Archive for the ‘dailogue’ Category

Filmshow – a tribute to V K Murthy

VIKALP BENGALURU a tribute to legendary cinematographer V.K.MURTHY who has just returned home after receiving the Dada Saheb Phalke award for 2008.
on 27th March 2010
at Khincha Auditorium, Bharatiya Vidya Bhavan,
Race Course Road, Bangalore 560001

3pm – Screening of Sri. V.K.MURTHY’s favourite work, Hindi feature film PYAASA (1957)
5.30pm – Coffee
6pm – Screening of a Curtain Raiser on Sri. V.K.Murthy. Directed by his student, renowned filmmaker Sri. Govind Nihalani.
This will be followed by an interaction with Sri. V.K.Murthy.
Cinematographer Sri. Navroze Contractor will welcome Sri. V.K. MURTHY.
Sri. Govind Nihalani and Smt. Uma Rao, author of Sri. V.K.MURTHY’s biography, ‘Bisilu Kolu’ will participate in the discussion.

About Sri V K Murthy
VK Murthy is best known for the magical B/W imagery he created in Guru Dutt’s films – Pyaasa (1957), Kagaz Ke Phool (1959), Sahib, Bibi aur Gulam (1962) and many others. Kagaz ke phool was India’s first cinemascope film, which won V K Murthy the Filmfare Best Cinematographer award. He also received the International Indian Film Academy (IIFA) Lifetime Achievement award in 2005.

For more information, please contact: vikalpblr@gmail. com / 9845766808 / 9886340000


hello…sorry, Jai ho


Preeti Srivastav

slumdog__optOnce, solar consultant Jaideep Malviya would start his official mails and letters with ‘Dear Sir’ and end them with ‘Yours Sincerely’. Now, he has replaced both standard expressions with one: Jai Ho.

It was destiny, it seems, that Slumdog Millionaire’s award-winning song would become an anthem. Corporate executives so smitten by the words that they are now using Jai Ho as salutation and valediction in their e-mails. What’s more, the term has captivated even international clients.

“After the movie’s success, most of my international clients started using Jai Ho in the valediction. Since the Oscars, almost every mail I got from my international clients had Jai Ho either as salutation or valediction,” says Malviya.

One of his clients, Nigel Cotton of Germany, wrote that the only thing he wanted to see after the Taj Mahal when in India was Slumdog Millionaire in an Indian theatre; all he would want to carry back was a DVD with the song Jai Ho on it.

“Namaste was very common, until Jai Ho took over. It’s very emotional to get such letters. No matter how different that person is, you automatically relate to him if he uses your language. Moreover, after eight Oscars, the words have a sense of pride associated with them,” says Malviya.

Dutchmen Edwin Koot and Johan Trip, now in Pune, are other Jai Ho fans who use the words in all their letters. Trip took his family to watch the movie back home and now prefers to write Jai Ho in every mail to his colleagues or friends, irrespective of their nationality.

Roger Little, CEO of Spire Corporation, US, who has a special liking for India and keeps visiting Pune for business, found it appropriate to replace ‘Hi’ with Jai Ho in his e-mails and says it’s been well accepted.

In India, of course, the youth have almost declared Jai Ho as their anthem. Diwesh Diwakar, manager of Quadrangle (, did not lose a day in starting the trend in his office. He calls it the root effect.

“In villages of Bihar, people still wish each other by saying Jai Ho, and thanks to the song the expression is universal now. By using it I also feel nearer my roots as I hail from Bihar. Moreover, my colleagues also liked it and now we have a Jai Ho team in office,” Diwakar said.

“The song is full of life and it reflects youth. I got a mail from my sister from Canada congratulating us on the Oscars win and she concluded the mail with Jai Ho. Since then I have been using the expression in all my mail. Even over the phone or in person, we greet each other with Jai Ho,” says Harshit Verma, a student.

Ankit Shah, another student, sets his signature as Jai Ho in his e-mails. “Irrespective of whether the mail is personal or official, I put my signature, Jai Ho, in all my e-mails. I feel the expression is worth celebrating and sharing,” says Shah. Jai Ho indeed.

Courtesy: Yahoo india

Awards to control Bollywood


Derek Beres is a New York-based international music journalist, DJ, music producer, and yoga instructor.



I always reply with the same two lines when asked the question I’ve received numerous times over the last few months: What did I think of Slumdog Millionaire? I loved it. Until the last fifteen minutes.

I am in no way a Bollywood expert. I’ve seen a handful of films, somewhat cognizant of their nature: kitschy, overly dramatic, musical, must include a scene on a train. More than anything, I know the music, inundated with albums by Asha Bhosle and her sister Lata Mangeshkar as a world music journalist. Lovely albums, although I’ll always lean towards Mohammed Rafi, maybe a little Kishore Kumar. Lata’s “Satyam Shivam Sundaram” was dope way before Thievery Corp paid it homage.

The music, like the cinema, is usually larger-than-life, boisterous, passionate to the point of corny. Usually. Sometimes the artists nail it spot on, like Slumdog for the first hour-plus. What I was most impressed with was the director’s fusing of Bollywood with Hollywood, predominantly in terms of cinematography. Some of the opening cities rivaled City of God for social and political relevance, and the background love story — well, I’m as much for a good romance as anyone. I like to be taken away, sometimes.

Which is, from what I was told many years ago by a woman whose family was from India, the exact reason for Bollywood’s popularity: escapism. The ability to dream yourself into a world, even if just for a few hours, that doesn’t exist but could (and as some would argue, should). People breaking out into dance on the streets, heartbreaks resolved by song, kisses like sensual calligraphy painted across the screen. I get it: America has long had musicals and, somewhat newer, Hollywood. Of course, economically and socially, India’s film industry has a stronghold that even Los Angeles could only imagine: Bollywood, true, but also Telegu, Assamese, Malayalam…their regional industries trump our national one, making India the overall leader in global ticket sales.

Making Slumdog a marketer’s nocturnal admission. The producers got it right: it’s in English, making the crossover easy, and displays a lot of things: big Hollywood flourishes like fires and gunshots and gangsters arising from the slums; an independent filmmaker’s integrity complete with philosophical twists and turns; a big hit with MIA on the soundtrack; and Bollywood, couldn’t forget about that: plenty of trains, and the sing-and-dance during the credits. It was a fitting time for that to arise, right after they duped us.

Or, apparently, didn’t, seeing it received the Oscar. Won over a lot of people, unsurprisingly. Could have won me over, too, if it had stayed consistent with the theme. Rags to riches — but what are the riches? There were so many brilliantly interwoven subjects and plots, but like a lot of movies that feel they must be under two hours, it rushed to resolve them. Salim’s character shot and killed in a bathtub of money: what a wasted way to off an intensely interesting character. Moreover, expectable.

There were always expectable moments: of course Prem Kumar offered Jamal the wrong answer in the bathroom. That’s where the movie started to become expectable in the first place. He’d never consciously hand over his riches to this lucky chaiwallah. That was fine: plot development. It carried Jamal into custody, which was exactly where the movie began.

But the end, the end. It was what won the movie the Oscar, sure, but what kind of social message is really inside there? Again, flight from reality. I was hoping, sitting in my seat literally praying, that Latika found her way back to him. Love over the obstacles; it’s something we all crave. Then why the money? Why does the formula always have to include the hero getting “everything?”

Here’s an ending: Jamal hijacks the Musketeer question by purposefully answering wrong (or just plain blowing it, since he didn’t pay attention in primary school). Latika returns; he turns to the audience and says: why are you all paying attention to my life and whether or not I win this million? Is that really all you have time for? Is this what drives nations: the constant fascination with other people and whether or not they fail or succeed at acquiring money? Isn’t that partly (or predominantly) what got Americans into the economic malaise we’re in the midst of right now?

What sort of “hope,” exactly, does a movie like Slumdog really offer?

We can’t be surprised that this movie drove Americans to theaters in droves. It’s exactly what we’re going through: watching the television and seeing where the next million is. It offered us distance between our crumbling economy and the reality we have to face. The problem is, this sort of distance was created by our constant striving towards the stars instead of building a community together. And so we remain stuck in the same cycle as before, waiting for someone to come and offer us a chance at a bit of reality…television.

I had to laugh that the millionaire was a chaiwallah. I’m pretty much addicted to chai, have been for a while. It’s my daily drink. Yet there’s a huge difference between the recipe for authentic India chai — black tea and spices steeped and simmered in milk for some time — and the sweet, sugary mix that too many cafes and Starbucks offers as a “chai” latte. One offers a warm healing blend of herbs. The other, a cheap and industrious trend that is more sugar than tea or spice. That one we drink in gallons without ever recognizing the damage it does to our insides, until it’s too late.

I always reply with the same two lines when asked the question I’ve received numerous times over the last few months: What did I think of Slumdog Millionaire? I loved it. Until the last fifteen minute…

ಸ್ಲಂ ಡಾಗ್ ಫಿಲಂ ಬಗ್ಗೆ ಸಂವಾದವಿತ್ತು

– ವಿಕಾಸ್ ಹೆಗಡೆ


ಅವಧಿ ಬ್ಲಾಗ್ ನಿಂದ ಪರಿಚಿತವಾದ ಮೇ ಫ್ಲವರ್ ಮೀಡಿಯಾ ಹೌಸ್ ಗೆ ಹೋಗುವುದೆಂದರೆ ಒಂಥರಾ ಖುಷಿ. ಪಕ್ಕಾ ಪ್ರೊಫೆಷನಲ್ ವಾತಾವರಣದ ಜೊತೆ ಒಂದು ಆಪ್ತ ಸೊಗಡಿನ ವಾತಾವರಣ ಅಲ್ಲಿರುವುದೇ ಕಾರಣವಿರಬಹುದು. ಅದು ಒಂದು ಕಛೇರಿ ಎಂದು ತಿಳಿದಿದ್ದರೂ ಕೂಡ ಅಲ್ಲಿ ಹೋದೊಡನೆ ದೊಡ್ಡಮ್ಮನ ಮನೆಗೋ, ಚಿಕ್ಕಪ್ಪನ ಮನೆಗೋ ಹೋದ ಅನುಭವವಾಗಿಬಿಡುತ್ತದೆ. ಹೇಗೆಂದರೆ ದೊಡ್ಡಮ್ಮನ ಮನೆಗೆ ಹೋದಾಗ ಸೀದಾ ಅಡುಗೇ ಮನೆಗೇ ಹೋಗಿ ಹರಟುತ್ತೇವಲ್ಲ ಹಾಗೆ

ಅಲ್ಲಿ ಮೋಹನ್  ಜೊತೆ ಹರಟಬಹುದು, ಅಡಿಗೆ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಫ್ರಿಡ್ಜು ತೆಗೆದು, ಡಬ್ಬಿ ಹುಡುಕಿ ತಿಂಡಿ ಕುರುಕಿಸುವಂತೆ ಅಲ್ಲಿ ವಿಧ ವಿಧದ ಕನ್ನಡ-ಇಂಗ್ಲೀಷ್ ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನು, ಪತ್ರಿಕೆಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದು ಓದಬಹುದು, ಗೆಳೆಯರ ಜೊತೆ ಸೇರಿ “ಎಲ್ಲಿ ಮಗಾ, ಆ ಹುಡುಗಿ ಕಾಣ್ತನೇ ಇಲ್ವಲ್ಲಾ” ಎಂದು ಮಾತನಾಡುತ್ತಲೇ ಪುಸ್ತಕ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡೇ ಫೊಟೋಗೆ ಫೋಸು ಕೊಡಬಹುದು ! ಪ್ರಸ್ತುತ ಮಾರುಕಟ್ಟೆಯ, ಪ್ರಸ್ತುತ ಅಭಿರುಚಿಗಳ ಬಗ್ಗೆ ತಿಳಿದುಕೊಂಡು ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿರುವ ಕೆಲವೇ ಕೆಲವು ಮೀಡಿಯಾ ಸಂಸ್ಥೆಗಳಲ್ಲಿ ಮೇ ಫ್ಲವರ್ ಕೂಡ ಒಂದು.


ಮೊನ್ನೆ ಶನಿವಾರ ಸಂಜೆ ಸ್ಲಂ ಡಾಗ್ ಫಿಲಂ ಬಗ್ಗೆ Mayflowerನಲ್ಲಿ ಸಂವಾದವಿತ್ತು. ಈ ಕೆಲದಿನಗಳಿಂದ ಈ ಸ್ಲಂಡಾಗ್ ಬಗ್ಗೆ ಕೇಳಿ ಓದೀ ಬೇಜಾರು ಬಂದು ಹೋಗಿದೆ ನಿಜ. ಆದರೆ ಅಲ್ಲಿ ಸಂಪನ್ಮೂಲ ವ್ಯಕ್ತಿಯಾಗಿ ಬರುತ್ತಿರುವವರು ’ಪರಮೇಶ್ವರ್’ಎಂದು ತಿಳಿದಾಕ್ಷಣ ಆಸಕ್ತಿ ತಾನಾಗಿಯೇ ಮೂಡಿತ್ತು! ಈ ತಿಂಗಳ ಮೊದಲವಾರದಲ್ಲಿ ಕುಪ್ಪಳಿಯಲ್ಲಿ ’ಸಾಂಗತ್ಯ’ ತಂಡದವರು ನಡೆಸಿದ ಚಿತ್ರೋತ್ಸವದಲ್ಲಿ ಪರಮೇಶ್ವರರ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿದ್ದೆ. ಅವರ ಸಿನೆಮಾ ಜ್ಞಾನ, ಸಿನೆಮಾಗಳನ್ನು ಅವರು ಸಮತೋಲನವಾಗಿ , ಬರೀ ತೆರೆ ಮೇಲಿನದ್ದನ್ನಲ್ಲದೇ ಅದರ ಹಿನ್ನೆಲೆ ಸಮೇತ ವಿಶ್ಲೇಷಿಸುವ ರೀತಿ, ಪ್ರಶಸ್ತಿ, ಸನ್ಮಾನಗಳ ಹಿಂದಿನ ಉದ್ದೇಶ, ತಂತ್ರ, ಕುತಂತ್ರಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಅವರ ಧೋರಣೆ ಬಹಳ ಇಷ್ಟವಾಗಿತ್ತು. ಅವರು ಈ ಸ್ಲಂ ಡಾಗ್ ಬಗ್ಗೆ ಏನು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ ಎಂಬ ಕುತೂಹಲವಿತ್ತು.

ಮೂರು ವಾರಗಳ ಹಿಂದೆ ಇದೇ ಸ್ಲಂಡಾಗ್ ಅನ್ನು ನೋಡಿದ್ದೆ. ಬಹಳಷ್ಟು ಅಸ್ವಾಭಾವಿಕ, ಅವಾಸ್ತವಿಕ , ಕಾಕತಾಳೀಯ ಸನ್ನಿವೇಶಗಳನ್ನು ಹೆಣೆದು ಮಾಡಿದ ಈ ಸಿನೆಮಾ ಒಂದು ವಿಭಿನ್ನ ಕಥೆಯುಳ್ಳ ಸಿನೆಮಾ ಆಗಿತ್ತು. ಅದು ಸುಮ್ಮನೆ ಒಂದು ಒಳ್ಳೆಯ ಸಿನೆಮಾದಂತೆ ಅನ್ನಿಸಿತ್ತು. ಅದ್ಭುತವೆನಿಸುವಂತಹ ವಿಶೇಷಗಳೇನೂ ಕಾಣಿಸಿರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಅದಕ್ಕೆ ಗೋಲ್ಡನ್ ಗ್ಲೋಬ್ ಘೋಷಣೆ, ಆಸ್ಕರ್ ಗೆ ನಾಮನಿರ್ದೇಶನ ಆಯಿತು . ಅದಾದ ಮೇಲೆ ಮಾಧ್ಯಮಗಳು ಅದನ್ನು ಹೊತ್ತುಕೊಂಡು ಕುಣಿದ ರೀತಿ, ಕೆಲವರು ಅದನ್ನು ಹೊಗಳಿದ/ಹೊಗಳುತ್ತಿರುವ ರೀತಿ, ವಿಪರೀತ ಚರ್ಚೆ, ಅಲ್ಲಿ ತೋರಿಸಿದ ಸ್ಲಂ ಮುಂತಾದ ದೃಶ್ಯಗಳಿಗೆ ವಿರೋಧ ವ್ಯಕ್ತವಾಗಿದ್ದನ್ನು ನೋಡಿ ನಾನು ಪೂರ್ತಿ ಸಿನೆಮಾ ಸರಿಯಾಗಿ ನೋಡಿದ್ದೆನಾ ಇಲ್ಲವಾ ಅಂತ ಅನುಮಾನವಾಗಿಬಿಟ್ಟಿತ್ತು.

ಯಾವುದೇ ಸಿನೆಮಾವನ್ನು ಎರಡನೇ ಬಾರಿ ನೋಡಲೇಬೇಕೆಂದು ನೋಡದ ನಾನು ಯಾವುದಕ್ಕೂ ಇರಲಿ ಎಂದು ಅವತ್ತು ಸ್ಲಂಡಾಗನ್ನು ಕೂಲಂಕುಷವಾಗಿ ಮತ್ತೊಂದು ಬಾರಿ ನೋಡಿಕೊಂಡು ಮೇಫ್ಲವರ್ ಗೆ ಹೋದೆ. ಪರಮೇಶ್ವರ್ ಅವರು ಎಂದಿನಂತೆ ತಮ್ಮ ಸಮತೋಲನ ಶೈಲಿಯಲ್ಲಿ ಸಿನೆಮಾವನ್ನು ಸಿನೆಮಾದ ರೀತಿಯಲ್ಲೇ ವಿಶ್ಲೇಷಿಸಿದರು, ಅವರ ವಿಶ್ಲೇಷಣೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಶಸ್ತಿಯ ತೂಕವಾಗಲೀ, ಭಾರತದ ಕತ್ತಲ ಲೋಕದ ದರ್ಶನದ ವಿರೋಧವಾಗಲೀ ಕಾಣಲಿಲ್ಲ.

ನನಗನಿಸುವುದೇನೆಂದರೆ, ಮೊದಲಿಂದಲೂ ಕೂಡ ಭಾರತದ ಬಡತನ, ಸ್ಲಂ ಜೀವನ ಮುಂತಾದ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಈ ಚಿತ್ರಕ್ಕಿಂತಲೂ ಪರಿಣಾಮಕಾರಿಯಾಗಿ ತೋರಿಸುವ ಹಲವು ಚಿತ್ರಗಳು ಬಂದು ಹೋಗಿವೆ. ಆದರೆ ಅದಕ್ಯಾವ ವಿರೋಧವಾಗಲೀ ವ್ಯಕ್ತವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಕಾರಣ ಅವು ಇದ್ದದ್ದು ಭಾರತೀಯ ಭಾಷೆಗಳಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಅವಕ್ಕೆ ಬೇರೆ ದೇಶಗಳು ಕೊಡುವ ಪ್ರಶಸ್ತಿಗಳ್ಯಾವುವೂ ಬಂದಿರಲಿಲ್ಲ. ಆಸ್ಕರ್ ಅಥವಾ ಗೋಲ್ಡನ್ ಗ್ಲೋಬ್ ನಂತಹ ಪ್ರಶಸ್ತಿಗಳಂತಹ ಪ್ರಶಸ್ತಿಗಳು ಬಂದಿವೆ ಎಂದಾಕ್ಷಣ ನಮಗೆ ಆ ಸಿನೆಮಾದಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲದ ಅದ್ಭುತಗಳು ಕೂಡ ಕಾಣಲು ಶುರುವಾಗಿಬಿಡುತ್ತವೆ. ಅದರಲ್ಲಿರುವ ಪಾತ್ರಗಳಿಗೆ ಅದ್ಭುತ ಗುಣಗಳನ್ನು ನಾವು ನಾವಾಗೇ ಆರೋಪಿಸುತ್ತಾ ಹೋಗಿಬಿಡುತ್ತೇವೆ. ನಮಗೆ ಒಂದೊಂದು ಪಾತ್ರಗಳೂ, ಸನ್ನಿವೇಶಗಳೂ ಅಪ್ಯಾಯಮಾನವಾಗಿ ಕಾಣಲು ಶುರುವಾಗಿಬಿಡುತ್ತವೆ. ಅದಕ್ಕೆ ಪ್ರಶಸ್ತಿ ಎಂಬ ಪೂರ್ವಗ್ರಹವು ಕಾರಣವಾಗಿರುತ್ತದೆ, ಜೊತೆಗೆ ಆ ಪ್ರಶಸ್ತಿಗಳು ಸರ್ವಶ್ರೇಷ್ಠ ಎಂಬ ತಪ್ಪು ತಿಳುವಳಿಕೆಯೂ ಕಾರಣವಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಈ ಸ್ಲಂಡಾಗ್ ವಿಷಯದಲ್ಲೂ ಹಾಗೇ ಆಗಿದೆ. ಅನಿಲ್ ಕಪೂರನ ಪಾತ್ರ ನಮ್ಮಲ್ಲಿರುವ ತಿಕ್ಕಲುತನದ ಪ್ರತಿನಿಧಿ ಅಂತ ಒಬ್ಬರಿಗನಿಸಿದರೆ, ಭಾರತದ ಬದುಕಿನ ನಿಜವಾದ ಚಿತ್ರಣವಿದು ಅಂತ ಇನ್ನೊಬ್ಬರಿಗನಿಸಿದೆ. ಪಾಪ , ಆ ನಿರ್ದೇಶಕ ಕೂಡ ಹಾಗೆಲ್ಲ ಅಂದುಕೊಂಡು ಸಿನೆಮಾ ಮಾಡಿರುತ್ತಾನೋ ಇಲ್ಲವೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ, ಆದರೆ ನಾವು ಮಾತ್ರ ಒಂದೊಂದಕ್ಕೂ ಒಂದೊಂದು ಅರ್ಥ ಕೊಡುತ್ತಾ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದೇವೆ. ಒಬ್ಬರು ಇದರಲ್ಲಿ ಹಳದಿ ಬಣ್ಣದ ಪರಿಣಾಮಕಾರಿ ಅದ್ಭುತ ಬಳಕೆಯಿದೆ, ಇದು ಹಳದಿ ಚಿತ್ರ ಎಂದು ವಿಶ್ಲೇಷಿಸಿದ್ದನ್ನು ನೋಡಿ ನಾನೂ, ಪುಟ್ಟಿ ಇಬ್ಬರೂ ಹಳದಿ ಬಣ್ಣದಷ್ಟೆ ನೀಲಿ ಬಣ್ಣವೂ ಇದೆಯಲ್ಲಾ, ಇದು ’ನೀಲಿ ಚಿತ್ರ’ವೂ ಹೌದು ಎಂದು ನಗಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದೆವು.(just kiddingu, ಅವರು ಮನ್ನಿಸಬೇಕು). ಆಸ್ಕರ್ ಬಂದರೆ ಹೆಮ್ಮೆ , ಬರದಿದ್ದರೆ ಟೊಮ್ಮೆ ಎಂದೆಲ್ಲಾ ಕೂಗಾಡುವ ಮೊದಲು ಅದೊಂದು Warner Bros. ನಿರ್ಮಾಣದ, ನಿರ್ದೇಶನದ ಚಿತ್ರ ಎಂದು ಅರಿತುಕೊಂಡರೆ ಒಳ್ಳೆಯದು. ಪ್ರಶಸ್ತಿ ಬಂದರೂ ಅದರಲ್ಲಿ ಭಾರತ ಹೆಮ್ಮ ಪಡುವುದಕ್ಕೆ ಅರ್ಥವೇ ಇಲ್ಲ! ವಿಧಾನ ಸೌಧ ಕಟ್ಟಿದ್ದು ನಾವೇ ಎಂದು ಕೇಂದ್ರ ಕಾರಾಗೃಹದ ಖೈದಿಗಳ ಸಂಭ್ರಮ ಪಟ್ಟಂತೆ ಅಷ್ಟೆ!

ಅದ್ಯಾಕೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ, ಭಾರತೀಯರಿಗೆ ಮೊದಲಿಂದಲೂ ’ಫಾರಿನ್ ’ಗೆ ಹೋಗುವುದು ಅಂದರೆ ಅದು ಸಾಧನೆ, ಫಾರಿನ್ ಎಂದರೆ ದೇವಲೋಕ, ಅಲ್ಲಿಂದ ಗುರುತಿಸಲ್ಪಡುವುದು ಮೋಕ್ಷ ಪಡೆದಂತೆ ಎಂಬ ಭಾವನೆ. ಅದರಂತೆಯೇ ಆಸ್ಕರ್ ಪ್ರಶಸ್ತಿಗಾಗಲೀ, ಗೋಲ್ಡನ್ ಗ್ಲೋಬ್ ಗಾಗಲೀ, ಬೂಕರ್ ಗಾಗಲೀ ಮಾನದಂಡವೇನು, ಅದು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಜಾಗತಿಕ ಮಟ್ಟದ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಪ್ರಶಸ್ತಿಗಳಾ ಎಂದು ತಲೆಕೆಡಿಸಿಕೊಳ್ಳದ ನಾವು ಅದನ್ನು ಜೀವಮಾನದ ಸಾಧನೆ ಎಂಬಂತೆ ಬಿಂಬಿಸಿ, ಆ ಕೃತಿಗಳನ್ನು ಅನಗತ್ಯವಾಗಿ ಮೆರೆಸಿ, ಅದನ್ನು ಪಡೆದವರನ್ನು ಭಾರತದಲ್ಲಿ ವಿಜೃಂಭಿಸಿ ಮಹತ್ವ ಕೊಟ್ಟುಬಿಡುತ್ತೇವೆ. ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರೂ ಪಶ್ಚಿಮವೆಂಬ ಶಂಖದಿಂದ ಬಂದದ್ದೇ ತೀರ್ಥವೆಂದು ಕುಡಿದು ಕೈ ತಲೆಗೊರಸಿಕೊಂಡು ಧನ್ಯರಾಗಿಬಿಡುತ್ತೇವೆ.! 


ಸುಮ್ನೆ ಕ್ರಿಟಿಸಿಸಂ ಬರಿಯಕ್ಕೆ ಹೋಗ್ಬೇಡ ಅಂತ ಹತ್ತಿರದವರು ಹೇಳಿದ್ರು, ಆದರೂ ಬರೆದುಬಿಟ್ಟೆ.. ಇದು ಜನವರಿ ಕೋಟಾ!


‘ಸ್ಲಂಡಾಗ್ ಮಿಲಿಯನೇರ್’ ಸಂವಾದ


ಭಾರತ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಿದೆಯೇ?

ಭಾರತ ಚಲನಚಿತ್ರಗಳಲ್ಲಾದರೂ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಾ ಇರಬೇಕೆ?

ಬೂಕರ್ ಹಾಗೂ ಗೋಲ್ಡನ್ ಗ್ಲೋಬ್ ಪ್ರಶಸ್ತಿಗಳನ್ನು ತಿರಸ್ಕರಿಸಬೇಕೆ?

ಈ ಎಲ್ಲ ಅಂಶಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಚರ್ಚೆ


ಒಂದು ಸಿನಿಮಾ ನೋಡುವ ಬಗೆಯ ಕಲಿಕೆ

ಮ್ಯಾಜಿಕ್ ಕಾರ್ಪೆಟ್


‘ಸ್ಲಂಡಾಗ್ ಮಿಲಿಯನೇರ್’

ಚಿತ್ರ ಕುರಿತು ಚರ್ಚೆ

0001052srnu‘ಚಲನಚಿತ್ರ ಕ್ಷೇತ್ರದ ಕಿ ರಂ’ ಎಂದೇ ಹೆಸರಾದ

ಪರಮೇಶ್ವರ ಗುರುಸ್ವಾಮಿ

ಅವರ ನೇತೃತ್ವದಲ್ಲಿ

ಚಿತಪ್ರೇಮಿಗಳು, ಬರಹಗಾರರು, ಬ್ಲಾಗರ್ ಗಳು ಭಾಗವಹಿಸುತ್ತಾರೆ.

ಚರ್ಚೆಗೆ ಕಾವು ನೀಡಲಿದ್ದಾರೆ

ಬನ್ನಿ ಭಾಗವಹಿಸಿ

ದಿನಾಂಕ: ಇದೇ ಶನಿವಾರ ( 24 ಜನವರಿ)

ಸಮಯ ಸಂಜೆ 6 ಕ್ಕೆ

ಸ್ಥಳ: ಮೇಫ್ಲವರ್ ಮೀಡಿಯಾ ಹೌಸ್

1, ಯಮುನಾಬಾಯಿ ರಸ್ತೆ, ಮಾಧವ ನಗರ ಬೆಂಗಳೂರು- 1

ದಾರಿ ತಪ್ಪುವವರಿಗೆ ದೂರವಾಣಿ: 22374436

ಪ್ರಶಸ್ತಿ: ಚರ್ಚೆ ಆರಂಭ..











ಶೆಟ್ಟರು (Shettaru) :

ಪ್ರಶಸ್ತಿಗಳಿಗಾಗಿ ವಿವಾದಗಳೋ ಅಥವಾ ವಿವಾದಗಳಿಗಾಗಿ ಪ್ರಶಸ್ತಿಗಳೋ ತಿಳಿಯುತ್ತಿಲ್ಲ.

ಪ್ರತಿವರ್ಷ ಪ್ರಶಸ್ತಿ ಪಟ್ಟಿ ಬಿಡುಗಡೆಯಾದ ನಂತರ ವಿವಾದಗಳು ಹುಟ್ಟದೆ ಇದ್ದರೆ ಜನರಿಗೆ ಪ್ರಶಸ್ತಿಗಳು ಅನೌನ್ಸಾದ ಬಗ್ಗೆ ಗೊತ್ತಾಗುವುದೆಯಿಲ್ಲ. ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರಿಗೂ ತಮ್ಮ ಚಿತ್ರ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಮತ್ತು ಅದು ಎಲ್ಲ ವಿಭಾಗಗಳಲ್ಲೂ ಪ್ರಶಸ್ತಿಗೆ ಯೋಗ್ಯವಾಗಿದೆ ಅನಿಸುವುದು ಸಹಜ “ಹೆತ್ತವರಿಗೆ ಹೆಗ್ಗಣ ಮುದ್ದು”, ನೀವು ಪ್ರಶಸ್ತಿಗಳನ್ನು ವಿವಾದಕ್ಕೆ ಎಡೆಮಾಡುವುದರಿಂದ ಆ ಪ್ರಶಸ್ತಿಯನ್ನು ಯೋಗ್ಯತೆಯಿಂದ ಪಡೆದವನು ಕೂಡಾ ತನ್ನ ಯೋಗ್ಯತೆಯನ್ನು ಅವಮಾನಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ.

ಇನ್ನು ಅರ್ಹ ಮತ್ತು ಅನರ್ಹತೆಯ ಮೂಲ ಪರಿಮಾಣಗಳೆನು ಎಂಬುದು ಇಂದಿಗೂ ಅಷ್ಟೆ ವಿವಾದಸ್ಪದ ಪ್ರಶ್ನೆ, ಹೀಗಾಗಿ ಇಲ್ಲಿ ವ್ಯಕ್ತಿ ನಿರ್ಧಾರಕ್ಕಿಂತ, ಹಲವು ವ್ಯಕ್ತಿಗಳ ಗುಂಪು ನಿರ್ಧರಿಸಿದ್ದು ಹೆಚ್ಚು ಮೌಲಿಕವಾಗುತ್ತದೆ.


 niranjana kottur :

ಖ೦ಡಿತವಾಗಿ ಆ ದಿನಗಳು ಸಿನಿಮಾಕ್ಕೆ ಹೆಚ್ಚಿನ ಪ್ರಶಸ್ತಿಗಳು ಬರಬೇಕಾಗಿತ್ತು. ಆ ವರ್ಷದ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಚಿತ್ರ ಇದೊ೦ದೆ.                                                                



The Government should not use the public money for those awards which were in no connected to the common people.The so called award winning films were so boring that film critics could niot sit more than 30 minutes to witness the movies. When films directed by so called intellectuals could not reach the ordinary people why should peoples money be used to give them awards. Let the Government fix a minimum 50 days run for any film before considering it for any award. If any film does not fit in to such parameter, there is no need to give awards at all for the year under consideration. Government should not bow to cultural terrorism of people like Bargur, Kasarvally.

Discussion is in good spirit.


 ಪರಮೇಶ್ವರ ಗುರುಸ್ವಾಮಿ :

  • ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ನನ್ನ ಸಂಪರ್ಕಕಕ್ಕೆ ಬಂಧವರಿಗೆಲ್ಲ ಚಿತ್ರವೊಂದನ್ನು ಆಭ್ಯಾಸ ಮಾಡುವಾಗ (ಆ ಲೆಕ್ಕಕ್ಕೆ ಯಾವುದೇ ಕಲಾಕೃತಿಯಾಗಬಹುದು)ಅದು ಗಳಿಸಿರುವ 927720745_b1eb171b352ಪ್ರಶಸ್ತಿಗಳು ಮುಖ್ಯವೇ ಅಲ್ಲ, ಯಾಕೆಂದರೆ ಮನುಷ್ಯ ಮಾತ್ರದವರು ಕೊಡುವ ಪ್ರಶಸ್ತಿಗಳು ಅಳತೆಗೋಲಾಗರವು, ಆ ಕೃತಿ ಮುಖ್ಯ ಎಂದು ತಲೆ ತಿನ್ನುತ್ತಿರುತ್ತೇನೆ.ಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲಿ ನಿರ್ಮಾಣವಾದ ಮೊದಲ ಎರಡು ಚಿತ್ರಗಳಾದ ’ವಸಂತಸೇ’ ಮತ್ತು ’ರಾಜಹಂಸ’ ಚಿತ್ರಗಳು ಎರಡು ಮುಖ್ಯ ಧಾರೆಗಳನ್ನು ಹುಟ್ಟು ಹಾಕಿದವು. ಆಮದು ಸಲಕರಣೆ ಮತ್ತು ತಂತ್ರಜ್ಞಾನದೊಂದಿಗೆ ಸ್ಥಳೀಯ ಪ್ರತಿಭೆಗಳು ಮುಖಾಮುಖಿಯಾಗುವ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಗೆ ವಸಂತಸೇನ ಉದಾಹರಣೆಯಾದರೆ apingಗೆ ರಾಜಹಂಸ ಉದಾಹರಣೆಯಾಗಿದೆ. ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಹೊಸ ಅಲೆಯ ಚಿತ್ರಗಳು ಬರುವವರೆಗೂ ಈ ಎರಡೂ ಧಾರೆಯವರು ಚಿತ್ರ ತಯಾರಿಕೆಯ ತಾಂತ್ರಿಕ ಅಂಶಗಳನ್ನು ಕಡೆಗಣಿಸಿರಲಿಲ್ಲ.ಹೊಸ ಅಲೆಯವರು ಕೇವಲ ವಸ್ತುವಿನ ಮೂಲಕ, ಆಮದು ಮತ್ತು ಎರವಲು ನಿರೂಪಣಾ ಶೈಲಿಗಳನ್ನು ಬಳಸಿಕೊಂಡು began catering only to international juries. ಗೊತ್ತಿದೆಯಲ್ಲ. ಪ್ರಶಸ್ತಿಗಳು ಅವುಗಳದೇ ಆದ ಹಿತಾಸಕ್ತಿಗಳನ್ನೂ ರಾಜಕೀಯವನ್ನೂ ಲಾಬಿಗಳನ್ನೂ ಹೊಂದಿರುತ್ತವೆ. ಶಾಂತಿಗಾಗಿ ಗಾಂಧೀಜಿಯಂಥವರಿಗೆ ಸಾಹಿತ್ಯದಲ್ಲಿ ಟಾಲ್ಸ್ ಟಾಯ್ ರವರಂಥವರಿಗೆ ನೊಬಲ್ ಸಿಗದಿರುವುದಕ್ಕೆ ಇಂಥವೇ ಕಾರಣಗಳು.

    ನಾವು ನೋಡುವ ಬಹುತೇಕ ಅಂತಾರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಚಲನಚಿತ್ರ ದಿಗ್ಗಜಗಳ ಚಿತ್ರಗಳು ಮೊದಲು ಅವರವರ ಭಾಷೆ ದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ಜನಪ್ರಿಯರೇ ಆದವರ ಚಿತ್ರಗಳು. ಬಹುಶಃ ನಮ್ಮ ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಇಲ್ಲಿನ ಜನರು ನೋಡದಿದ್ದರೂ ಅಂತಾರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಮನ್ನಣೆ ಗಳಿಸುತ್ತವೆ.

    ಈ ದೃಷ್ಟಿಕೋನದಿಂದ ಎನ್.ಲಕ್ಷ್ಮೀನಾರಾಯಣರ ಚಿತ್ರಗಳ ನಂತರ ಬಂದಿರುವ ಕನ್ನಡದ ಅರ್ಥಪೂರ್ಣ ಚಿತ್ರ, ’ಆ ದಿನಗಳು’. ಈ ದಿಕ್ಕಿನಲ್ಲಿ ’ಆ ದಿನಗಳು’ ಸಂಪೂರ್ಣ ಯಶಸ್ವಿಯಾಗದಿದ್ದರೂ ದೃಢ ಹೆಜ್ಜೆಯ್ನನಂತೂ ಹಾಕಿದೆ.

  • ————————————————————————————–

    arun joladakudligi:

    ಆ ದಿನಗಳು ನಿಜಕ್ಕೂ ಒಳ್ಳೆಯ ಸಂವೇಧನಾಶೀಲ ಸಿನೇಮಾ. ಈ  ಸಿನೇಮಾ ಪ್ರಶಸ್ತಿ ಆಯ್ಕೆಯಲ್ಲಿಯೂ  ಸಿನಿಮೀಯ ಮನಸ್ತಿತಿಗಳು ಕೆಲಸ ಮಾಡಿರುವುದು ವಿಷಾಧ. ಆ ದಿನಗಳು ಸಿನೇಮಾವನ್ನು  ಪ್ರಶಸ್ತಿಗೆ  ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡದಿರುವುದು ಆಯ್ಕೆ ಸಮಿತಿ ತಮಗೆ ತಾವೇ ಮಾಡಿಕೊಂಡ ಅವಮಾನದಂತಿದೆ.

    ಪ್ರಶಸ್ತಿ ಪರಸಂಗ…












      ಈ ಬಾರಿಯೂ ರಾಜ್ಯ ಚಲನಚಿತ್ರ ಪ್ರಶಸ್ತಿ ವಿವಾದದಿಂದ ಹೊರತಾಗಿಲ್ಲ. ಮಾತಾಡ್ ಮಾತಾಡ್ ಮಲ್ಲಿಗೆ ಚಿತ್ರದ ನಿರ್ಮಾಪಕ ಕೆ. ಮಂಜು ಹಾಗೂ ಆ ದಿನಗಳು ಚಿತ್ರದ ಸಂಭಾಷಣೆ ಅಗ್ನಿ ಶ್ರೀಧರ್, ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಸಂಭಾಷಣೆಕಾರ ಪ್ರಶಸ್ತಿಗಳನ್ನು ಈಗಾಗಲೇ ತಿರಸ್ಕರಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಕನ್ನಡ ಪ್ರಭದೊಂದಿಗೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತ ಶ್ರೀಧರ್, “ಆ ದಿನಗಳು ಚಿತ್ರಕ್ಕೆ ಅತ್ಯುತ್ತ ಮ ಪೋಷಕ ನಟ, ಸಂಕಲನ ಪ್ರಶಸ್ತಿ, ಸೇರಿದಂತೆ ಇನ್ನೂ ಕೆಲವು ಪ್ರಶಸ್ತಿಗಳು ಸಿಗಬಹುದು ಎಂದು ನಿರೀಕ್ಷಿಸಿದ್ದೆ. ಮೂರು ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಚಿತ್ರಗಳ ಪೈಕಿ ಒಂದಾಗಬಹುದು ಎಂದು ಕಾದಿದ್ದೆ. ಆದರೆ ನಿರೀಕ್ಷೆ ಸುಳ್ಳಾಗಿದೆ. ಅರ್ಹರನ್ನು ಕಡೆಗಣಿಸಿ ಯಾರಿಗೋ ಪ್ರಶಸ್ತಿ ನೀಡಲಾಗಿದೆ. ಸಮಾಧಾನಕ್ಕಾಗಿ ನನಗೆ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಸಂಭಾಷಣೆಕಾರ ಪ್ರಶಸ್ತಿ ನೀಡಿದ್ದಾರೆ. ನನಗೆ ಪ್ರಶಸ್ತಿ ಬೇಡ . ಅದಲ್ಲೆವನ್ನು ಮೀರಿ ನಾನು ಬೆಳೆದಿದ್ದೇನೆ. ಆದರೆ ಬೆಳೆಯುತ್ತಿರುವವರಿಗೆ, ಅರ್ಹರಾದವರಿಗೆ ಪ್ರಶ್ತಿಸಿ ಸಿಗಬೇಕಿತ್ತು.ಇಷ್ಟಕ್ಕೂ ಪ್ರಶಸ್ತಿ ನೀಡಿರುವ ಮಾನದಂಡ ಏನು. ನನ್ನ ಚಿತ್ರಕ್ಕಿಂತ ಒಳ್ಳೆಯ ಚಿತ್ರಳಿಗೆ ಅಥವ ಅರ್ಹರಾದವರಿಗೆ ಪ್ರಶಸ್ತಿ ಸಂದಿದ್ದರೆ, ನನಗೆ ಬೇಸರವಾಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಅನರ್ಹರಿಗೆ ಪ್ರಶಸ್ತಿ ನೀಡಿದ್ದು, ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಬೇಸರದ ಸಂಗತಿ” ಎಂದಿದ್ದಾರೆ.

    ಅಗ್ನಿ ಶ್ರೀಧರ್ ಅನಿಸಿಕೆಯನ್ನು ಮ್ಯಾಜಿಕ್ ಕಾರ್ಪೆಟ್ ನಲ್ಲಿ ಚರ್ಚೆಗೆ ಎತ್ತಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದೇವೆ. ನಿಮ್ಮ ಅನಿಸಿಕೆಗಳನ್ನು ನಮಗೆ ಮೇಲ್ ಮಾಡಿ. ಚರ್ಚೆಯಲ್ಲಿ ಯಾರೂ ಬೇಕಾದರೂ ಪಾಲ್ಗೊಳ್ಳಬಹುದು. ನಿಮ್ಮ ಅನಿಸಿಕೆ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕ, ಸತ್ವಯುತ ಹಾಗೂ ಆರೋಗ್ಯಕರವಾಗಿರಲಿ. ಯಾವುದೇ ಕಾರಣಕ್ಕೂ ಸಭ್ಯತೆಯ ಚೌಕಟ್ಟನ್ನು ಮೀರಿ ಅಥವಾ ವೈಯುಕ್ತಿಕ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಹೋಗುವುದು ಬೇಡ. ಇಂದಿನಿಂದ ಚರ್ಚೆ ಆರಂಭ