Archive for the ‘dailogue’ Category

Filmshow – a tribute to V K Murthy

VIKALP BENGALURU a tribute to legendary cinematographer V.K.MURTHY who has just returned home after receiving the Dada Saheb Phalke award for 2008.
on 27th March 2010
at Khincha Auditorium, Bharatiya Vidya Bhavan,
Race Course Road, Bangalore 560001

3pm – Screening of Sri. V.K.MURTHY’s favourite work, Hindi feature film PYAASA (1957)
5.30pm – Coffee
6pm – Screening of a Curtain Raiser on Sri. V.K.Murthy. Directed by his student, renowned filmmaker Sri. Govind Nihalani.
This will be followed by an interaction with Sri. V.K.Murthy.
Cinematographer Sri. Navroze Contractor will welcome Sri. V.K. MURTHY.
Sri. Govind Nihalani and Smt. Uma Rao, author of Sri. V.K.MURTHY’s biography, ‘Bisilu Kolu’ will participate in the discussion.

About Sri V K Murthy
VK Murthy is best known for the magical B/W imagery he created in Guru Dutt’s films – Pyaasa (1957), Kagaz Ke Phool (1959), Sahib, Bibi aur Gulam (1962) and many others. Kagaz ke phool was India’s first cinemascope film, which won V K Murthy the Filmfare Best Cinematographer award. He also received the International Indian Film Academy (IIFA) Lifetime Achievement award in 2005.

For more information, please contact: vikalpblr@gmail. com / 9845766808 / 9886340000

hello…sorry, Jai ho


Preeti Srivastav

slumdog__optOnce, solar consultant Jaideep Malviya would start his official mails and letters with ‘Dear Sir’ and end them with ‘Yours Sincerely’. Now, he has replaced both standard expressions with one: Jai Ho.

It was destiny, it seems, that Slumdog Millionaire’s award-winning song would become an anthem. Corporate executives so smitten by the words that they are now using Jai Ho as salutation and valediction in their e-mails. What’s more, the term has captivated even international clients.

“After the movie’s success, most of my international clients started using Jai Ho in the valediction. Since the Oscars, almost every mail I got from my international clients had Jai Ho either as salutation or valediction,” says Malviya.

One of his clients, Nigel Cotton of Germany, wrote that the only thing he wanted to see after the Taj Mahal when in India was Slumdog Millionaire in an Indian theatre; all he would want to carry back was a DVD with the song Jai Ho on it.

“Namaste was very common, until Jai Ho took over. It’s very emotional to get such letters. No matter how different that person is, you automatically relate to him if he uses your language. Moreover, after eight Oscars, the words have a sense of pride associated with them,” says Malviya.

Dutchmen Edwin Koot and Johan Trip, now in Pune, are other Jai Ho fans who use the words in all their letters. Trip took his family to watch the movie back home and now prefers to write Jai Ho in every mail to his colleagues or friends, irrespective of their nationality.

Roger Little, CEO of Spire Corporation, US, who has a special liking for India and keeps visiting Pune for business, found it appropriate to replace ‘Hi’ with Jai Ho in his e-mails and says it’s been well accepted.

In India, of course, the youth have almost declared Jai Ho as their anthem. Diwesh Diwakar, manager of Quadrangle (, did not lose a day in starting the trend in his office. He calls it the root effect.

“In villages of Bihar, people still wish each other by saying Jai Ho, and thanks to the song the expression is universal now. By using it I also feel nearer my roots as I hail from Bihar. Moreover, my colleagues also liked it and now we have a Jai Ho team in office,” Diwakar said.

“The song is full of life and it reflects youth. I got a mail from my sister from Canada congratulating us on the Oscars win and she concluded the mail with Jai Ho. Since then I have been using the expression in all my mail. Even over the phone or in person, we greet each other with Jai Ho,” says Harshit Verma, a student.

Ankit Shah, another student, sets his signature as Jai Ho in his e-mails. “Irrespective of whether the mail is personal or official, I put my signature, Jai Ho, in all my e-mails. I feel the expression is worth celebrating and sharing,” says Shah. Jai Ho indeed.

Courtesy: Yahoo india

Awards to control Bollywood


Derek Beres is a New York-based international music journalist, DJ, music producer, and yoga instructor.



I always reply with the same two lines when asked the question I’ve received numerous times over the last few months: What did I think of Slumdog Millionaire? I loved it. Until the last fifteen minutes.

I am in no way a Bollywood expert. I’ve seen a handful of films, somewhat cognizant of their nature: kitschy, overly dramatic, musical, must include a scene on a train. More than anything, I know the music, inundated with albums by Asha Bhosle and her sister Lata Mangeshkar as a world music journalist. Lovely albums, although I’ll always lean towards Mohammed Rafi, maybe a little Kishore Kumar. Lata’s “Satyam Shivam Sundaram” was dope way before Thievery Corp paid it homage.

The music, like the cinema, is usually larger-than-life, boisterous, passionate to the point of corny. Usually. Sometimes the artists nail it spot on, like Slumdog for the first hour-plus. What I was most impressed with was the director’s fusing of Bollywood with Hollywood, predominantly in terms of cinematography. Some of the opening cities rivaled City of God for social and political relevance, and the background love story — well, I’m as much for a good romance as anyone. I like to be taken away, sometimes.

Which is, from what I was told many years ago by a woman whose family was from India, the exact reason for Bollywood’s popularity: escapism. The ability to dream yourself into a world, even if just for a few hours, that doesn’t exist but could (and as some would argue, should). People breaking out into dance on the streets, heartbreaks resolved by song, kisses like sensual calligraphy painted across the screen. I get it: America has long had musicals and, somewhat newer, Hollywood. Of course, economically and socially, India’s film industry has a stronghold that even Los Angeles could only imagine: Bollywood, true, but also Telegu, Assamese, Malayalam…their regional industries trump our national one, making India the overall leader in global ticket sales.

Making Slumdog a marketer’s nocturnal admission. The producers got it right: it’s in English, making the crossover easy, and displays a lot of things: big Hollywood flourishes like fires and gunshots and gangsters arising from the slums; an independent filmmaker’s integrity complete with philosophical twists and turns; a big hit with MIA on the soundtrack; and Bollywood, couldn’t forget about that: plenty of trains, and the sing-and-dance during the credits. It was a fitting time for that to arise, right after they duped us.

Or, apparently, didn’t, seeing it received the Oscar. Won over a lot of people, unsurprisingly. Could have won me over, too, if it had stayed consistent with the theme. Rags to riches — but what are the riches? There were so many brilliantly interwoven subjects and plots, but like a lot of movies that feel they must be under two hours, it rushed to resolve them. Salim’s character shot and killed in a bathtub of money: what a wasted way to off an intensely interesting character. Moreover, expectable.

There were always expectable moments: of course Prem Kumar offered Jamal the wrong answer in the bathroom. That’s where the movie started to become expectable in the first place. He’d never consciously hand over his riches to this lucky chaiwallah. That was fine: plot development. It carried Jamal into custody, which was exactly where the movie began.

But the end, the end. It was what won the movie the Oscar, sure, but what kind of social message is really inside there? Again, flight from reality. I was hoping, sitting in my seat literally praying, that Latika found her way back to him. Love over the obstacles; it’s something we all crave. Then why the money? Why does the formula always have to include the hero getting “everything?”

Here’s an ending: Jamal hijacks the Musketeer question by purposefully answering wrong (or just plain blowing it, since he didn’t pay attention in primary school). Latika returns; he turns to the audience and says: why are you all paying attention to my life and whether or not I win this million? Is that really all you have time for? Is this what drives nations: the constant fascination with other people and whether or not they fail or succeed at acquiring money? Isn’t that partly (or predominantly) what got Americans into the economic malaise we’re in the midst of right now?

What sort of “hope,” exactly, does a movie like Slumdog really offer?

We can’t be surprised that this movie drove Americans to theaters in droves. It’s exactly what we’re going through: watching the television and seeing where the next million is. It offered us distance between our crumbling economy and the reality we have to face. The problem is, this sort of distance was created by our constant striving towards the stars instead of building a community together. And so we remain stuck in the same cycle as before, waiting for someone to come and offer us a chance at a bit of reality…television.

I had to laugh that the millionaire was a chaiwallah. I’m pretty much addicted to chai, have been for a while. It’s my daily drink. Yet there’s a huge difference between the recipe for authentic India chai — black tea and spices steeped and simmered in milk for some time — and the sweet, sugary mix that too many cafes and Starbucks offers as a “chai” latte. One offers a warm healing blend of herbs. The other, a cheap and industrious trend that is more sugar than tea or spice. That one we drink in gallons without ever recognizing the damage it does to our insides, until it’s too late.

I always reply with the same two lines when asked the question I’ve received numerous times over the last few months: What did I think of Slumdog Millionaire? I loved it. Until the last fifteen minute…

ಸ್ಲಂ ಡಾಗ್ ಫಿಲಂ ಬಗ್ಗೆ ಸಂವಾದವಿತ್ತು

– ವಿಕಾಸ್ ಹೆಗಡೆ


ಅವಧಿ ಬ್ಲಾಗ್ ನಿಂದ ಪರಿಚಿತವಾದ ಮೇ ಫ್ಲವರ್ ಮೀಡಿಯಾ ಹೌಸ್ ಗೆ ಹೋಗುವುದೆಂದರೆ ಒಂಥರಾ ಖುಷಿ. ಪಕ್ಕಾ ಪ್ರೊಫೆಷನಲ್ ವಾತಾವರಣದ ಜೊತೆ ಒಂದು ಆಪ್ತ ಸೊಗಡಿನ ವಾತಾವರಣ ಅಲ್ಲಿರುವುದೇ ಕಾರಣವಿರಬಹುದು. ಅದು ಒಂದು ಕಛೇರಿ ಎಂದು ತಿಳಿದಿದ್ದರೂ ಕೂಡ ಅಲ್ಲಿ ಹೋದೊಡನೆ ದೊಡ್ಡಮ್ಮನ ಮನೆಗೋ, ಚಿಕ್ಕಪ್ಪನ ಮನೆಗೋ ಹೋದ ಅನುಭವವಾಗಿಬಿಡುತ್ತದೆ. ಹೇಗೆಂದರೆ ದೊಡ್ಡಮ್ಮನ ಮನೆಗೆ ಹೋದಾಗ ಸೀದಾ ಅಡುಗೇ ಮನೆಗೇ ಹೋಗಿ ಹರಟುತ್ತೇವಲ್ಲ ಹಾಗೆ

ಅಲ್ಲಿ ಮೋಹನ್  ಜೊತೆ ಹರಟಬಹುದು, ಅಡಿಗೆ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಫ್ರಿಡ್ಜು ತೆಗೆದು, ಡಬ್ಬಿ ಹುಡುಕಿ ತಿಂಡಿ ಕುರುಕಿಸುವಂತೆ ಅಲ್ಲಿ ವಿಧ ವಿಧದ ಕನ್ನಡ-ಇಂಗ್ಲೀಷ್ ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನು, ಪತ್ರಿಕೆಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದು ಓದಬಹುದು, ಗೆಳೆಯರ ಜೊತೆ ಸೇರಿ “ಎಲ್ಲಿ ಮಗಾ, ಆ ಹುಡುಗಿ ಕಾಣ್ತನೇ ಇಲ್ವಲ್ಲಾ” ಎಂದು ಮಾತನಾಡುತ್ತಲೇ ಪುಸ್ತಕ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡೇ ಫೊಟೋಗೆ ಫೋಸು ಕೊಡಬಹುದು ! ಪ್ರಸ್ತುತ ಮಾರುಕಟ್ಟೆಯ, ಪ್ರಸ್ತುತ ಅಭಿರುಚಿಗಳ ಬಗ್ಗೆ ತಿಳಿದುಕೊಂಡು ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿರುವ ಕೆಲವೇ ಕೆಲವು ಮೀಡಿಯಾ ಸಂಸ್ಥೆಗಳಲ್ಲಿ ಮೇ ಫ್ಲವರ್ ಕೂಡ ಒಂದು.


ಮೊನ್ನೆ ಶನಿವಾರ ಸಂಜೆ ಸ್ಲಂ ಡಾಗ್ ಫಿಲಂ ಬಗ್ಗೆ Mayflowerನಲ್ಲಿ ಸಂವಾದವಿತ್ತು. ಈ ಕೆಲದಿನಗಳಿಂದ ಈ ಸ್ಲಂಡಾಗ್ ಬಗ್ಗೆ ಕೇಳಿ ಓದೀ ಬೇಜಾರು ಬಂದು ಹೋಗಿದೆ ನಿಜ. ಆದರೆ ಅಲ್ಲಿ ಸಂಪನ್ಮೂಲ ವ್ಯಕ್ತಿಯಾಗಿ ಬರುತ್ತಿರುವವರು ’ಪರಮೇಶ್ವರ್’ಎಂದು ತಿಳಿದಾಕ್ಷಣ ಆಸಕ್ತಿ ತಾನಾಗಿಯೇ ಮೂಡಿತ್ತು! ಈ ತಿಂಗಳ ಮೊದಲವಾರದಲ್ಲಿ ಕುಪ್ಪಳಿಯಲ್ಲಿ ’ಸಾಂಗತ್ಯ’ ತಂಡದವರು ನಡೆಸಿದ ಚಿತ್ರೋತ್ಸವದಲ್ಲಿ ಪರಮೇಶ್ವರರ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿದ್ದೆ. ಅವರ ಸಿನೆಮಾ ಜ್ಞಾನ, ಸಿನೆಮಾಗಳನ್ನು ಅವರು ಸಮತೋಲನವಾಗಿ , ಬರೀ ತೆರೆ ಮೇಲಿನದ್ದನ್ನಲ್ಲದೇ ಅದರ ಹಿನ್ನೆಲೆ ಸಮೇತ ವಿಶ್ಲೇಷಿಸುವ ರೀತಿ, ಪ್ರಶಸ್ತಿ, ಸನ್ಮಾನಗಳ ಹಿಂದಿನ ಉದ್ದೇಶ, ತಂತ್ರ, ಕುತಂತ್ರಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಅವರ ಧೋರಣೆ ಬಹಳ ಇಷ್ಟವಾಗಿತ್ತು. ಅವರು ಈ ಸ್ಲಂ ಡಾಗ್ ಬಗ್ಗೆ ಏನು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ ಎಂಬ ಕುತೂಹಲವಿತ್ತು.

ಮೂರು ವಾರಗಳ ಹಿಂದೆ ಇದೇ ಸ್ಲಂಡಾಗ್ ಅನ್ನು ನೋಡಿದ್ದೆ. ಬಹಳಷ್ಟು ಅಸ್ವಾಭಾವಿಕ, ಅವಾಸ್ತವಿಕ , ಕಾಕತಾಳೀಯ ಸನ್ನಿವೇಶಗಳನ್ನು ಹೆಣೆದು ಮಾಡಿದ ಈ ಸಿನೆಮಾ ಒಂದು ವಿಭಿನ್ನ ಕಥೆಯುಳ್ಳ ಸಿನೆಮಾ ಆಗಿತ್ತು. ಅದು ಸುಮ್ಮನೆ ಒಂದು ಒಳ್ಳೆಯ ಸಿನೆಮಾದಂತೆ ಅನ್ನಿಸಿತ್ತು. ಅದ್ಭುತವೆನಿಸುವಂತಹ ವಿಶೇಷಗಳೇನೂ ಕಾಣಿಸಿರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಅದಕ್ಕೆ ಗೋಲ್ಡನ್ ಗ್ಲೋಬ್ ಘೋಷಣೆ, ಆಸ್ಕರ್ ಗೆ ನಾಮನಿರ್ದೇಶನ ಆಯಿತು . ಅದಾದ ಮೇಲೆ ಮಾಧ್ಯಮಗಳು ಅದನ್ನು ಹೊತ್ತುಕೊಂಡು ಕುಣಿದ ರೀತಿ, ಕೆಲವರು ಅದನ್ನು ಹೊಗಳಿದ/ಹೊಗಳುತ್ತಿರುವ ರೀತಿ, ವಿಪರೀತ ಚರ್ಚೆ, ಅಲ್ಲಿ ತೋರಿಸಿದ ಸ್ಲಂ ಮುಂತಾದ ದೃಶ್ಯಗಳಿಗೆ ವಿರೋಧ ವ್ಯಕ್ತವಾಗಿದ್ದನ್ನು ನೋಡಿ ನಾನು ಪೂರ್ತಿ ಸಿನೆಮಾ ಸರಿಯಾಗಿ ನೋಡಿದ್ದೆನಾ ಇಲ್ಲವಾ ಅಂತ ಅನುಮಾನವಾಗಿಬಿಟ್ಟಿತ್ತು.

ಯಾವುದೇ ಸಿನೆಮಾವನ್ನು ಎರಡನೇ ಬಾರಿ ನೋಡಲೇಬೇಕೆಂದು ನೋಡದ ನಾನು ಯಾವುದಕ್ಕೂ ಇರಲಿ ಎಂದು ಅವತ್ತು ಸ್ಲಂಡಾಗನ್ನು ಕೂಲಂಕುಷವಾಗಿ ಮತ್ತೊಂದು ಬಾರಿ ನೋಡಿಕೊಂಡು ಮೇಫ್ಲವರ್ ಗೆ ಹೋದೆ. ಪರಮೇಶ್ವರ್ ಅವರು ಎಂದಿನಂತೆ ತಮ್ಮ ಸಮತೋಲನ ಶೈಲಿಯಲ್ಲಿ ಸಿನೆಮಾವನ್ನು ಸಿನೆಮಾದ ರೀತಿಯಲ್ಲೇ ವಿಶ್ಲೇಷಿಸಿದರು, ಅವರ ವಿಶ್ಲೇಷಣೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಶಸ್ತಿಯ ತೂಕವಾಗಲೀ, ಭಾರತದ ಕತ್ತಲ ಲೋಕದ ದರ್ಶನದ ವಿರೋಧವಾಗಲೀ ಕಾಣಲಿಲ್ಲ.

ನನಗನಿಸುವುದೇನೆಂದರೆ, ಮೊದಲಿಂದಲೂ ಕೂಡ ಭಾರತದ ಬಡತನ, ಸ್ಲಂ ಜೀವನ ಮುಂತಾದ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಈ ಚಿತ್ರಕ್ಕಿಂತಲೂ ಪರಿಣಾಮಕಾರಿಯಾಗಿ ತೋರಿಸುವ ಹಲವು ಚಿತ್ರಗಳು ಬಂದು ಹೋಗಿವೆ. ಆದರೆ ಅದಕ್ಯಾವ ವಿರೋಧವಾಗಲೀ ವ್ಯಕ್ತವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಕಾರಣ ಅವು ಇದ್ದದ್ದು ಭಾರತೀಯ ಭಾಷೆಗಳಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಅವಕ್ಕೆ ಬೇರೆ ದೇಶಗಳು ಕೊಡುವ ಪ್ರಶಸ್ತಿಗಳ್ಯಾವುವೂ ಬಂದಿರಲಿಲ್ಲ. ಆಸ್ಕರ್ ಅಥವಾ ಗೋಲ್ಡನ್ ಗ್ಲೋಬ್ ನಂತಹ ಪ್ರಶಸ್ತಿಗಳಂತಹ ಪ್ರಶಸ್ತಿಗಳು ಬಂದಿವೆ ಎಂದಾಕ್ಷಣ ನಮಗೆ ಆ ಸಿನೆಮಾದಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲದ ಅದ್ಭುತಗಳು ಕೂಡ ಕಾಣಲು ಶುರುವಾಗಿಬಿಡುತ್ತವೆ. ಅದರಲ್ಲಿರುವ ಪಾತ್ರಗಳಿಗೆ ಅದ್ಭುತ ಗುಣಗಳನ್ನು ನಾವು ನಾವಾಗೇ ಆರೋಪಿಸುತ್ತಾ ಹೋಗಿಬಿಡುತ್ತೇವೆ. ನಮಗೆ ಒಂದೊಂದು ಪಾತ್ರಗಳೂ, ಸನ್ನಿವೇಶಗಳೂ ಅಪ್ಯಾಯಮಾನವಾಗಿ ಕಾಣಲು ಶುರುವಾಗಿಬಿಡುತ್ತವೆ. ಅದಕ್ಕೆ ಪ್ರಶಸ್ತಿ ಎಂಬ ಪೂರ್ವಗ್ರಹವು ಕಾರಣವಾಗಿರುತ್ತದೆ, ಜೊತೆಗೆ ಆ ಪ್ರಶಸ್ತಿಗಳು ಸರ್ವಶ್ರೇಷ್ಠ ಎಂಬ ತಪ್ಪು ತಿಳುವಳಿಕೆಯೂ ಕಾರಣವಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಈ ಸ್ಲಂಡಾಗ್ ವಿಷಯದಲ್ಲೂ ಹಾಗೇ ಆಗಿದೆ. ಅನಿಲ್ ಕಪೂರನ ಪಾತ್ರ ನಮ್ಮಲ್ಲಿರುವ ತಿಕ್ಕಲುತನದ ಪ್ರತಿನಿಧಿ ಅಂತ ಒಬ್ಬರಿಗನಿಸಿದರೆ, ಭಾರತದ ಬದುಕಿನ ನಿಜವಾದ ಚಿತ್ರಣವಿದು ಅಂತ ಇನ್ನೊಬ್ಬರಿಗನಿಸಿದೆ. ಪಾಪ , ಆ ನಿರ್ದೇಶಕ ಕೂಡ ಹಾಗೆಲ್ಲ ಅಂದುಕೊಂಡು ಸಿನೆಮಾ ಮಾಡಿರುತ್ತಾನೋ ಇಲ್ಲವೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ, ಆದರೆ ನಾವು ಮಾತ್ರ ಒಂದೊಂದಕ್ಕೂ ಒಂದೊಂದು ಅರ್ಥ ಕೊಡುತ್ತಾ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದೇವೆ. ಒಬ್ಬರು ಇದರಲ್ಲಿ ಹಳದಿ ಬಣ್ಣದ ಪರಿಣಾಮಕಾರಿ ಅದ್ಭುತ ಬಳಕೆಯಿದೆ, ಇದು ಹಳದಿ ಚಿತ್ರ ಎಂದು ವಿಶ್ಲೇಷಿಸಿದ್ದನ್ನು ನೋಡಿ ನಾನೂ, ಪುಟ್ಟಿ ಇಬ್ಬರೂ ಹಳದಿ ಬಣ್ಣದಷ್ಟೆ ನೀಲಿ ಬಣ್ಣವೂ ಇದೆಯಲ್ಲಾ, ಇದು ’ನೀಲಿ ಚಿತ್ರ’ವೂ ಹೌದು ಎಂದು ನಗಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದೆವು.(just kiddingu, ಅವರು ಮನ್ನಿಸಬೇಕು). ಆಸ್ಕರ್ ಬಂದರೆ ಹೆಮ್ಮೆ , ಬರದಿದ್ದರೆ ಟೊಮ್ಮೆ ಎಂದೆಲ್ಲಾ ಕೂಗಾಡುವ ಮೊದಲು ಅದೊಂದು Warner Bros. ನಿರ್ಮಾಣದ, ನಿರ್ದೇಶನದ ಚಿತ್ರ ಎಂದು ಅರಿತುಕೊಂಡರೆ ಒಳ್ಳೆಯದು. ಪ್ರಶಸ್ತಿ ಬಂದರೂ ಅದರಲ್ಲಿ ಭಾರತ ಹೆಮ್ಮ ಪಡುವುದಕ್ಕೆ ಅರ್ಥವೇ ಇಲ್ಲ! ವಿಧಾನ ಸೌಧ ಕಟ್ಟಿದ್ದು ನಾವೇ ಎಂದು ಕೇಂದ್ರ ಕಾರಾಗೃಹದ ಖೈದಿಗಳ ಸಂಭ್ರಮ ಪಟ್ಟಂತೆ ಅಷ್ಟೆ!

ಅದ್ಯಾಕೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ, ಭಾರತೀಯರಿಗೆ ಮೊದಲಿಂದಲೂ ’ಫಾರಿನ್ ’ಗೆ ಹೋಗುವುದು ಅಂದರೆ ಅದು ಸಾಧನೆ, ಫಾರಿನ್ ಎಂದರೆ ದೇವಲೋಕ, ಅಲ್ಲಿಂದ ಗುರುತಿಸಲ್ಪಡುವುದು ಮೋಕ್ಷ ಪಡೆದಂತೆ ಎಂಬ ಭಾವನೆ. ಅದರಂತೆಯೇ ಆಸ್ಕರ್ ಪ್ರಶಸ್ತಿಗಾಗಲೀ, ಗೋಲ್ಡನ್ ಗ್ಲೋಬ್ ಗಾಗಲೀ, ಬೂಕರ್ ಗಾಗಲೀ ಮಾನದಂಡವೇನು, ಅದು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಜಾಗತಿಕ ಮಟ್ಟದ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಪ್ರಶಸ್ತಿಗಳಾ ಎಂದು ತಲೆಕೆಡಿಸಿಕೊಳ್ಳದ ನಾವು ಅದನ್ನು ಜೀವಮಾನದ ಸಾಧನೆ ಎಂಬಂತೆ ಬಿಂಬಿಸಿ, ಆ ಕೃತಿಗಳನ್ನು ಅನಗತ್ಯವಾಗಿ ಮೆರೆಸಿ, ಅದನ್ನು ಪಡೆದವರನ್ನು ಭಾರತದಲ್ಲಿ ವಿಜೃಂಭಿಸಿ ಮಹತ್ವ ಕೊಟ್ಟುಬಿಡುತ್ತೇವೆ. ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರೂ ಪಶ್ಚಿಮವೆಂಬ ಶಂಖದಿಂದ ಬಂದದ್ದೇ ತೀರ್ಥವೆಂದು ಕುಡಿದು ಕೈ ತಲೆಗೊರಸಿಕೊಂಡು ಧನ್ಯರಾಗಿಬಿಡುತ್ತೇವೆ.! 


ಸುಮ್ನೆ ಕ್ರಿಟಿಸಿಸಂ ಬರಿಯಕ್ಕೆ ಹೋಗ್ಬೇಡ ಅಂತ ಹತ್ತಿರದವರು ಹೇಳಿದ್ರು, ಆದರೂ ಬರೆದುಬಿಟ್ಟೆ.. ಇದು ಜನವರಿ ಕೋಟಾ!


‘ಸ್ಲಂಡಾಗ್ ಮಿಲಿಯನೇರ್’ ಸಂವಾದ


ಭಾರತ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಿದೆಯೇ?

ಭಾರತ ಚಲನಚಿತ್ರಗಳಲ್ಲಾದರೂ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಾ ಇರಬೇಕೆ?

ಬೂಕರ್ ಹಾಗೂ ಗೋಲ್ಡನ್ ಗ್ಲೋಬ್ ಪ್ರಶಸ್ತಿಗಳನ್ನು ತಿರಸ್ಕರಿಸಬೇಕೆ?

ಈ ಎಲ್ಲ ಅಂಶಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಚರ್ಚೆ


ಒಂದು ಸಿನಿಮಾ ನೋಡುವ ಬಗೆಯ ಕಲಿಕೆ

ಮ್ಯಾಜಿಕ್ ಕಾರ್ಪೆಟ್


‘ಸ್ಲಂಡಾಗ್ ಮಿಲಿಯನೇರ್’

ಚಿತ್ರ ಕುರಿತು ಚರ್ಚೆ

0001052srnu‘ಚಲನಚಿತ್ರ ಕ್ಷೇತ್ರದ ಕಿ ರಂ’ ಎಂದೇ ಹೆಸರಾದ

ಪರಮೇಶ್ವರ ಗುರುಸ್ವಾಮಿ

ಅವರ ನೇತೃತ್ವದಲ್ಲಿ

ಚಿತಪ್ರೇಮಿಗಳು, ಬರಹಗಾರರು, ಬ್ಲಾಗರ್ ಗಳು ಭಾಗವಹಿಸುತ್ತಾರೆ.

ಚರ್ಚೆಗೆ ಕಾವು ನೀಡಲಿದ್ದಾರೆ

ಬನ್ನಿ ಭಾಗವಹಿಸಿ

ದಿನಾಂಕ: ಇದೇ ಶನಿವಾರ ( 24 ಜನವರಿ)

ಸಮಯ ಸಂಜೆ 6 ಕ್ಕೆ

ಸ್ಥಳ: ಮೇಫ್ಲವರ್ ಮೀಡಿಯಾ ಹೌಸ್

1, ಯಮುನಾಬಾಯಿ ರಸ್ತೆ, ಮಾಧವ ನಗರ ಬೆಂಗಳೂರು- 1

ದಾರಿ ತಪ್ಪುವವರಿಗೆ ದೂರವಾಣಿ: 22374436

ಪ್ರಶಸ್ತಿ: ಚರ್ಚೆ ಆರಂಭ..











ಶೆಟ್ಟರು (Shettaru) :

ಪ್ರಶಸ್ತಿಗಳಿಗಾಗಿ ವಿವಾದಗಳೋ ಅಥವಾ ವಿವಾದಗಳಿಗಾಗಿ ಪ್ರಶಸ್ತಿಗಳೋ ತಿಳಿಯುತ್ತಿಲ್ಲ.

ಪ್ರತಿವರ್ಷ ಪ್ರಶಸ್ತಿ ಪಟ್ಟಿ ಬಿಡುಗಡೆಯಾದ ನಂತರ ವಿವಾದಗಳು ಹುಟ್ಟದೆ ಇದ್ದರೆ ಜನರಿಗೆ ಪ್ರಶಸ್ತಿಗಳು ಅನೌನ್ಸಾದ ಬಗ್ಗೆ ಗೊತ್ತಾಗುವುದೆಯಿಲ್ಲ. ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರಿಗೂ ತಮ್ಮ ಚಿತ್ರ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಮತ್ತು ಅದು ಎಲ್ಲ ವಿಭಾಗಗಳಲ್ಲೂ ಪ್ರಶಸ್ತಿಗೆ ಯೋಗ್ಯವಾಗಿದೆ ಅನಿಸುವುದು ಸಹಜ “ಹೆತ್ತವರಿಗೆ ಹೆಗ್ಗಣ ಮುದ್ದು”, ನೀವು ಪ್ರಶಸ್ತಿಗಳನ್ನು ವಿವಾದಕ್ಕೆ ಎಡೆಮಾಡುವುದರಿಂದ ಆ ಪ್ರಶಸ್ತಿಯನ್ನು ಯೋಗ್ಯತೆಯಿಂದ ಪಡೆದವನು ಕೂಡಾ ತನ್ನ ಯೋಗ್ಯತೆಯನ್ನು ಅವಮಾನಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ.

ಇನ್ನು ಅರ್ಹ ಮತ್ತು ಅನರ್ಹತೆಯ ಮೂಲ ಪರಿಮಾಣಗಳೆನು ಎಂಬುದು ಇಂದಿಗೂ ಅಷ್ಟೆ ವಿವಾದಸ್ಪದ ಪ್ರಶ್ನೆ, ಹೀಗಾಗಿ ಇಲ್ಲಿ ವ್ಯಕ್ತಿ ನಿರ್ಧಾರಕ್ಕಿಂತ, ಹಲವು ವ್ಯಕ್ತಿಗಳ ಗುಂಪು ನಿರ್ಧರಿಸಿದ್ದು ಹೆಚ್ಚು ಮೌಲಿಕವಾಗುತ್ತದೆ.


 niranjana kottur :

ಖ೦ಡಿತವಾಗಿ ಆ ದಿನಗಳು ಸಿನಿಮಾಕ್ಕೆ ಹೆಚ್ಚಿನ ಪ್ರಶಸ್ತಿಗಳು ಬರಬೇಕಾಗಿತ್ತು. ಆ ವರ್ಷದ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಚಿತ್ರ ಇದೊ೦ದೆ.                                                                



The Government should not use the public money for those awards which were in no connected to the common people.The so called award winning films were so boring that film critics could niot sit more than 30 minutes to witness the movies. When films directed by so called intellectuals could not reach the ordinary people why should peoples money be used to give them awards. Let the Government fix a minimum 50 days run for any film before considering it for any award. If any film does not fit in to such parameter, there is no need to give awards at all for the year under consideration. Government should not bow to cultural terrorism of people like Bargur, Kasarvally.

Discussion is in good spirit.


 ಪರಮೇಶ್ವರ ಗುರುಸ್ವಾಮಿ :

  • ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ನನ್ನ ಸಂಪರ್ಕಕಕ್ಕೆ ಬಂಧವರಿಗೆಲ್ಲ ಚಿತ್ರವೊಂದನ್ನು ಆಭ್ಯಾಸ ಮಾಡುವಾಗ (ಆ ಲೆಕ್ಕಕ್ಕೆ ಯಾವುದೇ ಕಲಾಕೃತಿಯಾಗಬಹುದು)ಅದು ಗಳಿಸಿರುವ 927720745_b1eb171b352ಪ್ರಶಸ್ತಿಗಳು ಮುಖ್ಯವೇ ಅಲ್ಲ, ಯಾಕೆಂದರೆ ಮನುಷ್ಯ ಮಾತ್ರದವರು ಕೊಡುವ ಪ್ರಶಸ್ತಿಗಳು ಅಳತೆಗೋಲಾಗರವು, ಆ ಕೃತಿ ಮುಖ್ಯ ಎಂದು ತಲೆ ತಿನ್ನುತ್ತಿರುತ್ತೇನೆ.ಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲಿ ನಿರ್ಮಾಣವಾದ ಮೊದಲ ಎರಡು ಚಿತ್ರಗಳಾದ ’ವಸಂತಸೇ’ ಮತ್ತು ’ರಾಜಹಂಸ’ ಚಿತ್ರಗಳು ಎರಡು ಮುಖ್ಯ ಧಾರೆಗಳನ್ನು ಹುಟ್ಟು ಹಾಕಿದವು. ಆಮದು ಸಲಕರಣೆ ಮತ್ತು ತಂತ್ರಜ್ಞಾನದೊಂದಿಗೆ ಸ್ಥಳೀಯ ಪ್ರತಿಭೆಗಳು ಮುಖಾಮುಖಿಯಾಗುವ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಗೆ ವಸಂತಸೇನ ಉದಾಹರಣೆಯಾದರೆ apingಗೆ ರಾಜಹಂಸ ಉದಾಹರಣೆಯಾಗಿದೆ. ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಹೊಸ ಅಲೆಯ ಚಿತ್ರಗಳು ಬರುವವರೆಗೂ ಈ ಎರಡೂ ಧಾರೆಯವರು ಚಿತ್ರ ತಯಾರಿಕೆಯ ತಾಂತ್ರಿಕ ಅಂಶಗಳನ್ನು ಕಡೆಗಣಿಸಿರಲಿಲ್ಲ.ಹೊಸ ಅಲೆಯವರು ಕೇವಲ ವಸ್ತುವಿನ ಮೂಲಕ, ಆಮದು ಮತ್ತು ಎರವಲು ನಿರೂಪಣಾ ಶೈಲಿಗಳನ್ನು ಬಳಸಿಕೊಂಡು began catering only to international juries. ಗೊತ್ತಿದೆಯಲ್ಲ. ಪ್ರಶಸ್ತಿಗಳು ಅವುಗಳದೇ ಆದ ಹಿತಾಸಕ್ತಿಗಳನ್ನೂ ರಾಜಕೀಯವನ್ನೂ ಲಾಬಿಗಳನ್ನೂ ಹೊಂದಿರುತ್ತವೆ. ಶಾಂತಿಗಾಗಿ ಗಾಂಧೀಜಿಯಂಥವರಿಗೆ ಸಾಹಿತ್ಯದಲ್ಲಿ ಟಾಲ್ಸ್ ಟಾಯ್ ರವರಂಥವರಿಗೆ ನೊಬಲ್ ಸಿಗದಿರುವುದಕ್ಕೆ ಇಂಥವೇ ಕಾರಣಗಳು.

    ನಾವು ನೋಡುವ ಬಹುತೇಕ ಅಂತಾರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಚಲನಚಿತ್ರ ದಿಗ್ಗಜಗಳ ಚಿತ್ರಗಳು ಮೊದಲು ಅವರವರ ಭಾಷೆ ದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ಜನಪ್ರಿಯರೇ ಆದವರ ಚಿತ್ರಗಳು. ಬಹುಶಃ ನಮ್ಮ ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಇಲ್ಲಿನ ಜನರು ನೋಡದಿದ್ದರೂ ಅಂತಾರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಮನ್ನಣೆ ಗಳಿಸುತ್ತವೆ.

    ಈ ದೃಷ್ಟಿಕೋನದಿಂದ ಎನ್.ಲಕ್ಷ್ಮೀನಾರಾಯಣರ ಚಿತ್ರಗಳ ನಂತರ ಬಂದಿರುವ ಕನ್ನಡದ ಅರ್ಥಪೂರ್ಣ ಚಿತ್ರ, ’ಆ ದಿನಗಳು’. ಈ ದಿಕ್ಕಿನಲ್ಲಿ ’ಆ ದಿನಗಳು’ ಸಂಪೂರ್ಣ ಯಶಸ್ವಿಯಾಗದಿದ್ದರೂ ದೃಢ ಹೆಜ್ಜೆಯ್ನನಂತೂ ಹಾಕಿದೆ.

  • ————————————————————————————–

    arun joladakudligi:

    ಆ ದಿನಗಳು ನಿಜಕ್ಕೂ ಒಳ್ಳೆಯ ಸಂವೇಧನಾಶೀಲ ಸಿನೇಮಾ. ಈ  ಸಿನೇಮಾ ಪ್ರಶಸ್ತಿ ಆಯ್ಕೆಯಲ್ಲಿಯೂ  ಸಿನಿಮೀಯ ಮನಸ್ತಿತಿಗಳು ಕೆಲಸ ಮಾಡಿರುವುದು ವಿಷಾಧ. ಆ ದಿನಗಳು ಸಿನೇಮಾವನ್ನು  ಪ್ರಶಸ್ತಿಗೆ  ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡದಿರುವುದು ಆಯ್ಕೆ ಸಮಿತಿ ತಮಗೆ ತಾವೇ ಮಾಡಿಕೊಂಡ ಅವಮಾನದಂತಿದೆ.

    ಪ್ರಶಸ್ತಿ ಪರಸಂಗ…












      ಈ ಬಾರಿಯೂ ರಾಜ್ಯ ಚಲನಚಿತ್ರ ಪ್ರಶಸ್ತಿ ವಿವಾದದಿಂದ ಹೊರತಾಗಿಲ್ಲ. ಮಾತಾಡ್ ಮಾತಾಡ್ ಮಲ್ಲಿಗೆ ಚಿತ್ರದ ನಿರ್ಮಾಪಕ ಕೆ. ಮಂಜು ಹಾಗೂ ಆ ದಿನಗಳು ಚಿತ್ರದ ಸಂಭಾಷಣೆ ಅಗ್ನಿ ಶ್ರೀಧರ್, ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಸಂಭಾಷಣೆಕಾರ ಪ್ರಶಸ್ತಿಗಳನ್ನು ಈಗಾಗಲೇ ತಿರಸ್ಕರಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಕನ್ನಡ ಪ್ರಭದೊಂದಿಗೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತ ಶ್ರೀಧರ್, “ಆ ದಿನಗಳು ಚಿತ್ರಕ್ಕೆ ಅತ್ಯುತ್ತ ಮ ಪೋಷಕ ನಟ, ಸಂಕಲನ ಪ್ರಶಸ್ತಿ, ಸೇರಿದಂತೆ ಇನ್ನೂ ಕೆಲವು ಪ್ರಶಸ್ತಿಗಳು ಸಿಗಬಹುದು ಎಂದು ನಿರೀಕ್ಷಿಸಿದ್ದೆ. ಮೂರು ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಚಿತ್ರಗಳ ಪೈಕಿ ಒಂದಾಗಬಹುದು ಎಂದು ಕಾದಿದ್ದೆ. ಆದರೆ ನಿರೀಕ್ಷೆ ಸುಳ್ಳಾಗಿದೆ. ಅರ್ಹರನ್ನು ಕಡೆಗಣಿಸಿ ಯಾರಿಗೋ ಪ್ರಶಸ್ತಿ ನೀಡಲಾಗಿದೆ. ಸಮಾಧಾನಕ್ಕಾಗಿ ನನಗೆ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಸಂಭಾಷಣೆಕಾರ ಪ್ರಶಸ್ತಿ ನೀಡಿದ್ದಾರೆ. ನನಗೆ ಪ್ರಶಸ್ತಿ ಬೇಡ . ಅದಲ್ಲೆವನ್ನು ಮೀರಿ ನಾನು ಬೆಳೆದಿದ್ದೇನೆ. ಆದರೆ ಬೆಳೆಯುತ್ತಿರುವವರಿಗೆ, ಅರ್ಹರಾದವರಿಗೆ ಪ್ರಶ್ತಿಸಿ ಸಿಗಬೇಕಿತ್ತು.ಇಷ್ಟಕ್ಕೂ ಪ್ರಶಸ್ತಿ ನೀಡಿರುವ ಮಾನದಂಡ ಏನು. ನನ್ನ ಚಿತ್ರಕ್ಕಿಂತ ಒಳ್ಳೆಯ ಚಿತ್ರಳಿಗೆ ಅಥವ ಅರ್ಹರಾದವರಿಗೆ ಪ್ರಶಸ್ತಿ ಸಂದಿದ್ದರೆ, ನನಗೆ ಬೇಸರವಾಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಅನರ್ಹರಿಗೆ ಪ್ರಶಸ್ತಿ ನೀಡಿದ್ದು, ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಬೇಸರದ ಸಂಗತಿ” ಎಂದಿದ್ದಾರೆ.

    ಅಗ್ನಿ ಶ್ರೀಧರ್ ಅನಿಸಿಕೆಯನ್ನು ಮ್ಯಾಜಿಕ್ ಕಾರ್ಪೆಟ್ ನಲ್ಲಿ ಚರ್ಚೆಗೆ ಎತ್ತಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದೇವೆ. ನಿಮ್ಮ ಅನಿಸಿಕೆಗಳನ್ನು ನಮಗೆ ಮೇಲ್ ಮಾಡಿ. ಚರ್ಚೆಯಲ್ಲಿ ಯಾರೂ ಬೇಕಾದರೂ ಪಾಲ್ಗೊಳ್ಳಬಹುದು. ನಿಮ್ಮ ಅನಿಸಿಕೆ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕ, ಸತ್ವಯುತ ಹಾಗೂ ಆರೋಗ್ಯಕರವಾಗಿರಲಿ. ಯಾವುದೇ ಕಾರಣಕ್ಕೂ ಸಭ್ಯತೆಯ ಚೌಕಟ್ಟನ್ನು ಮೀರಿ ಅಥವಾ ವೈಯುಕ್ತಿಕ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಹೋಗುವುದು ಬೇಡ. ಇಂದಿನಿಂದ ಚರ್ಚೆ ಆರಂಭ

    This is a fun, sweet, light hearted movie

     ‘jaane tu ya jaane na’:


    this is a fun, sweet, light hearted and amusin movie.  the charecters r all very different they have really taken a risk to introduce all new and fresh actors .  each actor has a special role and definitely leaves a mark in the movie. in short the movie is where aditi[genilia] and jai [imran] are best friends and r always 2gether whatever the world may think about them they r not bothered. evrybody, including their parents, knw that they r made for each other execept themselves. they realize their love for each other through a series of adventures and express it bfore its too late. they marry and live happily.

    a movie which has superb music by A.R.Rehman
    and the direction of abbas tyrewala is truly fab totally this movie accounts 2 b a amazing movie!!!!!!

    The Survivors lines- watch on CNN-IBN

    A Ten Minute Documentary on the THE GULBERG MUSEUM OF RESISTANCE

    The CNN IBN Team has been extremely supportive of SABRANG’s Vision for a
    Museum of Memorial at the Gulberg Society, Ahmedabad. The Survivors of the
    Tragedy will be Members of the Advisory Board of this Historic,
    Commemorative Space that will document the Narratives of Communal Violence,
    Spotlight the heroic resistance of the Survivors and also provide a Unique
    Space for Archiving and Documenting the Effort.

    We are extremely grateful to director Aparna Sen and actor Shabana Azmi for
    lending their resonant voices to the documentary in English and Hindustani.
    Thank you also, from the bottom of our hearts to rajdeep sardesai, Zubin
    Driver, Puja Dang, Rukmini Barkatlay and Farooqbhai from the CNN Team.

    As further extension of their support, CNBC is telecasting the documentary,
    THE SURVIVORS LINES on Saturday July 12, 2008 at 1.30 p.m. and Sunday July
    13, 2008 at 4 p.m.

    Do watch, Share, and Contribute Generously      to make this Vision a

    Teesta Setalvad      Tanvir Jafri        Rupa Mody       Javed Anand


    Contact: sabrang <sabrang@vsnl. com

    I need ‘Tamas’


    I need a copy of the telefilm ‘Tamas’ which was shown on Doordarshan so many years back. I need it for a research paper. Could someone lend it, copy it for me, preferably in Mumbai? Would not mind getting it in any format.


    Mangesh Karandikar

    Documenting the third gender

    -K. JESHI in The Hindu

     Photos: S. Siva Saravanan

    Making themselves heard (Top)Transgenders  


    “Celebrations and fanfare at Koovagam festival is just one happy day in a year in the life of a transgender. What about the suffering we undergo during the remaining 364 days?” asks Padmini, a transgender.

    A dancer and the winner of Miss. Koovagam title this year, she also fights for the rights of transgenders as secretary of Thaai Vizhudhugal Trust.


    Stills from Navarasa  


    “Awareness on the third gender should reach the youth in schools and colleges and parents. Our soul is that of a woman trapped in a man’s body. We have an identify as a third gender and we want to be respected,” she told the audience at a recent screening of Santosh Sivan’s national award winning documentary Navarasa, which put the spotlight on transgenders. And, they turned out in good numbers to voice their woes at the interaction organised by Cinema Club of Coimbatore at Kasturi Sreenivasan Trust auditorium.

    The story

    The film revolves around the story of a young girl Shweta who sets on a journey to Koovagam festival to bring her uncle Gautam back. He runs away to marry the deity Aravan at the festival. Along the journey she gets a peek into the way of life of a transgender and their culture.


    Stills from Ammayyappa  


    Bobby darling, actor in Bollywood, brings out the sadness and struggles faced by transgenders by narrating her story to Swetha. When a documentary film-maker in the movie asks why they make a nuisance in public places and harasses people on trains. Revathy, a transgender replies: “It is frustration on the society,” and asks “Have you been beaten up your brother in a cricket bat?” “I’m a Hindu, my husband is a Christian and my mother-in-law follows Islam. We live in harmony and follow religious unity,” says another transgender. Their request – let us live in peace.

    Transgenders who watched the film say it failed to highlight their issues. “Society including parents, relatives and friends abandon us and illtreat us,” says 55-year-old Madhana from Ukkadam, who makes a living as a caterer. She, along with a group of 10 transgenders work as caterers and live as one big family.

    “We feel every bit a woman. So, we love to plait our hair, wear flowers and wear skirts. And, that’s when the problem begins at homes. Films should create awareness among parents to accept a transgender child,” they add.

    Issues on lack of a third gender column in application forms were also discussed. Artist Jeeva commented the film as a visually appealing docu drama that failed to capture the emotional trauma of transgenders. Ammayyappa, a 15-minute documentary by Saveetha of Cinema Club portrayed the lives of transgenders Pattu, Mayil and Jeevatha in Koundampalayam and discussed society related issues and their voting rights. Deepan’s short-film `Thirunangai’ used camera as a character (transgender) to record one day in the life of a transgender.

    ಫಿಲ್ಮ್ ‘ಪಂಚ್’

    ಪಿ ಮಹಮದ್

    ‘ಶಾರಿ’ ಹೇಳಿದ್ದು ಸರಿ

    Ganesh K :

    ಮುಸ್ಸಂಜೆ ಮಾತು ಕೆಲವರಿಗೆ ಭಾವಗಡಲ “ತೀರದ” ಯಾನವಾಗಿದೆಯಂತೆ..!
    ನನಗೆ ಮಾತ್ರ ಭಾವನಾತ್ಮಕ ಕಾಮಿಡಿಯಂತೆ ತೋರಿದೆ.

    ಕೊನೆ ದೃಶ್ಯದಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಭಟನೆ ಮಾಡಕ್ಕೇ ಅಂತ ಒಂದು ನೂರ್ ಜನ ಬರ್ತಾರಲ್ಲಾ ಸುದೀಪನ್ನ ಒಪ್ಪಿಸೋಕೆ..? The real humor scene..! ಯಾವುದು ಸೀರಿಯಸ್ ಸಂದರ್ಭ ಅನ್ನಿಸಬೇಕಿತ್ತೋ ಅದು ಪೇಲವವಾಗುತ್ತೆ. ಕೊನೆಗೆ ಬರುವ “ನಾರ್ಮಲ್ ಟರ್ನಿಂಗ್ ಪಾಯಿಂಟ್” ಕಥೆಯ ಹಂದರವನ್ನೇ ಕೇವಲವಾಗಿಸಿಬಿಡುತ್ತದೆ. ಸುದೀಪ್ ಸಹಾಯ ಮಾಡಿದ ವ್ಯಕ್ತಿಯೇ ಆತನಿಗೆ ರಮ್ಯಳನ್ನ ತಂದೊಪ್ಪಿಸುವುದು ತೀರಾ ಓವರ್ ಅನ್ನಿಸುತ್ತೆ. ಸಿನಿಮೀಯತೆ ಅಂದ್ರೆ ಇದೇನಾ ಅನ್ನಿಸುತ್ತೆ.

    ಕೆಲವು ಒಪ್ಪತಕ್ಕ ಅಂಶಗಳಿದ್ದರೂ ಚಿತ್ರ ತನ್ನ ವೇಗ ಕಳೆದುಕೊಂಡಿದೆ. ನಿರ್ದೇಶಕ ಕಥೆ ಬಿಗಿಯಾಗಿ ಹೇಳುವುದರಲ್ಲಿ ಎಡವಿದ್ದಾನೆ. ಅಸಲಿಗೆ ಇಲ್ಲಿ ಕಥೆನೇ ಇಲ್ಲ. ತುಂಬಾ ಬೋರಿಂಗ್ ಆದ ಸಿನೆಮಾ. ಸುದೀಪ್ ಅಥವಾ ರಮ್ಯ ಯಾರ ಪಾತ್ರಗಳೂ ಪ್ರಮುಖವೆನಿಸಿಲ್ಲ. ಅತ್ಲಾಗೆ ಕಥೆಯಾದರೂ ಒಂದ್ ಕೈ ಮೇಲಿದೆಯಾ ಅಂತಾ ನೋಡಿದ್ರೆ ಅದೂ ಇಲ್ಲ. ನಿರ್ದೇಶಕನಿಗೆ ಇದು ಸಿನಿಮಾ ಮಾಡುವ ಕಥೆ ಏಕೆ ಅನ್ನಿಸಲಿಲ್ಲವೋ ನಾ ಕಾಣೆ. ಅಥವಾ ಹೇಳುವ ದಾರಿ ತಪ್ಪಿದೆಯಾ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ.

    ಮೂರು ಹಾಡುಗಳು ಚೆನ್ನಾಗಿವೆ. ಕೆಲವು ಸನ್ನಿವೇಶಗಳು ಕಣ್ಣಂಚಿನಲ್ಲಿ ನೀರು ಜಿನುಗುವಂತೆ ಮಾಡುತ್ತವೆ. ಆದ್ರೆ, ಒಟ್ಟಾರೆ ಎಫೆಕ್ಟ್ ಮುಖ್ಯತಾನೇ..? ಒಟ್ಟಾರೆಯಾಗಿ ಮುಸ್ಸಂಜೆಮಾತು ಅತ್ಲಾಗೆ ಕಾಮಿಡಿಯೂ ಅಲ್ಲ, ಇತ್ಲಾಗೆ ಗಂಭೀರವೂ ಅಲ್ಲ.

    “ಏನೋ ಒಂಥರಾ ಥರಾ..!” 🙂
    ಕೇಳಲೊಂಥರಾ ಥರಾ ನೋಡಲೊಂಥರಾ…!!!!!
    🙂 🙂 🙂

    ಮುಸ್ಸಂಜೆ ಸಮಸ್ಯೆಗಳು

    ಮುಸ್ಸಂಜೆ ಮಾತು ನೋಡ್ದೆ. ಇಷ್ಟೇಂದು ತಲೆನೋವು ಈ ಹಿಂದೆ ಬಂದಿರಲಿಲ್ಲ. ಸುಧಾರಿಸಿಕೊಳ್ಳೋಕೆ 2 ದಿನ ಬೇಕಾಯ್ತು. ಸುದೀಪ್ ನಟನೆ ಕೂಡ ಬೋರಿಂಗ್. ಮುಸ್ಸಂಜೆ ಸಮಸ್ಯೆಗಳು ಅಂಥ ಇಟ್ಟಿದ್ರೆ ಚೆನ್ನಾಗಿರೋದು


    ಕಾಕ­ನ­ಕೋಟೆಯ ಕಾಡೊಳಗೆ ಭಾವಸಂಚಾರ


    ಕಾಕನ ಕೋಟೆ, ಮಾಸ್ತಿ, ಆ ಕಾಡು ಎಲ್ಲದರ ಬಗ್ಗೆ ನಮ್ಮ ಆತ್ಮೀಯ ಜೋಗಿ ಒಂದು ವಿಶಿಷ್ಟ ನೋಟ ನೀಡಿದ್ದಾರೆ.

    ಬೆಟ್ಟದಾ ತುದಿ­ಯಲ್ಲಿ ಕಾಡು­ಗಳ ಎದೆ­ಯಲ್ಲಿ
    ಕಪಿ­ನೀಯ ನದಿ­ಯೆಲ್ಲಿ ಉಗು­ತಿ­ರು­ವು­ದಲ್ಲಿ;
    ಎಲ್ಲಿ ನೋಡ ನೋಡ ಕರ್ರ ಕಾರುವ ಮೋಡ
    ಪಡೆ­ಗೂ­ಡು­ವುದು ಗಾಡ ಒಟ್ಟೊಟ್ಟಿ ಅಲ್ಲಿ;
    ಎಲ್ಲಿ ಕೊಂಬಿನ ಸಲಗ ಹೆಣ್ಣಾನೆ ಮರಿ­ಬ­ಳಗ
    ಬೆಳು­ತಿಂ­ಗ­ಳಿನ ತಳಗ ನಡೆ­ಯು­ವುದು ಅಲ್ಲಿ;
    ಯಾವಲ್ಲಿ ಸಾರಂಗ ಕೆಚ್ಚು­ಕೋ­ಡಿನ ಸಿಂಗ
    ನೋಡುತ ನಿಂತ್ಹಂಗ ನಿಲ್ಲು­ವುದು ಅಲ್ಲಿ;
    ಎಲ್ಲಿ ಎರ­ಳೆಯ ಹಿಂಡು ಹುಲಿಯ ಕಣ್ಣನು ಕಂಡು
    ಹೆದರಿ ಹಾರುವ ದಂಡು ಚೆಲ್ಲು­ವುದು ಅಲ್ಲಿ;
    ಗಿಳಿ­ಗೊ­ರವ ಕೋಗೀಲೆ ಹಾರು ಹಕ್ಕಿಯ ಮಾಲೆ
    ಹಾಡು­ತಿದೆ ದನಿ­ಮೇಲೆ ದನಿ­ಯೇರಿ ಎಲ್ಲಿ;
    ಎಲ್ಲಿ ಏಕಾ­ಏಕಿ ಗಂಡು ನಮಿ­ಲಿಯ ಕೇಕಿ
    ಬೋರ­ಗ­ಲ್ಲಿಗೆ ತಾಕಿ ಗೆಲ್ಲು­ವುದು ಅಲ್ಲಿ;
    ಹೆಜ್ಜೇನು ಯಾವಲ್ಲಿ ಇದ್ದಲ್ಲೇ ಹೂವಲ್ಲಿ
    ಕದ್ದೊಂದು ಮೇವಲ್ಲಿ ತಣಿ­ದಿ­ರು­ವು­ದಲ್ಲಿ;
    ದಿನ ದಿನಾ ಸಂಪಂಗಿ ಇರು­ವಂತಿ ಮಲ್ಲಂಗಿ
    ಮೊಲ್ಲೆ ಅದರ ತಂಗಿ ಅರ­ಳು­ವುದು ಎಲ್ಲಿ;
    ಯಾವಲ್ಲಿ ಜಾಲಾರಿ ಎದೆಯ ಕಂಪನು ಕಾರಿ
    ತನ್ನ ತಾಣವ ಸಾರಿ ಬಾ ಎಂಬು­ದಲ್ಲಿ;
    ಯಾವಲ್ಲಿ ಹೆಬ್ಬ­ಲಸು ಕೈಗೆ ಕಾಲಿಗೆ ಗೊಲಸು
    ಅಂತ ಹಣ್ಣನು ಹುಲುಸು ಹೊತ್ತಿ­ರು­ವು­ದಲ್ಲಿ
    ಎಲ್ಲಿ ಕರಿ ಸಿರಿ­ಗಂಧ ಮರ ಬೆಳೆದು ತಾ ಮುಂದ
    ಮಾದೇ­ಶ್ವ­ರಗೆ ಚೆಂದ ಮೆಚ್ಚು­ವುದು ಅಲ್ಲಿ..

    ಈ ಹಾಡು ಬರೆ­ದದ್ದು ಮಾಸ್ತಿ ವೆಂಕ­ಟೇಶ ಅಯ್ಯಂ­ಗಾ­ರರು ಹೌದಾ? ಹಾಗೆ ಬೆರ­ಗಾ­ಗು­ವಂಥ ವೈವಿಧ್ಯ ಇದ­ರ­ಲ್ಲಿದೆ. ಮಾಸ್ತಿ­ಯ­ವರ ನವ­ರಾ­ತ್ರಿಯ ಪದ್ಯ­ಗ­ಳನ್ನೂ ಇತರ ಗೀತೆ­ಗ­ಳನ್ನೂ ಓದಿ­ದ­ವ­ರಿಗೆ ಇದನ್ನೂ ಅವರೇ ಬರೆ­ದಿ­ದ್ದಾರೆ ಎಂದರೆ ನಂಬಲು ಕಷ್ಟ­ವಾ­ಗು­ತ್ತದೆ. ಮಾಸ್ತಿ­ಯ­ವರ ಕತೆ­ಗ­ಳನ್ನು ಓದಿ­ದ­ವ­ರಿಗೆ ಪರಿ­ಚಿ­ತ­ವಾ­ಗಿ­ರುವ ಸರ­ಳತೆ ಮತ್ತು ಸ್ಪಷ್ಟತೆ ಅವರ ಈ ನಾಟ­ಕದ ಗೀತೆ­ಯಲ್ಲೂ ಕಾಣಿ­ಸು­ತ್ತದೆ.
    ಇದು `ಕಾ­ಕ­ನ­ಕೋಟೆ’ ನಾಟ­ಕಕ್ಕೆ ಮಾಸ್ತಿ­ಯ­ವರು ಬರೆದ ಗೀತೆ. ನಾಟ­ಕದ ಆರಂ­ಭ­ದಲ್ಲೇ ಬರು­ತ್ತದೆ. ಇದಕ್ಕೆ ಅಶ್ವ್‌ಥ ಅಷ್ಟೇ ನಾಜೂ­ಕಾಗಿ ಸಂಗೀತ ಸಂಯೋ­ಜಿ­ಸಿ­ದ್ದಾರೆ. ಸಂಗೀ­ತದ ಅಗ­ತ್ಯವೇ ಇಲ್ಲ ಎನ್ನಿ­ಸು­ವಂಥ ಲಯ­ಬ­ದ್ಧ­ತೆಯೂ ಈ ಗೀತೆ­ಯ­ಲ್ಲಿದೆ. ಎಲ್ಲಿ ಏಕಾ­ಏಕಿ ಗಂಡು ನಮಿ­ಲಿಯ ಕೇಕಿ ಬೋರ­ಗ­ಲ್ಲಿಗೆ ತಾಕಿ ಗೆಲ್ಲು­ವುದು ಅಲ್ಲಿ- ಎಂಬ ಸಾಲು­ಗ­ಳನ್ನು ಕಾಡಿನ ಬಗ್ಗೆ ವಿಶೇ­ಷ­ವಾದ ಮತ್ತು ಗಾಢ­ವಾದ ತಿಳು­ವ­ಳಿಕೆ ಇರದ ಹೊರತು ಬರೆ­ಯು­ವುದು ಸುಲ­ಭ­ವಲ್ಲ. ದಿನ ದಿನಾ ಸಂಪಂಗಿ ಇರು­ವಂತಿ ಮಲ್ಲಂಗಿ ಎನ್ನುವ ಸಾಲಿನ ಜೊತೆಗೇ ಅಚ್ಚ­ರಿ­ಗೊ­ಳಿ­ಸು­ವಂಥ ಮೊಲ್ಲೆ ಅದರ ತಂಗಿ… ಎಂಬ ಸಾಲಿದೆ. ಒಂದು ಹೆಸ­ರಿ­ಲ್ಲದ ಮೊಲ್ಲೆ­ಯಂಥ ಹೂವನ್ನು ಅದರ ತಂಗಿ ಎಂದು ಕರೆ­ಯು­ವುದು ಅವ­ರಿ­ಗಷ್ಟೇ ಸಾಧ್ಯ­ವಿತ್ತಾ? ಅದಾದ ತುಂಬ ವರು­ಷ­ಗಳ ನಂತರ ಕೆ ಎಸ್್ ನರ­ಸಿಂ­ಹ­ಸ್ವಾಮಿ ` ತಾರೆ­ಗಳ ಜರ­ತಾರಿ ಅಂಗಿ ತೊಡಿ­ಸು­ವ­ರಂತೆ ಚಂದಿ­ರನ ತಂಗಿ­ಯರು ನಿನ್ನ ಕರೆದು..’ ಎಂದು ಬಳ­ಸಿ­ದಾಗ ಥಟ್ಟನೆ ನೆನ­ಪಾ­ದದ್ದು ಮಾಸ್ತಿ­ಯ­ವರ `ಮೊಲ್ಲೆ… ಅದರ ತಂಗಿ’ ಪ್ರಯೋಗ.

    ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಅನೇ­ಕರು ತುಂಬ ಕಡೆ­ಗ­ಣಿ­ಸಿದ ಲೇಖ­ಕರ ಪೈಕಿ ಪುತಿ­ನ­ರಂತೆ ಮಾಸ್ತಿ ಕೂಡ ಒಬ್ಬರು. ಮಾಸ್ತಿ­ಯ­ವರು ಕನ್ನ­ಡದ ಆಸ್ತಿ ಎನ್ನು­ವುದು ಈಗ ಕೇವಲ ಸ್ಲೋಗ­ನ್ನಷ್ಟೇ ಆಗಿ ಉಳಿ­ದು­ಬಿ­ಟ್ಟಿದೆ. ಟಾಲ್ ಸ್ಟಾಯ್ ಕತೆ­ಗ­ಳನ್ನು ಮೀರಿ­ಸ­ಬಲ್ಲ ಒಳ­ನೋಟ ಮತ್ತು ಬದು­ಕಿನ ಗಾಢ ಅರಿವು ಮಾಸ್ತಿ ಕತೆ­ಗ­ಳಲ್ಲಿ ಕಾಣಿ­ಸು­ತ್ತದೆ. ಅವರು ಕತೆ ಬರೆದು ಎಪ್ಪ­ತ್ತೆಂ­ಬತ್ತು ವರು­ಷ­ಗ­ಳಾದ ನಂತರ ದೃಶ್ಯ­ಮಾ­ಧ್ಯ­ಮ­ವಾದ ಸಿನಿಮಾ ಅವರ ಶೈಲಿ­ಯನ್ನು ಕಂಡು­ಕೊ­ಳ್ಳಲು ತುಡಿ­ಯು­ತ್ತಿದೆ. ಮಾಸ್ತಿ­ಯ­ವ­ರಷ್ಟು ನಿರು­ಮ್ಮ­ಳ­ವಾಗಿ, ತಣ್ಣ­ನೆಯ ದನಿ­ಯಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಅಬ್ಬ­ರ­ವಿ­ಲ್ಲದ ಧಾಟಿ­ಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಕಥಾ­ನ­ಕ­ವನ್ನು ಅರು­ಹು­ವುದು ಸಾಧ್ಯ­ವಾ­ದರೆ ಎಷ್ಟು ಚೆನ್ನ ಎಂದು ಈಗ ಎಲ್ಲ­ರಿಗೂ ಅನ್ನಿ­ಸ­ತೊ­ಡ­ಗಿದೆ.
    ಮಾಸ್ತಿ­ಯ­ವರ ಕತೆ­ಯಷ್ಟೇ ಬೆರ­ಗು­ಗೊ­ಳಿ­ಸುವ ಕೆಲವು ನಾಟ­ಕ­ಗ­ಳಿವೆ. ಅವರು ಬರೆದ ಆರೆಂಟು ನಾಟ­ಕ­ಗಳ ಪೈಕಿ ಇವ­ತ್ತಿನ ಸಂದ­ರ್ಭಕ್ಕೆ ತುಂಬ ಆಪ್ತ ಅನ್ನಿ­ಸು­ವುದು ಕಾಕ­ನ­ಕೋಟೆ. ಇವತ್ತು ನಾವು ಹಿಡಿ­ಯ­ಲೆ­ತ್ನಿ­ಸು­ತ್ತಿ­ರುವ ಜಾಗ­ತೀ­ಕ­ರ­ಣದ ವಿರು­ದ್ಧದ ರೂಪ­ಕಕ್ಕೆ ಕಾಕ­ನ­ಕೋ­ಟೆ­ಗಿಂತ ಪ್ರಬ­ಲ­ವಾದ ಮತ್ತೊಂದು ದೃಷ್ಟಾಂತ ಸಿಗ­ಲಾ­ರದು. ನಮ್ಮ ರಾಜ­ಕೀಯ ಸ್ಥಿತಿ­ಯನ್ನು ತುಘ­ಲಕಇವ­ತ್ತಿಗೂ ಹೇಗೆ ಪ್ರತಿ­ನಿ­ಧಿ­ಸು­ತ್ತ­ದೆಯೋ ಅಷ್ಟೇ ಸಮ­ರ್ಥ­ವಾಗಿ ಕಾಕ­ನ­ಕೋಟೆ ನಮ್ಮ ಗ್ರಸ್ತ ಆರ್ಥಿಕ ಸ್ಥಿತಿ­ಯನ್ನು ಹಿಡಿ­ದಿ­ಡು­ತ್ತದೆ.


    ಹಾಗೆ ನೋಡಿ­ದರೆ ನಾವು ಸಂಸ­ರನ್ನೂ ಶ್ರೀರಂ­ಗ­ರನ್ನೂ ನಾಟ­ಕ­ಕಾ­ರ­ರೆಂದು ಒಪ್ಪಿ­ಕೊಂ­ಡಷ್ಟು ಪುತಿ­ನ­ರನ್ನೂ ಮಾಸ್ತಿ­ಯ­ವ­ರನ್ನೂ ಒಪ್ಪಿ­ಕೊ­ಳ್ಳು­ವು­ದಿಲ್ಲ. ಪುತಿನ ಕಾವ್ಯ­ದಲ್ಲಿ ಮಾಸ್ತಿ ಸಣ್ಣ­ಕ­ತೆ­ಯಲ್ಲಿ ಅಗಾ­ಧ­ವಾಗಿ ಸಾಧಿ­ಸಿ­ದ್ದ­ರಿಂದ ಅವರ ಇತರ ಬರ­ಹ­ಗಳು ಮೂಲೆ­ಗುಂ­ಪಾ­ಗಿ­ರುವ ಸಾಧ್ಯ­ತೆಯೂ ಇದೆ. ಆದರೆ ಬಿವಿ ಕಾರಂ­ತರು ಗೋಕುಲ ನಿರ್ಗ­ಮ­ನ­ವನ್ನು ಆಡಿ­ಸದೇ ಹೋಗಿ­ದ್ದರೆ ಅದರ ಅಂತಃ­ಶಕ್ತಿ ಇವ­ತ್ತಿಗೂ ಒಡೆ­ದು­ಕೊ­ಳ್ಳದೇ ಹೋಗು­ತ್ತಿತ್ತೋ ಏನೋ? ಹಾಗೇ, ಮಾಸ್ತಿ­ಯ­ವರ ಕಾಕ­ನ­ಕೋಟೆ ಕೂಡ. ಓದನ್ನು ಮುಂದುವರೆಸಿ

    ಮಾಹಿತಿಗಾಗಿ ಧನ್ಯವಾದಗಳು

    ಕಾಕನ ಪಾತ್ರವೇ ಆಗಿಹೋಗಿದ್ದ ಲೋಕೇಶ್

    amara :

    ಕಾಕನ ಕೋಟೆ ಡಿವಿಡಿ ಮತ್ತೆ ವಿಸಿಡಿಯಲ್ಲಿ(ಗಣೇಶ್ ವಿಡಿಯೊ ಅವರದ್ದು) ಲಭ್ಯವಿದೆ …. ಸಪ್ನ ಮತ್ತೆ ಎಸ್ ಪಿ roadನಲ್ಲಿ ಸಿಗುತ್ತೆ ವಿಸಿಡಿ ೬೮/- ಡಿವಿಡಿ ೧೫೦/- ನಾನು ತಂದಾಗ ಇತ್ತು.

    ಕಾರ್ತಿಕ್  :

    ನೀವು ಕೇಳಿದ ಕರಿ ಹೈದನೆಂಬೋನು ಮಹದೇಸ್ವರ ಹಾಡು ಇಲ್ಲಿದೆ

    ಕಾಡು ಕುದುರೆ ಓಡಿ ಬಂದಿತ್ತಾ… ಹಾಡು ಕಾಡು ಕುದುರೆ ಚಿತ್ರದ್ದು…

    ಚೇತನಾ ತೀರ್ಥಹಳ್ಳಿ-

    ಕಾರ್ತಿಕ್, ಅಮರ, ಮಾಹಿತಿಗಾಗಿ ಧನ್ಯವಾದಗಳು.
    – ಚೇತನಾ


    Dear Karthik,
    Thank you for the info. I was a bit confused. Will check my facts properly now onwards. Chet, I apologize dear!! 😦

    ಇಂಥಾ ಪಿಚ್ಚರುಗಳೇ..

    ಚೇತನಾ ತೀರ್ಥಹಳ್ಳಿ ಬರೆಯುತ್ತಾರೆ

    ಕಾಕನ ಕೋಟೆ ನನ್ನ ಬಹಳ ಇಷ್ಟದ ಸಿನೆಮಾ. ಒನ್ಸ್ ಅಗೈನ್, ಚಿಕ್ಕಂದಿನಲ್ಲಿ ನೋಡಿದ್ದು. ಇವತ್ತೆನಾದರೂ ನನಗೆ ಅಲ್ಪ ಸ್ವಲ್ಪ ಸದಭಿರುಚಿಯಿದೆ ಅಂದರೆ, ಅದನ್ನು ಹುಟ್ಟುಹಾಕಿದ್ದು ಇಂಥಾ ಪಿಚ್ಚರುಗಳೇ.
    ನಾನಿಲ್ಲಿ ಚರ್ಚೆಗೆ ಸೇರಿಕೊಳ್ತಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಒಂದು ಮಾಹಿತಿ ಬೇಕು. ಈಗ ಈ ಸಿನೆಮಾಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ನೋಡಬೇಕಂದರೆ ಡಿವಿಡಿ ಸಿಗುತ್ತದೆಯಾ? ಎಲ್ಲಿ ಸಿಗುತ್ತದೆ? ನೀವು ಸಹಾಯ/ ಏರ್ಪಾಡು ಮಾಡುವಿರಾ?

    ಅಂದಹಾಗೆ, ಕರಿಹೈದನೆಂಬೋನು ಮಾದೇಶ್ವರ…
    ನೇಸರ ನೋಡು…
    ಈ ಹಾಡುಗಳು ಕಾಕನ ಕೋಟೆಯದ್ದೇ ಅಲ್ವಾ?
    ನೇಸರ ನೋಡು ಲಿರಿಕ್ಸ್ ಇದೆಯಾ?
    ಕಾಡು ಕುದುರೆ ಓಡಿ ಬಂದಿತ್ತಾ…. ಈ ಹಾಡಿನ ಬಗ್ಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಕನ್ಫ್ಯೂಶನ್ನಿದೆ. ಕ್ಲಿಯರ್ ಮಾಡ್ತೀರಾ?


    ಟೀನಾ ಬರೆಯುತ್ತಾರೆ..

    ‘Nesara Nodu..’ as far as I know is not from ‘Kakana Kote’ But from another Shankar Nag starrer ‘Ondaanondu Kaladalli’. If I am not wrong, it was his first movie. (I still can’t overcome my awe when I saw him duelling with so many warriors..oooh!!) I think, one of our fellow bloggers had posted the u-tube version of the entire song. I will let u know soon from my archives..

    ಬೆಟ್ಟದಾ ತುದಿ­ಯಲ್ಲಿ ಕಾಡು­ಗಳ ಎದೆ­ಯಲ್ಲಿ

    ಕಾರ್ತಿಕ್ ಅವರ ಕೋರಿಕೆಗೆ ಈಟಿವಿ ಚಾನಲ್ ನ ಶ್ರೀನಿವಾಸ ಗೌಡ ಅವರು ಅಲ್ಲಿಲ್ಲಿ ಹುಡುಕಿ ಕಾಕನ ಕೋಟೆಯ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಗುನುಗುನಿಸಿಕೊಳ್ಳುವಂತಹ ಹಾಡನ್ನು ಕಳಿಸಿಕೊಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ. ಇಲ್ಲಿದೆ-

    ಬೆಟ್ಟದಾ ತುದಿ­ಯಲ್ಲಿ ಕಾಡು­ಗಳ ಎದೆ­ಯಲ್ಲಿ
    ಕಪಿ­ನೀಯ ನದಿ­ಯೆಲ್ಲಿ ಉಗು­ತಿ­ರು­ವು­ದಲ್ಲಿ;
    ಎಲ್ಲಿ ನೋಡ ನೋಡ ಕರ್ರ ಕಾರುವ ಮೋಡ
    ಪಡೆ­ಗೂ­ಡು­ವುದು ಗಾಡ ಒಟ್ಟೊಟ್ಟಿ ಅಲ್ಲಿ;
    ಎಲ್ಲಿ ಕೊಂಬಿನ ಸಲಗ ಹೆಣ್ಣಾನೆ ಮರಿ­ಬ­ಳಗ
    ಬೆಳು­ತಿಂ­ಗ­ಳಿನ ತಳಗ ನಡೆ­ಯು­ವುದು ಅಲ್ಲಿ;

    ಯಾವಲ್ಲಿ ಸಾರಂಗ ಕೆಚ್ಚು­ಕೋ­ಡಿನ ಸಿಂಗ
    ನೋಡುತ ನಿಂತ್ಹಂಗ ನಿಲ್ಲು­ವುದು ಅಲ್ಲಿ;
    ಎಲ್ಲಿ ಎರ­ಳೆಯ ಹಿಂಡು ಹುಲಿಯ ಕಣ್ಣನು ಕಂಡು
    ಹೆದರಿ ಹಾರುವ ದಂಡು ಚೆಲ್ಲು­ವುದು ಅಲ್ಲಿ;
    ಗಿಳಿ­ಗೊ­ರವ ಕೋಗೀಲೆ ಹಾರು ಹಕ್ಕಿಯ ಮಾಲೆ
    ಹಾಡು­ತಿದೆ ದನಿ­ಮೇಲೆ ದನಿ­ಯೇರಿ ಎಲ್ಲಿ;
    ಎಲ್ಲಿ ಏಕಾ­ಏಕಿ ಗಂಡು ನಮಿ­ಲಿಯ ಕೇಕಿ
    ಬೋರ­ಗ­ಲ್ಲಿಗೆ ತಾಕಿ ಗೆಲ್ಲು­ವುದು ಅಲ್ಲಿ;
    ಹೆಜ್ಜೇನು ಯಾವಲ್ಲಿ ಇದ್ದಲ್ಲೇ ಹೂವಲ್ಲಿ
    ಕದ್ದೊಂದು ಮೇವಲ್ಲಿ ತಣಿ­ದಿ­ರು­ವು­ದಲ್ಲಿ;
    ದಿನ ದಿನಾ ಸಂಪಂಗಿ ಇರು­ವಂತಿ ಮಲ್ಲಂಗಿ
    ಮೊಲ್ಲೆ ಅದರ ತಂಗಿ ಅರ­ಳು­ವುದು ಎಲ್ಲಿ;
    ಯಾವಲ್ಲಿ ಜಾಲಾರಿ ಎದೆಯ ಕಂಪನು ಕಾರಿ
    ತನ್ನ ತಾಣವ ಸಾರಿ ಬಾ ಎಂಬು­ದಲ್ಲಿ;
    ಯಾವಲ್ಲಿ ಹೆಬ್ಬ­ಲಸು ಕೈಗೆ ಕಾಲಿಗೆ ಗೊಲಸು
    ಅಂತ ಹಣ್ಣನು ಹುಲುಸು ಹೊತ್ತಿ­ರು­ವು­ದಲ್ಲಿ
    ಎಲ್ಲಿ ಕರಿ ಸಿರಿ­ಗಂಧ ಮರ ಬೆಳೆದು ತಾ ಮುಂದ
    ಮಾದೇ­ಶ್ವ­ರಗೆ ಚೆಂದ ಮೆಚ್ಚು­ವುದು ಅಲ್ಲಿ..

    ಮಾಸ್ತಿ ವೆಂಕಟೇಶ ಅಯ್ಯಂಗಾರ್

    ಮಾಯಾ ಲಾಂದ್ರದ ಬೆಳಕು ಚೆಲ್ಲುವಿರಾ?

    ಕಾರ್ತಿಕ್ ನಾಗರಾಜು ಒಂದು ಪತ್ರ ಬರೆದಿದ್ದಾರೆ. ಎಲ್ಲ ಮ್ಯಾಜಿಕ್ ಕಾರ್ಪೆಟ್ ಓದುಗರಿಗೆ ಆಹ್ವಾನ. ಕಾಕನ ಕೋಟೆ, ಆಕ್ಸಿಡೆಂಟ್ ಸಿನೆಮಾದ ಬಗ್ಗೆ ವಿಮರ್ಶೆ, ನೆನಪು, ಘಟನೆ ಏನನ್ನಾದರೂ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳಿ.. ನಿಮ್ಮ ಬರಹ ಗೆ ಕಳಿಸಿ

    Dear Magic carpet,

    ಕಾಕನ ಕೋಟೆ ಮತ್ತು ಆಕ್ಸಿಡೆಂಟ್ ಸಿನಿಮಾಗಳ ಮೇಲೆ ಮಾಯಾ ಲಾಂದ್ರದ ಬೆಳಕು ಚೆಲ್ಲುವಿರಾ?
    ರಮೇಶ್ ಮಾಡಿದ ಆಕ್ಸಿಡೆಂಟ್ ಅಲ್ಲ ಶಂಕರ್ ನಾಗ್ ಫಿಲ್ಮ್ ಆಕ್ಸಿಡೆಂಟ್ :).

    Karthik Nagaraju <>

    ಬರಗೂರರ “ತಾಯಿ”

    -ಅಹರ್ನಿಶಿ ಶ್ರೀಧರ್

    ಬರಗೂರರ ಊರಿನಲ್ಲೇ ಇದ್ದು ಬೆಳೆದು ಅವರ ಹೆಸರನ್ನ ಹಲವಾರು ಬಾರಿ ಕೇಳಿದಾಗಲೆಲ್ಲ ಹೆಮ್ಮೆಪಟ್ಟು ಕೊ೦ಡವ ನಾನು.ಆಗಿನ್ನೂ ನನ್ನ ಮಿಡ್ಲ್ ಸ್ಕೂಲು ದಿನಗಳು.ಬರಗೂರರು ಬೆ೦ಗಳೂರಿನ ಜ್ನಾನಭಾರತಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರೊಫೆಸರ್ ಆಗಿದ್ದ ಕಾಲ.ಬರಗೂರಿಗೆ ಬರುವುದು ಬಲು ಅಪರೂಪವಾಗಿತ್ತು.ಅವರ “ಸೂರ್ಯ”ಸಿನಿಮಾ ತೆಗೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಕಾಲ.ನಮ್ಮ ಗಣಿತದ ಮೇಷ್ಟ್ರು ಬರಗೂರರ ಸಹೋದರ ಜಯರಾಮಪ್ಪ ಅ೦ತ.ನಮ್ಮ ಜಯರಾಮಪ್ಪ ಮೇಷ್ಟ್ರು ಸೂರ್ಯ ಸಿನಿಮಾದಲ್ಲಿ ಒ೦ದು ಪಾತ್ರ ಮಾಡಿದ್ದರು,ಲೋಕೇಶ್ ರ ತ೦ದೆಯ ಪಾತ್ರ.ಹೆಚ್ಚೇನು ಇಲ್ಲ ಬರಿ ಮೂರ್ನಾಲ್ಕು ನಿಮಿಷದ ಸೀನು.ಅದೂ ಫ್ಲಾಷ್ ಬ್ಯಾಕ್ ನಲ್ಲಿ ಬ೦ದು ಹೋಗುವ ಸನ್ನಿವೇಶ.ಆದರೂ ನಮಗೆ ಎಲ್ಲಿಲ್ಲದ ಕುತೂಹಲ,ಸಾರ್ ನಿಮ್ಮ ಪಾತ್ರದ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳಿ ಅಭಿನಯಿಸಿ ಅ೦ತ ಅ೦ಗಲಾಚುತ್ತಿದ್ದೆವು.ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಜಯರಾಮಪ್ಪ ಮೇಷ್ಟ್ರು ಸಿನಿಮಾದಲ್ಲಿ ನಟಿಸಿ ಬ೦ದ ನ೦ತರ ನಮಗೆ ರಾಜ್ಕುಮಾರ್ ತರ ಕಾಣೋಕೆ ಶುರುವಾಯಿತು.ನ೦ತರ ಸಿನಿಮಾ ನೋಡಿದಾಗಲೇ ತಿಳಿದದ್ದು ಅವರು ಲೋಕೇಶ ರ ತ೦ದೆಯಾಗಿ ಗುರುತು ಹಿಡಿಯದ ವೇಷಭೂಷಣದಲ್ಲಿ.ಜಯರಾಮಪ್ಪ ನವರು ನನ್ನ ನೆಚ್ಚಿನ ಗುರುಗಳು,ಶಾಲಾ ವಾರ್ಷಿಕೋತ್ಸವಕ್ಕೆ ತಪ್ಪದೇ “ನಾಟಕ” ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದವರು,ನನ್ನ ಕೈಲಿ “ಕಡೆಗೂ ಕೊಟ್ನಲ್ಲ ಕೈ”ಎ೦ಬ ಸಮಾಜಿಕ ನಾಟಕ ಮಾಡಿಸಿದ್ದರು.ಈಗೆಲ್ಲಾ ಬರಿ ನೆನಪುಗಳು. ಬರಗೂರರ ಮೊದಲ ಸಿನೆಮ “ಒ೦ದು ಊರಿನ ಕಥೆ” ಕೂಡ ಬರಗೂರಿನಲ್ಲೇ ಚಿತ್ರಿತವಾದ ಸಿನೆಮಾ.ಆಗಿನ್ನೂ ನಾವು ಬಹಳ ಚಿಕ್ಕವರು,ಅಷ್ಟ್ಟಾಗಿ ನೆನಪಿಲ್ಲ.ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಸಿನೆಮಾ ಚಿತ್ರೀಕರಣದ ಬಗ್ಗೆ ಊರಿನಲ್ಲೇ ಸ೦ಚಲನ ಉ೦ಟುಮಾಡಿದ್ದರು ರಾಮಚ೦ದ್ರಪ್ಪ ನವರು.

    ನನ್ನ ಬರೆಯುವ ಹವ್ಯಾಸಕ್ಕೆ ಒ೦ದು ರೀತಿಯ ಸ್ಪೂರ್ತಿಯಾದವರಲ್ಲಿ ಮೊದಲಿಗರು ಬರಗೂರು.ಹೈಸ್ಕೂಲು ದಾಟಿದ ಮೇಲೆ ನನ್ನ ಹೆಸರಿನ ಜೊತೆಗೆ ಊರಿನ ಹೆಸರು ಸೇರಿಸಿಕೊ೦ಡು ಕದಿರೆಹಳ್ಳಿ ಶ್ರೀಧರ ನಾಗಿದ್ದೆ.ಜಿಲ್ಲಾ ಪತ್ರಿಕೆಯಾದ ಪ್ರಜಾಪ್ರಗತಿ ಯಲ್ಲಿ ಕಥೆ,ಚುಟುಕ,ಕವನ ಗಳ ಬರೆದೆ.ಕಾಲೇಜಿನಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಸಾಹಿತ್ಯಾಸಕ್ತಿ ನೋಡಿ ಹಲವು ಸೀನಿಯರ್ ಗಳು ಬೆನ್ನು ತಟ್ಟುತ್ತಿದ್ದರು.ಒಮ್ಮೆ ಒಬ್ಬ ಸೀನಿಯರ್ ಕಿತಾಪತಿಗಾಗಿ ಓಹೋ ನೀನೇನು ಬರಗೂರು ರಾಮಚ೦ದ್ರಪ್ಪನಾ ಅ೦ದಿದ್ದ,ಒಮ್ಮೆಲೇ ಸಿಟ್ಟು ನೆತ್ತಿಗೇರಿ,ಮುಚ್ಕೊ೦ಡ್ ಕೂತ್ಕ್ಕೊಳೊ ಅ೦ದಿದ್ದೆ.ಕಾರಣ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ ಅ೦ದು ನನಗೆ ಅದು ಅವಮಾನ ಅ೦ದುಕೊ೦ಡೆ.ನನಗಾದ ಅವಮಾನ ಅವರಿಗೇ ಆಯಿತು ಅ೦ದುಕೊ೦ಡೆ.ಬರದ ನಾಡಲ್ಲಿ ಬ೦ಡಾಯದ ಬೀಜ ಬಿತ್ತಿದ ಬರಗೂರರು ಅವರ ಬರಹಗಳಿಗಿ೦ತ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಅವರೇ ಮಾತನಾಡುತ್ತಾರೆ.ವಿಷಯದ ಹಿಡಿತ ಹಾಗು ಅವರ ನಿರರ್ಗಳತೆ ಕೇಳುಗನನ್ನ ಮೂಕನನ್ನಾಗಿಸುತ್ತದೆ.ಬರಗೂರು ಬರಗೂರಿನ ಹೆಮ್ಮೆ.ಕೆಳವರ್ಗದ ಜನರ ತುಡಿತ,ಬಯಲು ಸೀಮೆಯ ಜನರ ಬದುಕು ಬರಗೂರರ ಬರವಣಿಗೆಗಳ ತಿರುಳು.ಕಲ್ಪಿಸಿಕೊ೦ಡವರಲ್ಲ ಕಣ್ಣಾರೆ ಕ೦ಡವರು.

    “ತಾಯಿ” ಯ ಬಗ್ಗೆ ಅವರದೇ ಆದ ಭಾಷೆ ಬರೆದಿದ್ದಾರೆ.ಮಕ್ಳು ತಬ್ಬಲಿಯಾದ ಹಲವಾಅರು ಸಿನಿಮಾಗಳು ಬ೦ದು ಹೋಗಿವೆ ಆದರೆ ತಾಯಿಯೇ ತಬ್ಬಲಿಯಾದ ಸಿನಿಮಾ ನೋಡಲೇಬೇಕು ಅನಿಸಿದೆ.ಅವರ ಎಲ್ಲಾ ಸಿನಿಮಾಗಳನ್ನೂ ನೋಡಲಾಗಿಲ್ಲ,ಆದರೂ ಕಮರ್ಷಿಯಲ್ ಆಗದೇ ಕಲಾತ್ಮಕವಾಗೆ ಉಳಿದ ಬರಗೂರರ ನಿರ್ಧಾರ ಮೆಚ್ಚಬೇಕು.ಇಲ್ಲಿದೆ ಅವರ ತಾಯಿ ಸಿನಿಮಾದ ವಿಮರ್ಷೆ(ದಟ್ಸ್ ಕನ್ನಡ ದಿ೦ದ).

    ಅದು ಸರಿಸುಮಾರು ನೂರು ವರ್ಷದ ಹಿಂದಿನ ಕಾದಂಬರಿ. ಮ್ಯಾಕ್ಸಿಂ ಗಾರ್ಕಿ ಎಂಬ ರಷ್ಯನ್ ಲೇಖಕ 1906ರಲ್ಲಿ ಉಲ್ಲೇಖಿಸಿದ ‘ಮದರ್ ‘ಎಂಬ ಅತಿ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಕೃತಿ. ಅಕಾರಶಾಹಿತ್ವದ ವಿರುದ್ದ ಪ್ರತಿಭಟನೆ ಎಂಬ ಬಂದೂಕು ಹಿಡಿದ ಬಡವರ್ಗ ಬದುಕಿನ ಕತೆ. ಜಾರ್ ದೊರೆಗಳ ಏಕಸ್ವಾಮಿತ್ವ ಧೋರಣೆ, ಹಣದಾಸೆಯ ಬ್ರಹ್ಮಾಸ್ತ್ರಕ್ಕೆ ಬಲಿಯಾದ `ಗುಬ್ಬಿ’ಗಳ ಜೀವನಗಾಥೆಯಿದು. ಬಡತನದ ಬಾಧೆ ತಾಳಲಾರದೆ, ಉಳ್ಳವರ ದಬ್ಬಾಳಿಕೆಗೆ ತತ್ತರಿಸಿ, ಕ್ರಾಂತಿ ಎಂಬ ಹುಲ್ಲುಕಡ್ಡಿಗಳನ್ನು ಒಟ್ಟುಗೂಡಿಸಿ, ಹೋರಾಟ ಎಂಬ ಗೂಡು ಕಟ್ಟಿದ ಆ ಗುಬ್ಬಚ್ಚಿಗಳ ಸತ್ಯ ಹಾಗೂ ಯಶೋಗಾಥೆಯಿದು.

    ಗಾರ್ಕಿ ಮದರ್ ಎಂಬ ಪ್ರಧಾನ ಪಾತ್ರವನ್ನಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ಕತೆಯ ಕಗ್ಗಂಟಿನ ಎಳೆ ಬಿಡಿಸುತ್ತಾ ಹೋಗುತ್ತಾನೆ. `ರಾಜತಂತ್ರ’ದ ಅತಿರೇಕಕ್ಕೆ ಬಲಿಯಾದ ತನ್ನ ಮಗ ಪಾವೆಲ್‌ನ ಬಿಡುಗಡೆಗಾಗಿ ಆ ತಾಯಿ ಏನೆಲ್ಲಾ ಕಾರ್ಪಣ್ಯಗಳ ಗಂಜಿ ಕುಡಿಯುತ್ತಾಳೆ. ಕಷ್ಟದ ಗಳಿಗೆಗಳನ್ನು ಮೃಷ್ಟಾನ್ನದಂತೆ ಉಣ್ಣುತ್ತಾಳೆ. ಎಷ್ಟೆಷ್ಟೋ ನೋವಿನ ಪಾಯಸ ಸವಿಯುತ್ತಾಳೆ. ಕೊನೆಗೆ ತನ್ನ ಮಗನ ಬಿಡುಗಡೆಯಾಗದಿದ್ದರೂ ಚಿಂತೆಯಿಲ್ಲ. ಶ್ರೀಮಂತರ ಕುಲುಮೆಯಿಂದ ಇಡೀ ಬಡ ಸಮುದಾಯ ಹೊರಬರಬೇಕು ಎಂದು ಪಣ ತೊಡುತ್ತಾಳೆ. ಏಕೆಂದರೆ ಅದು ತಾಯ್ತನದ ಸಂಕೇತ. ಅವಳೊಬ್ಬಳಿಂದ ಮಾತ್ರ ಆ ತ್ಯಾಗ ಸಾಧ್ಯ. ಆ ತಾಯಿಯಮಡಿಲನ್ನು ಇನ್ನಷ್ಟು ಸಿಂಗಾರಗೊಳಿಸಿದ್ದಾರೆ ಗಾರ್ಕಿ.

    ಅದೇ ಕತೆಯನ್ನು ಇಂದಿನ ಕಾಲಘಟ್ಟಕ್ಕೆ ಅಪ್‌ಡೇಟ್ ಮಾಡಬಹುದಾ? ಈ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಉತ್ತರವಾಗಿದ್ದಾರೆ ಸಾಹಿತಿ ಬರಗೂರು ರಾಮಚಂದ್ರಪ್ಪ. ಆ ಕತೆಯನ್ನು ಇಂದಿನ ವಿದ್ಯಮಾನಗಳಿಗೆ ಸರಿಹೊಂದುವಂತೆ, ಸಮಾಜದ ಮುಂದಿರುವ ನೂರಾರು ಸಮಸ್ಯೆಗಳಲ್ಲೊಂದಾರ ಕಾರ್ಮಿಕರ ಸಮಸ್ಯೆಗಳಿಗೆ ಆ ಕತೆಯ ತಿರುಳನ್ನು ಯಥಾವತ್ತಾಗಿ ಜೋಡಿಸಿದ್ದಾರೆ ಬರಗೂರು. ಅದೇ ತತ್ಸಮ ರೀತಿಯ ದಬ್ಬಾಳಿಕೆಗಳು ಇಂದು ಕಾರ್ಮಿಕವರ್ಗದ ಮೇಲಾಗುತ್ತಿವೆ. ಹೊಸ ಹೊಸ ಕಾಯಿದೆಗಳು ಬಂದು ಬಡತನವನ್ನೇ ಕಿತ್ತುತಿನ್ನುತ್ತಿವೆ ಎಂಬ ಕಟುಸತ್ಯಕ್ಕೆ ಸಿನಿಮಾರೂಪ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ. ಕೊನೆಗೆ ತಾಯಿಗೆ ಅವರು ಕೊಡುವ ಹೊಸ ಅರ್ಥ ಏನು ಗೊತ್ತೆ ? ಅವಳು ಹೋರಾಟದ ಸಂಕೇತ. ಅಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ ಆ ಹೋರಾಟ ಎನ್ನುವುದೇ ಮಾತೃಸ್ವರೂಪಿ!

    ಈ ಮಧ್ಯೆ ಕೆಲವು ಪಾತ್ರಗಳಿಂದ ಸಮಾಜದ ಹಲವು ಮುಖಗಳನ್ನು ಪರಿಚಯಿಸಲಾಗಿದೆ. ಬಿಳಿಯಪ್ಪ ಹೊಟ್ಟೆಪಾಡಿಗೆ ಹೇಸಿಗೆ ತಿನ್ನುವವರನ್ನೂ, ರಂಜಾನ್ ಹಾಗೂ ಫಾತಿಮಾ ಪಾತ್ರ ಧರ್ಮವನ್ನೂ, ಸುಂದರ್‌ರಾಜ್ ಪಾತ್ರ ಹದ್ದು ಮೀರಿದ ಪೊಲೀಸ್ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನೂ, ಶಿವಸ್ವಾಮಿ ರೈತರನ್ನೂ… ಹೀಗೆ ಪ್ರತಿ ಪಾತ್ರಗಳೂ ಇಂದಿನ ಸಮಾಜಕ್ಕೆ ಹಿಡಿದ ಕನ್ನಡಿಯಾಗಿದೆ. ಪ್ರಮೀಳಾ ಜೋಷಾಯ್ ತಾಯಿಯ ಪಾತ್ರಕ್ಕೆ ಜೀವ ತುಂಬಿದ್ದಾರೆ. ಸದಾ ನೋವು ನುಂಗುತ್ತಾ, ಮಗನ ನಲಿವಿಗಾಗಿ ಹಂಬಲಿಸುತ್ತಾ ತಾಯ್ತನದ ಹಿರಿಮೆಗೆ ಇನ್ನಷ್ಟು ಮೆರಗು ತುಂಬಿದ್ದಾರೆ.

    ಶ್ರೀನಿವಾಸ ಮೂರ್ತಿಯವರ ಪಾತ್ರ ಮೊದಲ ಹತ್ತು ನಿಮಿಷದಾದ್ದರೂ ಕೊನೆವರೆಗೂ ಅವರು ಕತೆಯನ್ನೇ ಹಿಂಬಾಲಿಸುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ಮಗನ ಪಾತ್ರದಲ್ಲಿ ಕುಮಾರ್ ಗೋವಿಂದ್ ಅಷ್ಟು ಸರಿ ಹೊಂದುವುದಿಲ್ಲ. ಸಾಕಷ್ಟು ಅಂತರದ ನಂತರ ಬಂದ ಅವರಿಗೆ ಅಭಿನಯದಲ್ಲಿ ಪಕ್ವತೆಮಾಯವಾದಂತಿದೆ. ಆದರೆ ಕತೆ ಹೇಳುವಾಗ ಕೆಲವು ಅನಗತ್ಯ ಸನ್ನಿವೇಶ, ದೃಶ್ಯಗಳಿಗೆ ಕತ್ತರಿ ಹಾಕಬಹುದಿತ್ತು. ಸಂಗೀತ, ನೇಪಥ್ಯ ದೃಶ್ಯ, ಪಾತ್ರಗಳ ಆಯ್ಕೆಯಲ್ಲಿ ಬರಗೂರರ ಜಾಣ್ಮೆ ಪ್ರತಿಫಲಿಸುತ್ತದೆ.

    ನೋವಿಗಿಂತಾ ಸಾವೇ ವಾಸಿ, ಸತ್ಯ ಯಾವತ್ತೂ ಕತ್ತಲಲ್ಲೇ ಇರುತ್ತೆ ಮುಂತಾದ ಬರಗೂರರ ಅಪರೂಪದ ಸಂಭಾಷಣೆ ಚಿತ್ರಕ್ಕೆ ಇನ್ನಷ್ಟು ಮೆರುಗು ನೀಡಿದೆ. ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ನಾಯಕ ರಾಜು ಸೇರಿದಂತೆ ಮೂವರಿಗೆ ಜೀವಾವಧಿ ಶಿಕ್ಷೆ ವಿಧಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ಆ ಸನ್ನಿವೇಶ ಭಗತ್‌ಸಿಂಗ್, ಸುಖದೇವ್ ಹಾಗೂ ರಾಜ್‌ಗುರು ಅವರ ಬದುಕಿನ ಅಂತ್ಯವನ್ನು ನೆನಪಿಸುತ್ತದೆ .

    ಕಳೆದುದು ಸಿಕ್ಕಿದೆ…


    ಪರಮೇಶ್ವರ ಗುರುಸ್ವಾಮಿಯವರೇ,
    ನಾನು ಶರಣಾಗಿಬಿಟ್ಟೆ. ಮತ್ತೆ ಮಾತೇ ಇಲ್ಲ! ಇನ್ನೂ ಸುಧಾರಿಸ್ಕೊಳ್ತಿದೇನೆ…

    ಹೀಗೆ ಅರೆಬರೆ ಡೀಟೇಲ್ ಕೊಟ್ಟು ಗೂಗಲ್ ಸರ್ಚಿನಲ್ಲಿ ಹುಡುಕಿದರೂ ಕೂಡ ಇಷ್ಟು ಥಟ್ ಅಂತ ಉತ್ತರ ಸಿಗ್ತಿರಲಿಲ್ವೇನೋ? ಮೋಹನ್ ಗೋಖಲೆ, ಸ್ಮಿತಾ ಪಾಟೀಲ್… ಇವರ ಮುಖಗಳೆಲ್ಲ ಅಸ್ಪಷ್ಟ ನೆನಪಿತ್ತು… ಆ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ (೧೨-೧೩) ಈ ಸಿನೆಮಾ ನನ್ನನ್ನ ಸಿಕ್ಕಾಪಟ್ಟೆ ಕಲಕಿ ಹಾಕಿತ್ತು. ಈಗ ಅದು ಕಟ್ಟಿಕೊಡಬಹುದಾದ ಚಿಂತನೆಗೆ ಕಾದಿದ್ದೇನೆ.
    ನನ್ನ ಕಳೆದ ಸಿನೆಮಾ ಸಿಕ್ಕ ಖುಶಿಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ನೀವು ಹೀಗೆ ಕರಾರುವಕ್ಕಾಗಿ ಪೂರ್ತಿ ವಿವರ ನೀಡಿದ್ದಕ್ಕೇ ಹೆಚ್ಚು ಥ್ರಿಲ್ಲಾಗಿದ್ದೇನೆ!
    ನಿಮಗೆ ಈ ಚಿತ್ರದ ಡಿವಿಡಿ ಸಿಕ್ಕರೆ ದಯವಿಟ್ಟು ನನಗೂ… (ನೀವಾಗಿಯೇ ಪ್ರಾಮಿಸ್ ಮಾಡಿದ್ದೀರಿ. ಆದರೂ ಒಂದು ರಿಕ್ವೆಸ್ಟ್)

    ಹ್ಯಾಟ್ಸ್ ಆಫ್!
    ಮ್ಯಾಜಿಕ್ ಚಾರ್ಪೆಟ್ ಗೆ!!
    ಪರಮೇಶ್ವರ ಗುರುಸ್ವಾಮಿಯವರಿಗೆ!!!

    -ಚೇ… ತೀ….

    ಚೇತನಾ ತೀರ್ಥಹಳ್ಳಿ

    ನೀವು ಹುಡುಕುತ್ತಿರುವ ಚಿತ್ರ ‘ಭವ್ನಿ ಭವಾಯ್’


    ನೀವು ಹುಡುಕುತ್ತಿರುವ ಚಿತ್ರವನ್ನ ಇದೋ ಹೆಕ್ಕಿ ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ಅದರ ಹೆಸರು, “ಭವ್ನಿ ಭವಾಯ್”. ನಿದೇರ್ಶನ: ಕೇತನ್ ಮೆಹ್ತಾ. ೧೯೮೦ರಲ್ಲಿ ತಯರಾಗಿದ್ದು. ಪಾತ್ರವರ್ಗದಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಇಂಡಿಯನ್ ಫೇವರಿಟ್ ಅಭಿನೇತ್ರಿ ಸ್ಮಿತಾ ಪಾಟೀಲ್, ನಾಸಿರುದ್ದಿನ್ ಷಾ, ಓಮ್ ಪುರಿ, ದೀನಾ ಪಾಠಕ್, ಮೋಹನ್ ಗೋಖಲೆ ಮುಂತಾದವರು. ಭವ್ನಿ ಭವಾಯ್ ಅಂದ್ರೆ ಜೀವಮಾನದ ನಾಟಕ ಅಂದುಕೊಳ್ಳಬಹುದು. ಕೇತನ್ ರವರ ಈ ಚಿತ್ರವನ್ನು ಹಿಂದಿಗೆ ೧೯೮೨ರಲ್ಲಿ “ಅಂದೇರ್‍ ನಗರಿ”(೧೩೫ ನಿಮಿಷ) ಎಂಬ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಡಬ್ ಮಾಡಲಾಗಿದೆ. ಇದು ಕೇತನ್ ರವರ ಅರಂಗೇಟ್ರಮ್ ಚಿತ್ರ. ನ್ಯಾಷನಲ್ ಇಂಟಿಗ್ರೇಷನ್ ಗಾಗಿ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಫೀಚರ್‍ ರಾಷ್ಠ್ರೀಯ ಪ್ರಶಸ್ತಿ, ಮತ್ತೆ ಫ್ರಾನ್ಸಿನ ನಾನ್ಟೆ ಚಿತ್ರೋತ್ಸವ ಪ್ರಶಸ್ತಿಗಳನ್ನು ಗಳಿಸಿದೆ.

    ಗುಜರಾತಿ ಜಾನಪದ ಕಲೆ, ಭವಾಯ್ ನೃತ್ಯ ನಾಟಕದ  ಕಥೆಯನ್ನು ಯಥಾವತ್ತಾಗಿ ಚಿತ್ರ ಮಾಡಲಾಗಿದೆ. ಭವಾಯ್ ಕಲೆಯ ಹಿನ್ನೆಲೆಯೂ ಕುತೂಹಲಕಾರಿಯಾಗಿದೆ. ಅಸೈತ್ ತಾಕೂರ್‍ ಎಂಬ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನೊಬ್ಬ ಜಾತಿ ಭ್ರಷ್ಠನಾಗಿ ಅಂದಿನ ಕೆಳಜಾತಿಯವರಾದ ಭಂಗಿಗಳ ಜೊತೆ ಬದುಕುತ್ತಾನೆ. ತರ್‍ಗಲರು ಎಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಡುವ ಅವನ ವಂಶಸ್ಥರು ಅಂದರೆ ಕಥೆಯ ಸಂದರ್ಭದ ಅಸ್ಪೃಶ್ಯರು ಪಯಣದ ಒಂದು ರಾತ್ರಿಯ ತಂಗಿನಲ್ಲಿ ಹಾಡುವ ಕಥೆಯಿದು:

    ಧೀರಜ್ ಚಂದ್ರ ಸೇನ ಎಂಬ ರಾಜನಿಗೆ ಇಬ್ಬರು ಹೆಂಡತಿಯರು. ಒಬ್ಬಳು ಗಂಡು ಮಗುವನ್ನ ಹೆತ್ತಾಗ ಇನ್ನೊಬ್ಬಳ ಮತ್ಸರ ಆ ಮಗುವಿನಿಂದ ಕೇಡು ಕಾದಿದೆ ಎಂದು ರಾಜನನ್ನು ನಂಬಿಸಿ  ಅದರ ವಧೆಗೆ ರಾಜ ಆಜ್ಞೆ ಮಾಡುತ್ತಾನೆ(ಮಗು ಈಡಿಪಸ್ ತರ). ಆ ಕೆಲಸ ಮಾಡ ಬೇಕಾದವರು ಮಗುವನ್ನು ಕೊಲ್ಲದೆ ಒಂದು ಪೆಟ್ಟಿಗೆಯಲ್ಲಿಟ್ಟು ನದಿಯಲ್ಲಿ ತೇಲಿ ಬಿಡುತ್ತಾರೆ(ಮಗು ಕರ್ಣನ ತರ). ಆ ಮಗು ಕಥೆಯ ಸಂದರ್ಭದ ಅಸ್ಪೃಶ್ಯರಾದ ಭಂಗಿಗಳ ಕೈಗೆ ಸಿಕ್ಕಿ ಜೀವ್ಲ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನಿಂದ ಬೆಳೆಯುತ್ತದೆ. ಈ ವಿಷಯ ಮತ್ಸರದ ರಾಣಿಗೆ ಗೊತ್ತಾಗಿ ರಾಜನ ಕಲ್ಯಾಣಿಯಲ್ಲಿ ನೀರು ಬರುವುದಕ್ಕೆ ೩೨ ಲಕ್ಷಣಗಳಿರುವ ಯುವಕನ ಬಲಿ ಕೊಡಬೇಕು ಎಂದು ಅರಮನೆಯ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಮೂಲಕ ನಂಬಿಸುತ್ತಾಳೆ. ಅವರ ಪ್ರಕಾರ ಬಲಿಗೆ ಸೂಕ್ತವಾದವನೇ ಜೀವ್ಲಾ.

    ಆ ಕಥೆಯಲ್ಲಿ ಅಸ್ಪೃಶ್ಯರಾದ ಭಂಗಿಗಳೆಲ್ಲ ಸೊಂಟಕ್ಕೆ ಹಿಂಭಾಗದಲ್ಲಿ ಪೊರಕೆಯನ್ನು ಕಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳ ಬೇಕು. ಏಕೆಂದರೆ ನೆಲದ ಮೇಲೆ ಮೂಡಿದ ಅವರ ಹೆಜ್ಜೆಯ ಗುರುತು ಜಾತಿ ಪದ್ಧತಿಯಲ್ಲಿ ಮೇಲ್ಜಾತಿಯವರಿಗೆ ಮೈಲಿಗೆ! ಅವರು ಹಿಂದೆ ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡಿರುವ ಪೊರಕೆ ಗುಡಿಸಿ ಬಿಟ್ಟರೆ ಮೈಲಿಗೆ ಮಣ್ಣಿನಿಂದ ಹೋಗಿ ಬಿಡುತ್ತದೆ! ಕಥೆಯ ಸಂದರ್ಭದ ಅಸ್ಪೃಶ್ಯರೆಲ್ಲ ಜೀವ್ಲಾನ ಬಲಿಯನ್ನು ಪ್ರತಿರೋಧಿಸುತ್ತಾರೆ. ಚಿತ್ರಕ್ಕೆ ಎರಡು ಮುಕ್ತಾಯಗಳಿವೆ. ಕಥೆ ಹೇಳುತ್ತಿರುವವನ ಪ್ರಕಾರ ಅಸ್ಪೃಶ್ಯರೆಲ್ಲ ಸೇರಿ ಬಾವಿ ಅಗೆದು ದೇವರು ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷನಾಗಿ ರಾಜನಿಗೆ ಒಬ್ಬ ಉತ್ತರಾಧಿಕಾರಿಯನ್ನ ಕರುಣಿಸುತ್ತಾನೆ. ಜೀವ್ಲಾ ಸುಖಸಂತೋಷಗಳಿಂದ ಮುಂದೆ ಬದುಕುತ್ತಾನೆ.   ಇನ್ನೊಂದು ರೀತಿಯ ಮುಕ್ತಾಯವನ್ನ ಕೇಳುಗರು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಅವರ ಪ್ರಕಾರ ಜೀವ್ಲಾನ ಬಲಿಯಾಗುತ್ತದೆ. ಬಾವಿಯಿಂದ ನೀರು ಉಕ್ಕಿ ಕೇಡಿಗ ರಾಜನನ್ನು ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಮುಳುಗಿಸುತ್ತದೆ.

    ಚಿತ್ರ ತಯಾರಾದ ಸಂದರ್ಭದ ಸಮಕಾಲೀನ ಘಟನೆಗಳಾದ ಅಹ್ಮದಾಬಾದ್ ಮತ್ತು ಉತ್ತರ ಗುಜರಾತಿನ ದಲಿತರ ಮೇಲಿನ ದೌರ್ಜನ್ಯವನ್ನೂ ಸಹ ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿ ಸೇರಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಾಗಿದೆ. ಸ್ವಾತಂತ್ರ ಹೋರಾಟದ ಸಾಕ್ಷ್ಯಚಿತ್ರಗಳ ತುಣುಕುಗಳನ್ನು ಸಹ ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳಲಾಗಿದೆ.

    ಇದೊಂದು ಚೊಕ್ಕವಾದ ಗುಜರಾತಿನ ಜನಪದ ಮತ್ತು ಕುಸುರಿಯನ್ನು ಮೈವೆತ್ತುಕೊಂಡಿರುವ ಚಿತ್ರ. ಸುಂದರ ಛಾಯಾಗ್ರಹಣ, ಪ್ರತಿಭಾವಂತ ನಟನಟಿಯರ ಮನಸ್ಸಿನ ಮೇಲೆ ಮುದ್ರೆಯೊತ್ತುವಂಥ ಅಭಿನಯ, ಕೇತನ್ ರವರ ನಿದೇರ್ಶನ ಎಲ್ಲ ಸೇರಿ ಒಂದು ಸಾಂದ್ರವಾದ ಅನುಭವವನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ.

    ನೀವು ನೆನಪಿಸಿದ್ದು ಒಳ್ಳೆಯದಾಯಿತು. ಈ ಚಿತ್ರವನ್ನು ನನ್ನ ಚಿತ್ರಸಂಗ್ರಹಕ್ಕೆ ತರಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ನಿಸುತ್ತಿದ್ದನೇ. ಸಕ್ಕರೆ ನಿಮಗೂ.

    ಪರಮೇಶ್ವರ ಗುರುಸ್ವಾಮಿ.
    paramesvara guruswamy

    ಚೇತನಾ ಕಾತ್ತಿರುಂದಾಳ್..

    ನಂದೊಂದು ಸಿನೆಮಾ ಕಳೆದುಹೋಗಿದೆ. ಗುಜರಾಥಿ ಸಿನೆಮಾ. ಹೆಸರು ಇತ್ಯಾದಿ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಪರಮೇಶ್ ಗುರು ಸ್ವಾಮಿಯವರು ಸಹಾಯ ಮಾಡುವರೇ?
    ಅದು ಸಮಾಜದ ಮೇಲು- ಕೀಳುಗಳನ್ನ ಬಹಳ ತಣ್ಣಗೆ ಹಿಡಿದಿಟ್ಟ ‘ಪ್ರಶಸ್ತಿ ಪುರಸ್ಕೃತ’ ಚಿತ್ರ. ಅದಕ್ಕೆ ಎರಡೆರಡು ಅಂತ್ಯಗಳಿದ್ದು ಯಾವುದನ್ನು ಬೇಕಾದರೂ ನಾವು ಆಯ್ದುಕೊಳ್ಳಬಹುದಿತ್ತು.
    ಸಿನೆಮಾ ನೆನಪು ಹೀಗೆ ಅಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿದೆ. ಇವಳದ್ದೆಲ್ಲ ಹಳೆ ಕಥೆಗಳೇ ಅಂದ್ಕೊಳ್ಬೇಡಿ, ಅದನ್ನ ನಾನು ನೋಡಿ ಹದಿನಾರು- ಹದಿನೇಳು ವರ್ಷಗಳಾದ್ವು!

    ಅದು ಹೀಗಿದೆ.
    ರಾಜಕೀಯ ಕುತಂತ್ರಕ್ಕೆ ಸಿಕ್ಕ ರಾಜ ಮನೆತನದ ಶಿಶು ಅಂತ್ಯಜರ (ಈ ಪದ ಪ್ರಯೋಗ ಕೂಡ ತಪ್ಪು. ಬೇರೆ ಸಿಗುತ್ತಿಲ್ಲ, ಯಾರಾದರೂ ಸಹಾಯ ಮಾಡಿ ಪ್ಲೀಸ್) ಪ್ರಾಂತ್ಯ ಸೇರುತ್ತದೆ. ಅಲ್ಲಿನ ಜನ ಸೊಂಟಕ್ಕೆ ಪೊರಕೆ ಸಿಕ್ಕಿಸ್ಕೊಂಡು ಓಡಾಡ್ತಿರ್ತಾರೆ. ಈ ಮಗು ಬೆಳೀತಾ ಬೆಳೀತಾ ತಾನು ಇವರ ನಡುವಿನವನಲ್ಲ ಅಂತ ಭಾವಿಸ್ತಾ ತನ್ನ ಬೇರನ್ನ ಹುಡುಕ್ತಲೇ ಇರುತ್ತೆ… ಕಾಯುತ್ತಲೇ ಆತ ಯುವಕನಾಗ್ತಾನೆ…. ಹೀಗೆ ಸಾಗತ್ತೆ ಸಿನೆಮಾ. ಆದ್ರೇನು ಮಾಡ್ಲಿ? ಕಥೆ ಪೂರ್ತಿ ನೆನಪಿಲ್ಲ. ಸೊಂಟಕ್ಕೆ ಪೊರಕೆ…. ಗಣ್ಯ, ಮೇಲ್ಜಾತಿ ಅಂತೆಲ್ಲ ಅನಿಸಿಕೊಂಡ ಪ್ರಾಣಿಗಳು ಬಂದಕೂಡಲೆ ಅವರೆಲ್ಲ ಅಡಗಿಕೊಳ್ಳೋದು, ಈತ ಪ್ರತಿಭಟಿಸೋದು… ಒಂದು ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಆತ ರಾಜಕುಮಾರ ಅಂತ ಗೊತ್ತಾಗಿ ಆತನನ್ನ ಸ್ವೀಕರಿಸಿ ರಾಜ ಮಾಡೋದು, ಮತ್ತೊಂದು ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಆತನನ್ನ ವಾಪಸು ಸ್ವೀಕರಿಸಲಾಗದೆ ಬಾವಿಗೆ ತಳ್ಳೋದು… ಅದರಲ್ಲಿ ನಂಗೆ ಬಾವಿಗೆ ತಳ್ಳೋದೇ ವಾಸ್ತವ ಅನಿಸಿ ಅತ್ತುಬಿಟ್ಟಿದ್ದು…. ಇಷ್ಟು ಮಾತ್ರ ನೆನಪಿದೆ.
    ಯಾಕೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ, ನಾನು ಆ ಸಿನೆಮಾ ಮತ್ತೆ ನೋಡಬೇಕು. ಹೊರಗೆ ಕಸ ಗುಡಿಸುವ ಅಜ್ಜಿ ಮತ್ತು ಬೂಟ್ ಕಟ್ ಪ್ಯಾಂಟು ಹಾಕ್ಕೊಂಡು ತಲೆ ತಗ್ಗಿಸಿಯೇ ಅವಳು ಗುಡಿಸಿದ ಕಸವೆತ್ತಿ ಗಾಡಿಗೆ ಹಾಕ್ಕೊಳ್ಳುವ  ಅವಳ ಮಗನನ್ನ ನೋಡಿದಾಗೆಲ್ಲ ಆ ಸಿನೆಮಾ ನೆನಪಾಗತ್ತೆ. ಇಷ್ಟಕ್ಕೂ ಅದೊಂದು ಅವಾರ್ಡ್ ಮೂವೀ. ಆದರೆ ಜನಪ್ರಿಯವಾಗಿತ್ತಾ? ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಅದರ ಹೆಸರು, ಇತ್ಯಾದಿ ಯಾರಾದರೂ ಹೇಳಬಲ್ಲರೇ?

    ಚೇತನಾ ತೀರ್ಥಹಳ್ಳಿ


    So much info here!!

    So much info here!! Thank you magic carpet, for offering the service. I need Akira Kurosava’a ‘Roshomon’ (hope I spelt it right!!) very badly. Will check it out at the national market. If you have access, just let me know!!

    Nange Alfred Hitchcock movies beku, yavyavudu ide? Nanu Vertigo mattu Birds nodidene. bere beku.


    Magic Carpet – Many thanks for the offer. I am ‘moved’ -) I’ll try to get the DVDs myself. Incase I dont get… magic carpet idde ideyalla! Mattomme dhanyawadagaLu.

    I keep watching foriegn language movies in worldmovies channel ( now and then.

    Would it be possible for you to write a review on one of the movies which touched me most, Stand and Deliver (1988, a movie about high school teacher)?


    ಹಿ.. ಹಿ.. ಹಿ..

    ಅರಮನೆ ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿ ಕಂಡ ಎಡವಟ್ಟುಗಳು ‘ಸುಸಂಸ್ಕೃತ’ರ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ.

    ++ತಾರಾ ಅಂಗಡಿಯೊಂದಕ್ಕೆ ಬಂದು ಅಲ್ಲಿನ ಮ್ಯಾನೇಜರ್ ಬಳಿ ದಬಾಯಿಸೋವಾಗ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ಹೂಕೋಸು ಹಿಡಿದುಕೊಂಡಿದ್ದ ಮಹಿಳೆ, ತಾರಾ ಅಂಗಡಿಯ ಮೆಟ್ಟಿಲು ಇಳಿದು ಬರೋಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಇಳಿದು ಪಾರ್ಕಿಂಗ್ ಕಡೆ ಹೋಗಿದ್ದು.
    ++ಅನಂತನಾಗ್ ಭೇಟಿ ಮಾಡೊಕೆ ಮೊದಲು ಗಣೇಶನ ಭೇಟಿ ಮಾಡಿಸೋವಾಗ ವಿಶಾಲ್ ಶರ್ಟ್ ಹೊರಗೆ ಬಿಟ್ಟುಕೊಂಡಿರ್ತಾನೆ. ಅನಂತನಾಗ್ ಕೈಕುಲುಕುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಇನ್-ಶರ್ಟ್ ಆಗಿರತ್ತೆ. ಕೈ-ಕುಲುಕಿ ಈ ಕಡೆ ತಿರುಗೋಷ್ಟರಲ್ಲಾಗಲೇ ಮತ್ತೆ ಷರ್ಟ್ ಹೊರಗೆ!! 🙂

    ‘ಷೂ’ ಗೆ ‘ಚಕೋರ’ನ ಅಕ್ಕಿಕಾಳು

    ‘ಅಲೆಮಾರಿ’ ಬರೆದ ಲೇಖನ ಎಷ್ಟೊಂದು ಒಳ್ಳೆಯ ಸಿನೆಮಾಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತನಾಡಲು, ಆ ಸಿನೆಮಾಗಳನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತಾ ಸಾಗಲು ಅವಕಾಶ ಮಾಡಿಕೊಟ್ಟಿದೆ. ಇನ್ನೊಬ್ಬ ಸಿನೆಮಾ ಕುತೂಹಲಿ ‘ಚಕೋರ’ ಎಂದೋ ಈ ಸಿನೆಮಾದ ಬಗ್ಗೆಯೇ ಬರೆದಿದ್ದ ಲೇಖನ ಇಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆ ನಿಮಗಾಗಿ-

    ಬಹಳ ಜನ ಮಾಜಿದ್ ಮಜೀದಿಯ ’Childre of Heaven’ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಇದು ಹೀಗೆ ಸೆಲೆಬ್ರೇಟ್ ಮಾಡಲೇಬೇಕಾದ ಸಿನೆಮಾಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದಾದ್ದರಿಂದ, ನನ್ನದೂ ಎರಡು ಅಕ್ಕಿಕಾಳು. ಸ್ವಲ್ಪ ಹಳೆಯ ಅಕ್ಕಿ. ಹಿಂದೆ ಎಲ್ಲೋ ಬರೆದಿದ್ದನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಹಾಕುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ಇಂಗ್ಲಿಶ್‍ನಲ್ಲಿ ಬರೆದಿದ್ದೆ. ಹಾಗೇ ಹಾಕುತ್ತಿದ್ದೇನೆ.

    Majid Majidi’s Shoes

    The excellent Iranian director Majid Majidi’s Children of Heaven (Bacheha-Ye Aseman, 1997) is not an ambitious movie. The fact that it is not so, and that it is intentionally so, is what makes it stand out. It needs an able artist to seize a tiny thread of an idea and explicate an engaging piece of art. And one can trust Majidi to do that.

    The entire movie is based on a seemingly contrived incident. Ali, a 9 year old kid accidentally loses his 7 year old sister Zahra’s shoes on the way back from the cobbler’s. Zahra cannot go to school without her shoes. But Ali doesn’t want her to report this to their father because he doesn’t have any money to buy new shoes. So, the two young siblings hatch out a plan so that they will save themselves from their father’s wrath and also to avoid adding to his troubles. The movie then moves on a fast track portraying the kids’ little escapades.

    What makes the movie outstanding is the careful juxtaposition of different frames, each frame celebrating the different qualities of what makes a poor yet happy and closely bound family. I think this is where Majidi focuses and scores. The acting is very good, of course. One of the lead characters, Ali, who has the most screen time, played by Amir Farrokh Hashemian is very good. But I find Zahra, played by Bahare Seddiqi, better. However, I was most impressed by Mohammad Amir Naji, who plays the role of Ali and Zahra’s father. His chracter and performance is very real.

    Children of Heaven is not a movie that will give us a lot of food for thought. It is a kind of movie that will leave behind a longing feeling to see more such movies made that capture our own contexts and lives.

    I’ll end this post by talking about one of the several scenes that I particularly liked. The masjid sends sugar to Ali’s father through Ali asking him to break it into small sugar cubes. At night we see Ali’s father cutting the sugar and talking to his family. His wife asks Zahra to serve her father some tea. Zahra pours tea in a cup and brings it to her father. Father thanks Zahra but tells her that she forgot to get sugar. Zahra is a little amused at this. She suggests to her father that “there’s so much sugar here”, which he has been cutting. Why doesn’t he use just one cube? Her father smiles and remarks that it’s not right. The Masjid has given it to him because they trust him. Zahra’s mother promptly asks her get sugar from the kitchen. Scenes like this have been beautifully rendered in the movie celebrating the simple family values and love. A nice engaging 90 minutes.

    ಹಿಂದೆ ಮಜೀದಿಯ ಒಂದು ಇಂಟರ್‍ವ್ಯೂ ಓದಿದ್ದೆ. ಇಂಗ್ಲಿಶ್ ಬರದ ಮಜೀದಯ ಮೊಗ, ಸಂದರ್ಶಕ “ಶೂ” ಎಂದ ತಕ್ಷಣ ಅರಳಿದ ಬಗೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಬರೆದಿದ್ದ. ಏಕೆಂದರೆ ಆ ಶಬ್ದ ಅವನಿಗೆ ಗೊತ್ತು. ಅದು ತೀರಾ ಆಪ್ತ.

    Iranian Filmmaker, Majid Majidi welcomed me out on his hotel terrace. His wavy reaching hair, puppy dog eyes, and graying mustache reminded me of Albert Einstein. I framed and focused, “Smile!” I shouted, I was in a good mood. But Majid, peered rather tentatively at the camera. “Smile!” I shouted again, it didn’t occur to me until well into the interview, that Majid knew a completely different word for “Smile.”

    “Could you tie your shoe?” I requested. Then he smiled. “Shoe” he knew. That’s the motif his sweet film Children of Heaven runs on … the simple shoe.

    ಆ ಸಂದರ್ಶನವನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಓದಿ.

    ಇಲ್ಲಿದೆ ಫಿಲಂಸ್ ..ಸಂಕೋಚ ಬೇಡ ಮಾಡಿ

    Would you please let me know where can I get these DVDs in Bengaluru? Are they available in Landmark or any other such stores?


    ನಿಮ್ಮ ’ಎಂದಿನಂತೆಯೆ ಆಡುವ ಯಾವ್ಯಾವುದೋ ಮಾತುಗಳು’ ನಮಗೆ ರಸಗವಳ. ಚಿಂತನೆಗೆ ಹಚ್ಚುವಂಥ ಮಾತುಗಳು, ಎಸ್ಪೆಶಲಿ ಆಪಾದಿತರ ಹಕ್ಕುಗಳ ಬಗ್ಗೆ ನೀವು ಬರೆದಿರುವುದು.. ಇನ್ನೊಂದು ಶ್ರೇಷ್ಠ ಸಿನೆಮಾ ’ಡೆಡ್ ಮ್ಯಾನ್ ವಾಕಿಂಗ್’ ಅನ್ನು ನೆನಪಿಸಿತು. 12 Angry Men ಬಗ್ಗೆ ಅಪ್ಪ ನಮ್ಮ ಕಾಲದ ಬೆಸ್ಟ್ ಮೂವೀ ಅಂತ್ ಹೇಳಿದ್ದು ನೆನಪು. ಎಲ್ಲಿ ಸಿಗಬಹುದೋ ತಿಳಿದಿಲ್ಲ. ಟ್ರೈ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ. ನಿಮ್ಮ ಬಳಿ ಡಿವಿಡಿ ಇದ್ದರೆ ದಯವಿಟ್ಟು (Read this as threatening in disguise.) ತೆಗೆದಿಡಿ.


    ಎಷ್ಟೊಂದು ಒಳ್ಳೆಯ ಸಿನೆಮಾ ಇದೆ. ಎಷ್ಟು ನೋಡುವುದು ಇನ್ನೂ ಬಾಕಿ ಇದೆ. ಆದರೆ ಎಲ್ಲಿದೆ ಆ ಸಿನೆಮಾಗಳು. ಅಪ್ಪ ಹೆಗಲ ಮೇಲೆ ನಮ್ಮನ್ನು ಹೊತ್ತುಕೊಂಡು ತೋರಿಸಿದ ಆ ಮೊದಲ ಸಿನೆಮಾ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ನೋಡಬೇಕು ಎನಿಸುತ್ತದಲ್ಲಾ. ಯಾರಲ್ಲಿ ಕೇಳುವುದು dont worry -ಮ್ಯಾಜಿಕ್ ಕಾರ್ಪೆಟ್ ನಿಮ್ಮ mailನಿಂದ ನಿಜಕ್ಕೂ move ಆಗಿದೆ. ಸಿನೆಮಾದ ಬಗ್ಗೆ ನಡೆದಾಡುವ ವಿಶ್ವಕೋಶ ಎನಿಸಿರುವ, ನಮ್ಮcolumnist ಪರಮೇಶ್ವರ ಗುರುಸ್ವಾಮಿ ಈ ಬಗ್ಗೆ ನಮ್ಮೊಡನೆ ನಿಲ್ಲಲು ತಯಾರಾಗಿದ್ದಾರೆ.

    ನಿಮ್ಮನ್ನು ಕಾಡುತ್ತಿರುವ ಸಿನೆಮಾ ಬಗ್ಗೆ ನಮಗೂ ಲೇಖನ ಬರೆಯಿರಿ. ಎಲ್ಲರೂ ಆ ಸಿನೆಮಾದ ಹಿಂದೆ ಬೀಳಲು ಸಹಾಯವಾಗುತ್ತದೆ. ಅಷ್ಟೇ ಆಲ್ಲ,  ನಿಮಗೆ ಬೇಕಾದ ಸಿನೆಮಾ ಯಾವುದು ಎಂದು ತಿಳಿಸಿ. ಎಲ್ಲಿದ್ದರೂ ಹುಡುಕಿಸಿ ನಿಮ್ಮ ಬಾಗಿಲಿಗೆ ಕಳಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಾ ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತೇವೆ. ನಿಮಗೆ ಒಂದಷ್ಟು ಸಿನೆಮಾ ಸಂತೋಷ ಸಿಗುವುದಾದರೆ ಅದಕ್ಕಿಂತ ಬೇರೇನು ಬೇಕು?  Contact:

    ನಿಜಕ್ಕೂ ಇವರು ಬರೇ ಮಕ್ಕಳಲ್ಲ..


    ‘ಚಿಲ್ದ್ರೆನ್ ಆಫ್ ಹೆವನ್’ ಬಗ್ಗೆ ಅಲೆಮಾರಿ ಅವರು ಬರೆದ ಬರಹ ಹಲವರನ್ನು ಕಾಡಿದೆ. ಚಿತ್ರದ ಮಕ್ಕಳು ಮನಗೆದ್ದಿದ್ದಾರೆ. 

    ಈ ಚಿತ್ರವನ್ನ ಗೆಳೆಯ ಕಿರಣ್ ನೋಡಲೆಂದು ಕಳೆದ ವರುಷ ನೀಡಿದ್ದು, ಅರ್ಧದಲ್ಲೆ ನನ್ನವಗೆ ಕಣ್ಣೀರು ಬಂದು ’ಇನ್ನು ಇದನ್ನ ನೋದಲಾರೆ’ ಎಂದು ಎದ್ದು ಹೋಗಿದ್ದು, ನಾನು ಕಣ್ಣೀರು ಹಾಕುತ್ತಲೆ ಚಿತ್ರವನ್ನು ನೋಡಿದ್ದು.. ಸ್ಪೀಚ್ ಅಂಡ್ ಹಿಯರಿಂಗ್ ಇಂಪೇರ್ಡ್ ಹುಡುಗನೊಡನೆ ಒಮ್ಮೆ ಗೊಂಬೆಗಾಗಿ ಕಿತ್ತಾಡಿ ಅವನಿಗೆ ಮಾತು ಬರುವುದಿಲ್ಲ ಎಂದು ತಿಳಿದ ಕೂಡಲೆ ತನ್ನ ಗೊಂಬೆಯನ್ನು ಅವನಿಗೆ ಕೊಟ್ಟು ಸ್ನೇಹ ಬೆಳೆಸಿದ, ನಾವು ಕೊಂಚ ಜೋರಾಗಿ ಮಾತನಾಡಿದರು ’ಮಮ್ಮ, ಡ್ಯಾಡಾ,,ಜಗಳ ಮಾಡಬಾರದು ಫ್ರೆಂಡ್ಸ್ ಆಗಿರ್ಬೇಕು’ ಎಂದು ತಿಳಿಹೇಳುವ ಐದು ವಯಸ್ಸಿನ ನನ್ನ ಮಗಳ ನೋಡುತ್ತ ಆರ್ದ್ರರಾಗಿದ್ದು..ಇಂಥ ಮಕ್ಕಳು ನಮ್ಮ ನಡುವೆ ಇರುವುದಕ್ಕೇನೇ, ಭೂಮಿಯ ಎಲ್ಲ ಬಣ್ಣಗಳು ನಮ್ಮ ಸುತ್ತ ಜೀವಂತವಾಗಿರುವುದು.

    ನಿಜಕ್ಕು ಇವರು ಬರೆ ಮಕ್ಕಳಲ್ಲ..ಸ್ವರ್ಗದ ಮಕ್ಕಳೇ ಸರಿ!!
    – ಟೀನಾ

    ಈ ಹಿಂದೆ ಭಾಗವತ ಮತ್ತು ನಾವಡರು ‘ಚಿಲ್ದ್ರೆನ್  ಆಫ್  ಹೆವೆನ್’ ನೋಡುವಂತೆ ಶಿಫಾರಸು ಮಾಡಿದ್ದರು . ಸಮಯವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಈ ಬರಹ ಓದಿದ ಮೇಲೆ, ಇನ್ನು ತಡ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ!
    ಥ್ಯಾಂಕ್ಸ್ .
    – ಚೇತನಾ ತೀರ್ಥಹಳ್ಳಿ 

    ಮಮ್ಮುಟ್ಟಿ ಪ್ಲೀಸ್…

    ಕೋಕಾ ಕೋಲ ಕೇರಳದಲ್ಲಿ ತಲೆ ಎತ್ತಲು ಸಜ್ಜಾಗುತ್ತಿದ್ದಾಗ ‘ನೋ ಮೋರ್ ಕೋಕಾ ಕೋಲಾ’ ಎಂದು ದನಿ ಎತ್ತಿದವರು ಮಮ್ಮುಟ್ಟಿ. ಆದರೆ ಈಗ ಕೇರಳದಲ್ಲಿ ಮೈಕ್ರೋಸಾಫ್ಟ್ ಕಂಪನಿ ಆರಂಭಿಸುತ್ತಿರುವ ಇ-ಸಾಕ್ಷರತಾ ಯೋಜನೆಗೆ ರಾಯಭಾರಿಯಾಗಲು ಸಜ್ಜಾಗಿದ್ದಾರೆ. ಇದು ಯಾಕೆ ಬೇಕು ಮಮ್ಮುಟ್ಟಿ? ಎಂಬುದು ಕೇರಳಿಗರ ಪ್ರಶ್ನೆ. ಕೇರಳ ಯಾವತ್ತೂ ಸಾಫ್ಟ್ವೇರ್ ಗಳು ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬನ ಕೈಗೂ ಎಟುಕಬೇಕು. ಅದು ಕೆಲವೇ ಕಂಪನಿಗಳ ಗುತ್ತಿಗೆಯಾಗಬಾರದು ಎಂಬುದನ್ನು ಪ್ರತಿಪಾದಿಸುತ್ತಾ ಬಂದಿದೆ. ಹಾಗಿರುವಾಗ ಸಾಫ್ಟ್ವೇರ್ ಗಳನ್ನು ತನ್ನ ಮುಷ್ಟಿಯೊಳಗೆ ಇಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಲು ಬಯಸುವ ಮೈಕ್ರೋಸಾಫ್ಟ್ ಗೆ ಮಮ್ಮುಟ್ಟಿ ಯಾಕೆ ರಾಯಭಾರಿಯಾಗಬೇಕು ಎಂದು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಸಾಹಿತ್ಯ, ಸಿನೆಮಾ, ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಲೋಕದ ಗಣ್ಯರು ಬಹಿರಂಗ ಪತ್ರ ಬರೆದಿದ್ದಾರೆ. ಓದಿ..

    Open Letter to Mamootty from Free Software Community

    Dear Bharat Mammootty,

    This letter is to express our deepest disappointment in your involvement with Microsoft to launch their e-literacy program in Kerala and is based on the belief that you have high social convictions and commitment to the people of Kerala.

    Kerala’s civil society had in the past been delighted by your decision to dissociate with the Coca-Cola advertisement project as a response to the resource exploitation and pollution caused by the corporate body. However, people of Kerala will be bewildered to see that you are lending your name and fame to support a devastatingly nefarious techno-monopolistic campaign unleashed by Microsoft in our state. We feel your move is both ill-advised and harmful.

    Being the Director of a major media initiative (Kairali TV, Malayalam Communications Limited) that claims to be people-oriented both in terms of its initial resource mobilization tactics as well as its professed commitment to people’s causes, it is embarrassing to see that such concerns are completely sidelined in favor of a hideous agenda of a major US based multi-national IT giant, despised even in US for its monopolistic tendencies. In fact there are records of this company using underhanded tactics to enforce its views on an organization like ISO which maintains international standards for public benefit.

    We are assuming that you were not given enough information about the IT Scenario we live in.

    Software is a tool and a means with which we can achieve a lot of things. In this respect, it is similar to infrastructure like roads and rails. Using Microsoft software is akin to using a road built by a private agency who levies a charge for its use. Any further development of that road and the terms of usage of that road will be subject to the whims of that private agency alone, however insane it may be. Free Software is like an alternate road , with equal or better quality. It is community owned – public property. What modifications have to be done, and where it has to be done is driven by public need and is not influenced by a private party.

    When we use Microsoft’s products, which do not give the four essential freedoms in Computing (Right to study, Right to copy, Right to modify and Right to Redistribute software), we are becoming helpless creatures. Non-free softwares like Windows are designed to keep users helpless and prohibit cooperation. On the other hand, Free software believes in sharing and cooperation.

    For your kind attention, Microsoft, the company with which you plan to sign the contract, has a track record of being fined $1.35 billion for Antitrust Charges in European Union for not complying with EU standards and trying to avoid giving essential information required for interoperability to others by asking for a huge price. As the report says, “Microsoft was the first company in 50 years of EU competition policy that the commission has had to fine for failure to comply with an antitrust decision,” The Hindu February 28, 2008.

    The Kerala state IT policy says motto of Akshaya project is ‘making technology and e-government services accessible to common man’. For making technology and e-governance accessible to common man without vendor lock-in, Free Software (Swathanthra Software) is the only solution available.

    In the IANS Report, you said that you want to launch the project “to help make all sections of the society IT literate”. We understand and appreciate your genuine spirit. But selecting Microsoft as an accomplice would be the wrong choice. Making people literate benefits the society as a whole. Proprietary software rejects their thirst for knowledge: it says, “The knowledge you want is a secret — learning is forbidden!” Free software encourages everyone to learn. The free software community rejects the ‘priesthood of technology’, which keeps the general public ignorant of how technology works. The people and Government of Kerala understood it and has already introduced it in our schools and government institutions. So we request you to stand for free software and essential freedoms in computing to fulfill your mission.

    Since you have on several occasions expressed your support to the causes upheld by left forces in the country, we hope that it will not be news to you that CPI(M) and other progressive forces in the country have been ardent supporters of free software and as a matter of principle, detest Microsoft’s monopoly built through treacherous market machinations that even the developed countries find unbearable.

    It is high time that you understood the implications and ramifications of your support for Microsoft. It seriously undermines your role as a socially committed artist, progressive media leader and sympathizer of leftist politics.

    We hope that being a thinking man, you will realize the error in endorsing proprietary software and will persist in your mission of bringing about IT to the common man via free software and open standards. As a great man who has enriched the culture of Kerala and India, please do set an example by using and promoting free software.

    We as a body that strives to support free standards and free society through free software, request you to reconsider your decision and be a proponent of free software to achieve your mission to help make all sections of the society IT literate.

    Let us build your dream together with free software.

    A group of free software activists, supporters and users who believe in freedom, free society and free expression of ideas.

    [edit] Endorsed by

    [edit] Organisations

    1. FOSS Communities in India
    2. GNU Linux Users Group- Thiruvanathapuram
    3. Swathanthra Malayalam Computing
    4. Swathantra Software User Group Malappuram
    5. Palakkad Libre Software Users Society
    6. GNU/Linux Users Group Calicut
    7. Free Software Users Group Bangalore
    8. Indian Linux User Group Cochin Chapter
    9. PHP Trivandrum
    10. Free Software Users Group Thrissur
    11. Free Software Foundation of India
    12. Open Source Foundation of India
    13. Movingrepublic
    14. Global Alternate Information Applications(GAIA)
    15. ViBGYOR Film Collective
    16. Keraleeyam Magazine
    17. Third Eye Films
    18. Visual Search, Bangalore
    19. samalochana
    20. SPACE
    21. Forum Kerala
    22. Cinemela Film Festival, New Delhi
    23. South Asia Citizens Web
    24. BMS Libre Software Users’ Group (BMSLUG)
    25. Swatantra Kannada Localisation Project
    27. Malayala Kalagramam Film Society,New Mahe
    28. Kerala Society for Theatre Research,Sree Sankaracharya University,Kaladi.
    29. Padhabhedam magazine, Calicut
    30. IBON South Asia
    31. FOSSMeet@NITC
    32. Fireflies- an ngo for children and youth
    33. Subaltern Studies. An open-access media, communications, and cultural studies collective

    ಕನ್ನಡ ಫ್ಜಿಲ್ಮುಗಳೆಂದರೆ ಕಚಡಾ ಫಿಲ್ಮುಗಳಲ್ಲ

    ‘ಗಾಳಿಪಟ’ ನಿರ್ದೇಶಕ ಯೋಗರಾಜ್ ಭಟ್ ಮತ್ತು ಅಪಾರ

    ಮುಂಗಾರು ಮಳೆ ನಂತರ ಕನ್ನಡ ಫಿಲ್ಮಿ ಮಾರುಕಟ್ಟೆ ವಿಸ್ತಾರ ನಮ್ಮ ಸಿನಿಮಾ ಮಂದಿ ಅರಿತುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಕನ್ನಡ ಫ್ಜಿಲ್ಮುಗಳೆಂದರೆ ಕಚಡಾ ಫಿಲ್ಮುಗಳಲ್ಲ, ಕ್ವಾಲಿಟಿನೂ ಇರುತ್ತೆ ಅನ್ನೋದನ್ನ ಸಾಬೀತು ಮಾಡಿ ತೋರಿಸುತ್ತಿವೆ.

    ಗಾಳಿಪಟ ಮಾಡುತ್ತಿರುವ ಮೋಡಿ ಕಂಡು ಕನ್ನಡ ಸಿನಿಮಾ ಮಂದಿ ಇನ್ನ್ದಾದರೂ ಹೊರ ರಾಜ್ಯದ, ಹೊರ ದೇಶದ ಮಾರುಕಟ್ಟೆ ಬಗ್ಗೆ ಚಿಂತಿಸಲಿ.
    ಈ ಬಗ್ಗೆ ಬೆಳಕು ಚೆಲ್ಲಿದ ನಿಮಗೆ ಧನ್ಯವಾದಗಳು.
    -ಗಣೇಶ್ ,


    ನಮಸ್ಕಾರ, magic carpet

    namaskara, magic carpet team,

    Thanks for your email.
    I am very happy to hear from you about magic carpet. This was needed. I went to the Blog and the postings are very interesting.
    I would like to post this article about the movie gaaLipaTa I saw in San Jose, California.
     I intend to post more in future.
    My interests include literature, music, theater and movies. (Kannada and other Indian and foreign languages).
    manthramugdha in San Jose

    ಗರಗಸ good ಅಂತಾರೆ ಶಮಂತ

    wah !
    It is a wonderful idea.

    Recently I saw two kannada films Accident and Mr. Garagasa. It is such
    a great relief from good old love story, under world, long & macchu
    etc. It is free from all these typical kannada stuff.
    Garagasa is based on Dinner Game & Bija Fry , but it has been neatly
    kannadised. Go & watch, both are sakath paisa vasooli films.

    Gud luk for ur carpet venture.


    ಎಲ್ಲಿಂದೆಲ್ಲಿಗೋ ಇದರ ಸವಾರಿ

    ಮ್ಯಾಜಿಕ್ ಚಾಪೆ- ಎಲ್ಲಿಂದೆಲ್ಲಿಗೆ ಇದರ ಸವಾರಿ!
    -ಜಯರಾಮ ಅಡಿಗ

    ಗವೀಶ ಬ್ಯಾಳಿ, speaking from ಗುಲ್ಬರ್ಗ

    ”ಸಿಟೀಗೆ ಜಾಬ್ ಹೊಡಿಕ್ಕೆಂಡು ಹೋಗಾಣ ಅಂತಿದ್ದೆ. ಆದ್ರೆ ಅಣ್ಣಾವ್ತ ಬಂಗಾರದ ಮನುಷ್ಯ ಸಿನಿಮಾ ನೋಡಿದ ಮೇಲೆ ಕೃಷಿ ಮಾಡೋ ಹಂಬಲ ಮೂಡಿತು” ಅಂತೊಒಬ್ಬ ಯುವಕ ಹೇಳಿದ್ದ. ಸಿನಿಮಾ ಎಷ್ಟು ಪರಿಣಾಮಕಾರಿ ಎಂಬುದಕ್ಕೆ ಈ ಮಾತು ಒಳ್ಳೇ ನಿದರ್ಶನ.
    ಸಿನಿಮಾ ಕೇವಲ ಮನೋರಂಜನೆಯ ಮಾಧ್ಯಮ ಎಂದೇ ಎಲ್ಲರೂ ತಿಳಿದಿದ್ದಾರೆ. ಆದರೆ ಅದನ್ನು ಜಾಗೃತಿಯ ಒಂದು ಆಯುಧವೆಂಬಂತೆ ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಯ ತ್ನಗಳೇ ನಡೆಯುತ್ತಿಲ್ಲ. ಪತ್ರಿಕೆಗಳಲ್ಲಿ ಬರುವ ಸಿನಿಮಾ ಸುದ್ದಿಗಳೂ ಮನರಂಜನೆಯ ಸರಕುಗಳೇ!

    ಈ ಮನೋಭಾವ ”ಮ್ಯಾಜಿಕ್ ಕಾರ್ಪೆಟ್”ನಿಂದ ಬದಲಾಗಲಿ.
    ಶುಭ ಹಾರೈಕೆಗಳು
    ಗವೀಶ ಬ್ಯಾಳಿ, ಗುಲ್ಬರ್ಗ

    ಷೋ ನಡೆಯುತ್ತಲೇ ಇರಲಿ…

    ಬ್ಲಾಗ್ ಲೋಕಕ್ಕೆ ಮತ್ತೊಂದು ಹೊಸ ಬ್ಲಾಗ್ ಗೆ ಸ್ವಾಗತ. ಸಿನಿಮಾ ಕುರಿತು ಬರೆಯಲು ಬಹಳಷ್ಟಿದೆ.  ನಮ್ಮ ಸಹಕಾರವಂತೂ ಇದ್ದೇ ಇದೆ. ಮುಂದುವರಿಸಿ, ಷೋ ನಡೆಯುತ್ತಲೇ ಇರಲಿ.
    -ಅರವಿಂದ ನಾವಡ

    ವಿಜಯ ಕರ್ನಾಟಕ


    Reading about my friend  Gu. Paramesh was very refreshing and nostalgic.

    -Umashanker Periodi

    Azimpremji Foundation


    really it is beautifull and different blog.

    -A.G.Raghavendra gowda


    I have a lot to share with…!

    ಚೇತನಾ ಬರೆದ ಪತ್ರಗಳು ಇಲ್ಲಿವೆ.

    Oh, yes… Name of the blog itself is very interesting.
    Please carry on.
    ANY THING on Cinema?
    Then defntly I have a lot to share with…!

    ಸಿನಿಮಾ ಎಂಬ ಮೋಡಿಕಾರನ ರೀತಿಯೇ ಅಂತಹದ್ದು. ಎಷ್ಟೊಂದು ವಿಷಯಗಳಿವೆ ಮಾತನಾಡಲು.

    ನೆನಪಿದೆಯಾ…ನಾವೆಲ್ಲಾ ಸಂತೆಯಲ್ಲಿ ‘ಬಾಂಬೆ ದೇಖೋ.., ಮದ್ರಾಸ್ ದೇಖೋ…, ಬೆಂಗಳೂರ್ ದೇಖೋ… ‘ಎಂಬ ಜಾದೂ ಮಂತ್ರದ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ಶುಂಠಿ ಪೆಪ್ಪರ್ ಮಿಂಟ್ ತಿನ್ನಲು ಹಾಗೂ ಹೀಗೂ ಸಂಪಾದಿಸಿದ್ದ ಚಿಲ್ಲರೆ ಕಾಸನ್ನು ಯೋಚನೆ ಮಾಡದೆ ಕೊಟ್ಟು ಆ ಪೆಟ್ಟಿಗೆಯ ಕಿಂಡಿಯಲ್ಲಿ ಕಣ್ಣಿಟ್ಟು ಇಡೀ ಜಗತ್ತು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದುದು. ಇದಕ್ಕಿಂತ ಸಿನೆಮಾ ಇದೆಯಾ..

    ಅದೂ ಬಿಡಿ ‘ಗಾಂಧೀ ಕ್ಲಾಸ್’ ಎಂಬ ಹೆಸರನ್ನು ಸಿನೆಮಾ ಹಾಲ್ ನಲ್ಲಿ ಪರಿಚಯಿಸಿದವರು ಯಾರು?. ಅಯ್ಯೋ ತಿಳಿಯಲು ಎಷ್ಟೊಂದು ಇದೆ.

    ಅದೂ ಬಿಟ್ಟಾಕಿ. ಆದರೆ ಮನೆಯಿಂದ ಸೈಕಲ್ ತುಳಿದುಕೊಂಡು ಅದೆಷ್ಟೋ ದೂರದಲ್ಲಿ ಇದ್ದ ಟೆಂಟ್ ನಲ್ಲಿ ನೆಲದ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತುಕೊಂಡು ನಮಗಿದ್ದ ಸಮಸ್ಯೆಯನ್ನೂ ಮರೆತು ಯಾರದೋ ತೆರೆಯ ಮೇಲಿನವರ ಕಷ್ಟಕ್ಕೆ ಕಣ್ಣೀರಾಗಿ ಬಂದದ್ದು…ನಿಮ್ಮ ಬಳಿ ಅಲ್ಲದೆ ಯಾರಲ್ಲಿ ಹೇಳುವುದು?

    ಎಷ್ಟೊಂದು ಇದೆ…ನಿಮ್ಮ ನೆನಪ ಬುಟ್ಟಿಯಲ್ಲಿ. ಅದಕ್ಕೆ ಕನ್ನ ಹಾಕುವ ಬಯಕೆ. ಕದ್ದು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಈ ಬ್ಲಾಗ್ ನಲ್ಲಿ ತಂದು ಹರಡುವ ಆಸೆ. ಚಿನ್ನ ಚಿನ್ನ ಆಸೈ…