧ್ಯಾತ್ಮ ಜೀವಿ ಹೌದಾದರೂ ವಿಷಯ ಅದಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ. ಮೂಲತಃ ಇಳಯರಾಜ ಎಂಥ ಸಂಕೋಚದ ಜೀವಿ ಎಂದರೆ, ಅವರೆಂದೂ ಇಲ್ಲಿ ಪತ್ರಕರ್ತರು ಎಳೆಯಲು ಉದ್ದೇಶಿಸಿದ್ದಂತಹ ದೇಶಾವರಿ ಮಾತುಕತೆಗಳಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದೇ ಇಲ್ಲ ಮತ್ತು ಆ ಮೂಲಕ ಎಂದೂ ಸಮಯ ವ್ಯರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಂಡವರೂ ಅಲ್ಲ. ತಾವು, ತಮ್ಮ ಕೆಲಸ ಎಂದು ಇದ್ದುಬಿಡುವ ಇಳಯರಾಜ, ಚಲಾವಣೆ ಗಿಟ್ಟಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಎಲ್ಲ ಗಿಮಿಕ್ಗಳಿಂದ ಮೊದಲಿನಿಂದಲೂ ದೂರ. ಹೀಗಿರುವಾಗ ಅವರು ತಮ್ಮದೇ ಧಾಟಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಿಸಿ ಪತ್ರಕರ್ತರನ್ನು ತಬ್ಬಿಬ್ಬು ಮಾಡಿದ್ದು ದೊಡ್ಡ ತಮಾಷೆ.

ಇನ್ನೂ ಹೇಳಬೇಕೆಂದರೆ, ಮೇಲ್ಸಾರದ ತಿಳುವಳಿಕೆ ಈಚೀಚೆಗೆ ಮಾಧ್ಯಮದ ಮಂದಿಯಲ್ಲಿ ಅತಿಯಾಗುತ್ತಿರುವುದನ್ನೂ ಮೇಲಿನಂಥ ಘಟನೆಗಳು ಸೂಚಿಸುತ್ತವೆ. ವಿವರಗಳ ಹೊರಮೈಯಲ್ಲಿ ದೇಶ, ಕಾಲ, ವ್ಯಕ್ತಿಗಳನ್ನು ಗ್ರಹಿಸುವ ಇಂಥ ಮನೋಭಾವವನ್ನು `ಕ್ವಿಜéರ್ ಆ್ಯಟಿಟ್ಯೂಡ್’ ಎನ್ನಲಾಗುತ್ತದೆ. ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ರಾಜ್ ಬಗ್ಗೆಯೇ ಮಾಧ್ಯಮಗಳು ಇಂಥ ವರಸೆಯನ್ನು ಪ್ರದಶರ್ಿಸುವುದಿದೆ. ರಾಜ್ ಪ್ರಸ್ತಾಪ ಬಂದಿದ್ದು ಇಲ್ಲಿ ಒಳ್ಳೆಯದೇ ಆಯಿತು. ಯಾಕೆಂದರೆ ರಾಜ್ಕುಮಾರ್ ಮತ್ತು ಇಳಯರಾಜ ಇಬ್ಬರೂ ಕನ್ನಡದ ವಿಶಿಷ್ಟ ಪ್ರಯೋಗಶೀಲ ನಿದರ್ೇಶಕ ಜಿ.ಕೆ.ವೆಂಕಟೆೇಶ್ ಅವರಿಂದ ಬೆಳಕಿಗೆ ಬಂದವರು. ಈ ಇಬ್ಬರನ್ನು ಕ್ರಮವಾಗಿ ಗಾಯಕ ಮತ್ತು ಸಂಗೀತ ನಿದರ್ೇಶಕರಾಗಲು ಪ್ರೋತ್ಸಾಹಿಸಿ ಒತ್ತಾಸೆಯಾಗಿ ನಿಂತದ್ದೇ ಜಿ.ಕೆ.ವಿ. ತಮ್ಮ ಹೆಮ್ಮೆಯ ಘಳಿಗೆಗಳಲ್ಲಿ ಜಿ.ಕೆ.ವೆಂಕಟೇಶ್, `ನಾನು ಪರಿಚಯಿಸಿದ ಇಬ್ಬರು `ರಾಜ’ರು ನನ್ನ ಹೆಸರನ್ನು ಉಳಿಸುತ್ತಾರೆ’ ಎಂದು ಹೇಳಿದ್ದಿದೆ. ಓದನ್ನು ಮುಂದುವರೆಸಿ

ಶಬ್ದ ಪೇಪರ್ ವ್ಹೈಟ್ ಇದ್ದ ಹಾಗೆ

ನರೇಂದ್ರ ಪೈ

ಪ್ರಸೂನ್ ಜೋಶಿಯ ಬಗ್ಗೆ ನಿಮಗೆಲ್ಲ ಗೊತ್ತಿರುತ್ತದೆ. ತಾರೇ ಜಮೀನ್ ಪರ್, ಬ್ಲ್ಯಾಕ್, ರಂಗ್ ದೇ ಬಸಂತಿ ಮುಂತಾಗಿ ಹಲವು ಚಿತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಈತನ ಹಾಡುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿದ್ದೀರಿ. ನನ್ನನ್ನು ಸೆಳೆದಿದ್ದು ಇತ್ತೀಚಿನ ತೆಹಲ್ಕಾ ಪತ್ರಿಕೆಯಲ್ಲಿ (15 ಮಾರ್ಚ್ 2008) ಬಂದಿರುವ ಈತನ ಸಂದರ್ಶನ. ನಸ್ರೀನ್ ಮುನ್ನಿ ಕಬೀರ್ ನಡೆಸಿದ ಈ ಸಂದರ್ಶನದಲ್ಲಿ ಪ್ರಸೂನ್ ತನ್ನ ರಕ್ತದ ಕಣಕಣದಲ್ಲೂ ತಾನು ಕವಿ ಎನ್ನುತ್ತಾನೆ! ನಮ್ಮ ಜಯಂತ್ ಕಾಯ್ಕಿಣಿ ಆಗಾಗ ಕವಿತೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಆಡುತ್ತ ಬಂದ ಮಾತುಗಳನ್ನೇ ಹೋಲುವಂತಿರುವ ಈತನ ಮಾತುಗಳು ಬರಹಗಾರರಿಗೆ ಕುತೂಹಲ ಹುಟ್ಟಿಸುವಂತಿವೆ.
“ಜನಕ್ಕೆ ಹೇಳದೇ ಉಳಿದಿರುವುದರ ಜೊತೆ ಹೆಚ್ಚು ನಂಟು. ಹಾಡೊಂದನ್ನು ಬರೆಯುವಾಗ ನೀವು ಒಂದು ವೃತ್ತವನ್ನು ಪೂರ್ಣಗೊಳಿಸುತ್ತೀರಿ, ನಿಮಗೆ ಹೇಳಬೇಕಿರುವ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಹೇಳುತ್ತೀರಿ. ಆದರೆ ಸೃಜನಶೀಲತೆಯ ಹೆಚ್ಚುಗಾರಿಕೆ ಎಂದರೆ ನೀವು ಬರೇ ಚುಕ್ಕಿಯನ್ನಿಟ್ಟಾಗಲೂ ಜನ ವೃತ್ತವನ್ನು ನೋಡುವುದು ಸಾಧ್ಯವಾಗಬೇಕು. ಕೇಳುಗರೂ ಭಾಗವಹಿಸುವುದಕ್ಕೆ ನೀವು ಬಿಟ್ಟಾಗ ಅವರು ಆ ಕಲ್ಪನೆಯನ್ನು ಪೂರ್ತಿಗೊಳಿಸುತ್ತಾರೆ.” (ಹೇಳಿರುವುದರ ಮೂಲಕ ಹೇಳದೇ ಇರುವುದನ್ನೂ ಕಾಣಿಸುವುದು ಕಾವ್ಯ – ಜಯಂತ ಕಾಯ್ಕಿಣಿ).
“ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಒಂದು ಶಬ್ದ ಪೇಪರ್ ವ್ಹೈಟ್ ಇದ್ದ ಹಾಗೆ. ಅದನ್ನು ತೆಗೆದುಬಿಟ್ಟರೆ ಎಲ್ಲವೂ ಹಾರಿ ಹೋಗುತ್ತದೆ!”
“ಗದ್ಯ ಆಲಸಿಗಳಿಗೆ. ಕಾವ್ಯ ಯಾರಿಗೆಂದರೆ ಸಮೃದ್ಧ ಪ್ರತಿಮಾಲೋಕವುಳ್ಳವರಿಗೆ. ಅದು ಬಫೆ ಇದ್ದ ಹಾಗೆ. ನೀವೇ ಹುಡುಕಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಯಾರೂ ನಿಮ್ಮ ತಟ್ಟೆಗೇ, ನಿಮಗೆ ಬೇಕಾದ್ದನ್ನೇ ತಂದು ಬಡಿಸುವವರಿಲ್ಲ ಅಲ್ಲಿ. ನೋವೆಂದರೆ ಕಾವ್ಯವನ್ನು ಆಸ್ವಾದಿಸುವ ಸಂವೇದನೆಗಳನ್ನು ನಾವು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದೇವೆ.”
ಪ್ರಸೂನ್ ಬರೇ ಕವಿಯಲ್ಲ. ಹಾಡಿನ ಚಿತ್ರೀಕರಣದ ದೃಶ್ಯ ಜಗತ್ತಿನ ಕುರಿತೂ ಸಲಹೆ ನೀಡಿದ್ದಿದೆ. (ಜಯಂತರೂ ಇದನ್ನು ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ). ರಂಗ್ ದೇ ಬಸಂತಿಯ ಒಂದು ಸನ್ನಿವೇಶ. ಮಗನನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡ ತಾಯಿಯ ದುಃಖವನ್ನು ಚಿತ್ರಿಸಬೇಕು. ಅಲ್ಲಿ ತಾಯಿ ಮಗ ಕಣ್ಣಾಮುಚ್ಚಾಲೆಯಾಡುತ್ತಿರುವ ದೃಶ್ಯ ತೋರಿಸಿದ್ದು ನೆನಪಿರಬಹುದು ನಿಮಗೆ. ರೆಹಮಾನ್ ಮತ್ತು ಪ್ರಸೂನ್ ಐಡಿಯಾವಂತೆ ಇದು. ಆದರೆ ಇಲ್ಲಿ ಈಗ ಮಗ ಶಾಶ್ವತವಾಗಿ ಅಡಗಿ ಕುಳಿತಿರುವುದು ಮಾತ್ರ ದುರಂತ ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ ಪ್ರಸೂನ್. ಹಾಗೆಯೇ ತಾರೇ ಜಮೀನ್ ಪರ್ ಚಿತ್ರದ ಸಂದರ್ಭ. ಮಗನನ್ನು ಬೋರ್ಡಿಂಗ್ ಸ್ಕೂಲ್‌ನಲ್ಲಿ ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗುವ ತಾಯಿ. ಮಗು ತಾಯಿಯನ್ನು ನೋಡುತ್ತದೆ…ತಾಯಿಯ ಕಂಗಳಲ್ಲಿ ನೀರು. ಯಾರ ಭಾವನೆಯನ್ನು ಹಾಡಾಗಿಸಲಿ ನಾನು? ತಾಯಿಯದೋ ಮಗುವಿನದೋ? ನೀ ನನ್ನ ಕಂಗಳ ನಕ್ಷತ್ರದಂತೆ, ಬಹು ಪ್ರೀತಿ ನನಗೆ ನೀ ಎನಗೆ ಎಂದು ಬರೆಯಬಹುದಿತ್ತು. ಆದರೆ ಈ ಭಾವಗಳೆಲ್ಲ ಆ ದೃಶ್ಯದಲ್ಲೇ ಇವೆ. ಸೊ, ನಾನು ಆ ಕಂದನ ಹೇಳಲಾಗದ ಭಯಗಳಿಗೆ ಮಾತು ಕೊಡಲು ಬಯಸಿದೆ. ತನ್ನನ್ನು ತೊರೆಯಲಾಗುತ್ತಿದೆ ಎನ್ನುವಾಗಿನ ಭಯ…ಅಮ್ಮ ನಿನಗೆ ಗೊತ್ತೇನಮ್ಮ, ಕತ್ತಲೆಂದರೆ ಹೆದರುತ್ತೇನಮ್ಮ…
ನಿಮಗೆ ಗೊತ್ತಿದೆ, ಈ ಹಾಡು ಏನು ಮಾಡಿತು ಎಂಬುದೆಲ್ಲ.
ಈ ಸಂದರ್ಶನವನ್ನು ದಯವಿಟ್ಟು ಓದಿ. ಪುಸ್ತಕ ಸಿಗದಿದ್ದರೆ ಸೈಟಿಗೆ ಹೋಗಿ, (tehelka.com) ಇಡೀ ಸಂದರ್ಶನ ಅಲ್ಲಿ ಲಭ್ಯವಿದೆ.

 

2001: A space Odyssey

-ಅಲೆಮಾರಿ

ಆತ..
ಹುಟ್ಟಿದ್ದು ಇಂಗ್ಲೆಂಡಿನಲ್ಲಿ. ಚಿಕ್ಕಂದಿನಲ್ಲೇ ಕ್ಲಾರ್ಕ್‌ಗೆ ವಿಜ್ಞಾನದಲ್ಲಿ ಅಪಾರ ಆಸಕ್ತಿ. ಅಮೆರಿಕದ ಸೈಂಟಿಫಿಕ್ ಫಿಕ್ಷನ್‌ಗಳನ್ನು ಓದುತ್ತಾ ಬೆಳೆದರು. ಹೆಚ್ಚಿನ ಓದು ಸಾಧ್ಯವಾಗದೇ ಎರಡನೇ ಮಹಾಯುದ್ಧ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ರಾಯಲ್ ಏರ್‌ಫೋರ್ಸ್‌ನಲ್ಲಿ ರಡಾರ್ ತಜ್ಞನಾಗಿ ಸೇರಿಕೊಂಡರು. ಪೈಲಟ್ ಆಫೀಸರ್, ಫ್ಲೈಯಿಂಗ್ ಆಫೀಸರ್ ಆಗಿ ಸೇವೆ ಸಲ್ಲಿಸಿದರು. ಯುದ್ಧ ಕಾಲದ ಹಾಗೂ ಸೇನೆಯ ಈ ಅನುಭವಗಳನ್ನಿಟ್ಟುಕೊಂಡೇ ಕ್ಲಾರ್ಕ್ ಕಾದಂಬರಿ ಬರೆದರು. ಅದರ ಹೆಸರು ಗ್ಲೈಡ್ ಪಾತ್. ಹೀಗೆ ಬರೆಯಲಾರಂಭಿಸಿದ ಕ್ಲಾರ್ಕ್ ವಿಜ್ಞಾನದ ಅಚ್ಚರಿಯ ಜಗತ್ತನ್ನು ತಮ್ಮ ಕಾದಂಬರಿ ಹಾಗೂ ಲೇಖನಗಳ ಮೂಲಕ ಓದುಗರಿಗೆ ತೆರೆದಿಟ್ಟರು.
೨೦೦೧ ಸ್ಪೇಸ್ ಓಡಿಸ್ಸಿ
ಕ್ಲಾರ್ಕ್ ಬದುಕಿನಲ್ಲೇ ಅಪರೂಪ ಘಳಿಗೆ ತಮ್ಮದೇ ವೈಜ್ಞಾನಿಕ ಕಥೆ ‘ದಿ ಸೆಂಟಿನಲ್’ ಚಿತ್ರವಾಗಿದ್ದು. ತಮಾಷೆಯಂದರೆ ೧೯೪೮ರಲ್ಲಿ ಬಿಬಿಸಿ ನಡೆಸಿದ ಸ್ಪರ್ಧೆಗಾಗಿ ಕ್ಲಾರ್ಕ್ ಈ ಕಥೆ ಬರೆದಿದ್ದರು. ಆದರೆ ಈ ಕಥೆಯನ್ನು ಬಿಬಿಸಿ ತಿರಸ್ಕರಿಸಿತು. ಎರಡು ದಶಕಗಳ ನಂತರ ಅದೇ ಕಥೆ ವಿಶ್ವದ ಜನಪ್ರಿಯ ಚಿತ್ರವಾಯಿತು. ಅದರ ಹೆಸರು ‘೨೦೦೧ ಎ ಸ್ಪೇಸ್ ಒಡಿಸ್ಸಿ’. ಚಿತ್ರರಂಗದ ಇತಿಹಾಸದಲ್ಲೇ ತಾಂತ್ರಿಕ ಕೌಶಲದ ಹಾಗೂ ವಿಜ್ಞಾನದ ವಸ್ತುವುಳ್ಳ ಅತ್ಯಂತ ಭಿನ್ನ ಹಾಗೂ ಅಪರೂಪದ ಚಿತ್ರ ಇದಾಗಿ ಮೈಲುಗಲ್ಲು ಸ್ಥಾಪಿಸಿತು. ತಮ್ಮ ಕಥೆಯನ್ನು ಚಿತ್ರಕತೆಯಾಗಿ ಬರೆದು ಕ್ಯೂಬ್ರಿಕ್ ಜೊತೆಗೆ ಕ್ಲಾರ್ಕ್ ಚಿತ್ರ ನಿರ್ಮಿಸಿದರು. ೧೯೬೮ರ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲೇ ಬಾಹ್ಯಾಕಾಶದ ಕಥೆಯುಳ್ಳ ಚಿತ್ರ ನೋಡಿ ಜನ ಬೆರಗಾದರು. ವಿಜ್ಞಾನಿಗಳು ಕಣ್ಣರಳಿಸಿದರು.
ಮತ್ತೊಂದು ಮೈಲಿಗಲ್ಲು ಕ್ಲಾರ್ಕ್ ಬರೆದ ಕಥೆಯೊಂದು ಚಿತ್ರವಾಗಿ ಮೆಚ್ಚುಗೆಗೆ ಪಾತ್ರವಾಯಿತು. ಹಾಗೆಯೇ ಕ್ಲಾರ್ಕ್ ಕಂಡ ಕನಸೊಂದು ನಿಜವಾಯಿತು. ಭೂಸ್ಥಿರ ಉಪಗ್ರಹದ ನೆರವಿನಿಂದ ಸಂಪರ್ಕ ಸಾಧಿಸಬಹುದು ಎಂದು ಕ್ಲಾರ್ಕ್ ವೈರ್‌ಲೆಸ್ ವರ್ಲ್ಡ್ ಪತ್ರಿಕೆಗೆ ೧೯೪೫ರ ಅಕ್ಟೋಬರ್‌ನಲ್ಲಿ ಲೇಖನ ಬರೆದರು. ಅವರು ಇದನ್ನು ಬರೆದಾಗ ತಮ್ಮ ಈ ಕಲ್ಪನೆ ಕೆಲವೇ ದಶಕಗಳಲ್ಲಿ ನನಸಾಗುತ್ತದೆ ಎಂದುಕೊಂಡಿದ್ದರು. ಆದರೆ ಕೇವಲ ೨೫ ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಇದು ಸಾಕಾರಗೊಂಡಿತು! ಸಂಪರ್ಕ ಕ್ಷೇತ್ರದ ಕ್ರಾಂತಿಗೆ ನಾಂದಿಯಾಯಿತು. ಆದರೂ ಈ ಕ್ಲಾರ್ಕ್ ಕಲ್ಪನೆಯೇ ಈ ಬೆಳವಣಿಗೆಗಳಿಗೆ ಕಾರಣ ಎಂಬುದು ಸ್ಪಷ್ಟವಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಭೂಸ್ಥಿರ ಉಪಗ್ರಹಗಳಿಂದ ಸಂಪರ್ಕ ಸಾಧಿಸುವ ಕಲ್ಪನೆ ಕ್ಲಾರ್ಕ್‌ರದ್ದೇ ಎನ್ನುವುದು ಹಲವರ ನಂಬಿಕೆ. ಆರ್ಥರ್ ಕ್ಲಾರ್ಕ್ ಬರೆದ ಎಲ್ಲ ವೈಜ್ಞಾನಿಕ ಕೃತಿಗಳು ವಿಜ್ಞಾನದ ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸ ಮೂಡಿಸುವಂಥವು. ಸೌರವ್ಯೂಹವನ್ನು ಜಾಲಾಡುವ ಮನುಕುಲವನ್ನು ಸಶಕ್ತಗೊಳಿಸುವ ಒಂದು ಬಲ ವಿಜ್ಞಾನವೆಂದೇ ಪ್ರತಿಪಾದಿಸಿದ್ದರು ಕ್ಲಾರ್ಕ್.

Gu for Guru

Gu.Parmeswar is my guru.

I worked some time with him. i learned more about film making from him and also script  writing. He has good ideas to make movie. He need good producers  he directed P. LANKESH’s short story  ‘mutisikondavru” for doordarshan. It was a good film. he had bitter experience while producing it.  He never reveald this to others.  He introduced many talents to visual media. they have made good name. parameshvar is a good friend, philosopher and guide. 

-M. Lokesh yamalokesh@yahoo.co.in

‘ಮಾಯಾ ಬಜಾರ್’

Hi This is Sudheendra  am very happy for Mr Gu. Paramesh for his success Am very thankful to him coz he is the person who thought me about life n also he is the gem person who had given more n more new talented persons to serials as well as film land  they r living a very successful life just coz of Mr Gu. Paramesh.may his future will be a vry peaceul & healthful
-SUDHEENDRA, gsksudhi@yahoo.com

***

Reading about my friend  Gu. Paramesh was very refreshing and nostalgic.

Umashanker Periodi, periodi@azimpremjifoundation.org

ನಮಗೂ ಗೊತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ ಪರಮೇಶ್ವರ ಗುರುಸ್ವಾಮಿ ಹೀಗೆಲ್ಲಾ ಅಂತ. ‘ಗು.ಪ’ ಎಂದೇ ಸ್ನೇಹಿತರ ವಲಯದಲ್ಲಿ ಪರಿಚಿತರಾದ ಪರಮೇಶ್ ಮುನಿಸು, ಜಗಳ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದ ವ್ಯಕ್ತಿ. ‘ಕೊಟ್ಟದ್ದು ಪರರಿಗೆ..’ಎಂಬ ಚಿತ್ರ ಗೀತೆ ಇರುವುದೇ ನನಗಾಗಿ ಎಂಬಂತೆ ಬಾಳುತ್ತಿರುವವರು, ಪರಮೇಶ್ ‘ಮ್ಯಾಜಿಕ್ ಕಾರ್ಪೆಟ್’ ಗೆ ಅಂಕಣ ಬರೆಯಲಿದ್ದಾರೆ. ‘ಮಾಯಾ ಬಜಾರ್’ ಇವರ ಅಂಕಣದ ಹೆಸರು. ಚಿತ್ರರಂಗದ ಅಂದಿನ ದಿನಗಳು, ಅಂದಿನ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳ ಬಗ್ಗೆ ತಮಗೆ ಏನು ಹೇಳಬೇಕು ಅನಿಸುತ್ತದೋ ಅದೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಅವರು ಈ ಅಂಕಣದ ತೆಕ್ಕೆಗೆ ತರಲಿದ್ದಾರೆ. ಓವರ್ ಟು ಗು.ಪ.

Go to Thailand..

Learn video strategies and techniques for development justice!

September 15-26th 2008, Chiang Mai, Thailand

Apply Now!

The International Accountability Project, WITNESS, EarthRights
International and the Unit for Social and Environmental Research at
Chiang Mai University, Thailand are pleased to announce the call for
applications for the Video Advocacy Workshop (VAW). This workshop will
train people in WITNESS’ highly effective methodology for integrating
video into human rights advocacy campaigns. WITNESS uses video and
online technologies to open the eyes of the world to human rights
violations. It empowers people to transform personal stories of abuse
into powerful tools for justice, promoting public engagement and
policy change.

This workshop is for Asian community activists, civil society
advocates and filmmakers who want to use video in an advocacy campaign
challenging unjust forced eviction in the name of development.

– Learn how to use video to enhance your campaign, tell powerful
audio-visual stories and distribute your video to key audiences;

– Learn basic camera skills and video editing for advocacy;

– Develop a plan to integrate a completed video into a specific
campaign on development- induced forced eviction;

– Co-create a collaborative environment for learning, and a regional
network to support video advocacy for development justice in Asia!

Application Deadline: June 15, 2008

How to apply: Click Here for detailed information and the application form.

*This workshop will be held in English. Future VAW’s may be held in
different languages. Previous video production skills not required.
If you have further questions about the VAW not answered in these
materials, please write to us at: vaw@accountabilityp roject.org.

Coordinating Organizations: International Accountability Project,
WITNESS, EarthRights International, Unit for Social and Environmental
Research, Chiang Mai University.